San Benito de O Rabiño 2011.

Un ano máis, don Delmiro, párroco de O Rabiño, convocounos para celebrar esta festa de “san Benito do inverno”. Este ano, aínda que con dificultades pola súa saúde, non deixou de acudir ou buscar un sacerdote que celebrase día tras día as Misas da novena. E non deixou de ter unha freguesa que rezase a novena antes da Eucaristía. Por imposibilidade física e despois dunha recaída forte a semana pasada non puido celebrar el como antes pero iso non foi óbice para que estes días estivese na reitoral parroquial e nos acompañase na oración desde alí. Onte, mesmo concelebrou na Misa maior, aínda que sentado. Ao final da Misa solemne dirixiunos unhas palabras: “Non teñan, non teñamos medo a Cristo, ao Señor, ao Señor dos sacramentos. O martes pasado recibín a extremaunción e xa ven que aquí sigo. Non teñan medo a Cristo.” Un aplauso popular foi a resposta ás súas palabras.

Durante a novena adóitanse celebrar dúas Misas diarias: unha ás oito da mañá e outra ás sete, cambiando o horario se hai algún festivo ou un domingo. Ao termo das Misas de véspera e do día da festa danse a venerar as reliquias do santo abade. O día vinte e un inícianse as Misas ás oito da mañá e celébrase unha cada hora, a menos que se conte cun número alto de fregueses e sacerdotes, pois entón celébrase algunha máis. A Misa solemne adoita celebrarse ás doce e media, precedida por unha procesión ao redor da igrexa. Pola tarde celébrase unha Misa ás cinco, tradicionalmente presidida por don Benito, sacerdote da diocese de Tuy-Vigo.

Tras a Misa solemne vén a mesa do encontro convivial e a comida. Este ano, por causas de saúde evidentes, reduciuse o número de invitados pero contamos coa presenza do párroco a parte da comida e o seu gusto foi poder convocarnos a unha vintena de invitados xa tradicionais este día, entre os que se contaban a maior parte de sacerdotes que celebramos durante a mañá, os Garda Civís que axudan na loxística de aparcadoiro e os laicos que botan unha man para que todo estea no seu sitio e a tempo.

Deprecación que se reza ao final da novena, a un tempo entre o lector e o pobo.

Yo os saludo, oh Benito, fiel discípulo de Cristo; yo os saludo, doctor y predicador de la verdad; yo os saludo, abad de abades, padre y pastor de la grey escogida de los monjes, amparo de la Iglesia y de todo el pueblo cristiano. Tuyo quiero ser para que con tu ayuda sea de Jesús, mi creador y amante Redentor. No permitas que yo sea excluido de tu patrocinio. Ampara a la Sede Apostólica; defiende de sus enemigos visibles e invisibles a nuestra España, y a todos tus devotos que a tus pies está postrados. Pide a Dios por todos para que nos gocemos de tu protección en esta vida y de tu gloriosa compañía en la otra. Amén.

Sacerdotes para o s. XXI.

Mons. Manuel Sánchez Monge, Bispo de Mondoñedo- Ferrol dirixiunos na tarde do 21 de xaneiro unha conferencia sobre o sacerdote nos nosos tempos.

Co seu particular estilo, onde o rigor e a claridade déronse cita xunto ao humor, foi debullando algunhas claves da nosa época e da identidade sacerdotal.

O sacerdote do s. XXI, na súa identidade, profunda é o mesmo que o do s. I. Hai unha serie de características que non cambian: ser home de Deus, home da Igrexa e pai dos pobres. Logo, en cada época, pode acentuarse máis unha dimensión que outra ou vivirse dun modo novo.

O mundo actual non é o conxunto de todos os males sen mestura de ben algún. Pero non podemos por iso deixarnos levar por un optimismo facilón. Dos males que podemos sinalar hai un que actúa e nótase fortemente: a secularización.

Respecto ao sacerdote. Que trazos acentuar?
- O sacerdote ha de ser místico: home de profunda e persoal experiencia de Deus. Lembremos o devandito ao comezo da Deus Caritas est: o fundamental do cristián é o acontecemento dun encontro persoal con Cristo.

A partir de aí, o sacerdote será mistagogo, catequista, quen conduza a Deus. Todo iso non será posible sen unha constante vida en oración. É unha ousadía falar de Deus sen falar con Deus.

- Amar á Igrexa: por que? Porque ela é quen me transmite a Cristo. Nela podo atopar espazo, pois é santa e pecadora, para min e xente como eu, que tamén o somos. Sen a súa mediación acabaría abrazado á nada ou a deuses falsos.
- Home da misericordia: entregando o amor até a quen non o merece. E o sacerdote pode facelo porque se sabe amado por Deus e perdoado por El. É Cristo quen nos elixe, a pesar das nosas faltas, El quen nos acompaña e anima, ensinándonos como amar.

Aquí entraría o sacramento da penitencia: o esquecemento do mesmo é unha das grandes pobrezas da Igrexa actual.

Exhortándonos a atoparnos coa misericordia divina por este medio, despediuse. Nós continuamos estas xornadas de formación e encontro coa conferencia de Mons. Alfonso Carrasco Rouco, que esta tarde nos falará da adoración eucarística.

Mércores- II Semana de Teoloxía en Ourense.

As expectativas volveron a quedar máis que colmadas. A tarde de onte presenciou un cheo rebosante no salón do Liceo onde Monseñor Julián Barrio disertou sobre o Camiño de Santiago, a partir da súa Carta Pastoral “Peregrinos da fe e testemuñas de Cristo resucitado”.

Aínda que os puntos neurálxicos podemos atopalos na introdución da súa Carta, sen dúbida que o contido foi presentado na súa totalidade. Resaltemos algúns.

O camiño é signo e símbolo da vida humana. Axuda a descubrir que a vida é camiño á patria eterna e non lugar terreo definitivo. Comparando: a vida é unha ponte e sería unha pena que construamos a nosa casa nel, sabendo que a meta está ao final do mesmo.

O Camiño de Santiago non pode perder a súa identidade espiritual so pena de perder o máis propio: un camiñar cara ao encontro con Deus. Por el, tomamos conciencia do noso cotián vivir, lembrando de onde partimos e animándonos cara á meta definitiva. Neste marchar polos camiños de terra e vida seguimos necesitando de novos Moisés que nos dean a beber a auga viva que refresca a nosa alma.

A peregrinación supón perigo e ensina experiencia. O perigo pode chegar a ser de morte, pois estamos expostos ao que salga e se presenten ante nós. A mesma morte é vista como o camiño definitivo. A experiencia leva á humildade e á confianza en Deus, compañeiro invisible (pensemos nos dous que volvían a Emaús e atópanse co Mestre). Sen este matiz relixioso, o camiño queda inerte e non nos dá o máis característico del.

Peregrinar fainos tomar conciencia da nosa peregrinación existencial e sácanos dos nosos estreitos egoísmos.

Non todo se gasta nas sendas de ida senón que debemos prestar atención ao regreso, á volta. O encontro entre Deus e o peregrino leva ao cambio persoal e á toma de novas actitudes.

Nós seguiremos co noso avance por esta semana de Teoloxía. Esta tarde tócalle a quenda ao Sr. Bispo de Mondoñedo-Ferrol que nos falará sobre o sacerdocio no noso tempo.

Inicio da II Semana de teoloxía en Ourense.

Onte, martes 19, iniciabamos no Liceo de Ourense, as conferencias desta II Semana de Teoloxía en Ourense. Convocáronse con motivo do Octavario de Oración pola Unidade dos Cristiáns e esta é a segunda ocasión que se organizan, tras a boa acollida o ano pasado. Aquelas estiveron marcadas polas voces pertencentes a diversas confesións cristiás e as actuais contan con case todos os Bispos de Galicia.

A primeira conferencia correu a cargo do sacerdote Delegado diocesano para o Ano Santo, D. Miguel Anxo González: “Con Santiago nos camiños e a historia de Ourense”. Nela descubrimos parte da riqueza do Camiño que pasa por Ourense cara Compostela, cuxo orixe está en Andalucía. Coñecemos os fitos iconográficos, relixiosos e culturais da provincia: A Gudiña, Allariz, Santa María de Augas Santas,... deténdonos un pouco na vila de Celanova e as súas preciosas reliquias atribuídas a San Trocado, discípulo do Apóstolo Santiago.

A continuación viaxamos polas fontes iconográficas, imaxes, razóns polas que se representa a Santiago e as maneiras en que se fixo. Todo iso, acompañado de multitude de fotografías do Santo Apóstolo en diversos lugares da nosa xeografía auriense.

Luns.

Este día decidín que fose "o que saíse". Funa pensando durante os días precedentes...jejeje, e deixando que o Espíritu falase.

Sábado: Santo Rosario.

Hai unha preciosa devoción que estes días estamos practicando antes da Misa, que é o rezo Rosario. Nel atopamos a presencia da Virxe e un resume da vida de Cristo, de tal modo que nos sirve como método de oración e como recordatorio do Evanxeo. Vexamos estes dous aspectos.

1. Método de oración: co santo Rosario rezamos unha serie de dez Avemarías, enmarcadas entre un Noso pai e o Gloria. Tal cantidade de Avemarías non buscan que nos aburramos rezando senón que vaiamos profundizando cada vez un pouco máis o que dicimos. É como se tivesemos dez oportunidades de descubrir o que estamos pronunciando cos labios e puideramos ilo compaxinando co que sentimos. Ademais, cando queremos a alguén non nos importa chamalo varias veces ou repetir o nome da persoa amada como unha especie de invocación.

2. Un recordatorio do Evanxeo: se nos paramos a analizar cantas veces sae a Virxe María nos misterios do Rosario e cantas veces sae o Noso Señor levamos a sorpresa: o Rosario, oración mariana por excelencia, fala máis do Noso Señor que de María. Esto non é nada estraño: mostra a importancia de María na salvación que Deus nos ofrece, mostra que o Rosario é un resume do Evanxeo, ensínanos que de María imos a Cristo e viceversa. Así, o rezo do Rosario permítenos recordar os momentos fundamentales da vida do Noso Señor e ábrenos a porta a coñecelo e tratalo persoalmente.

Hoxe, sábado, día dedicado a María; agora, que celebramos a súa novena e estamos no tempo de Advento; neste templo, recordemos a importancia do rezo do Santo Rosario pero tamén démonos conta que o Rosario non é para rezalo sen máis ou dun modo mecánico, parecendo unha ametralladora que dispara Avemarías. Non, o Rosario é para coñecer un pouco máis a Xesucristo, así que aproveitemos tamén para meditalo e darnos conto do que nos ensina en cada misterio.

Simboloxía da Inmaculada.

Hoxe temos que deternos un ratiño na simboloxía da Inmaculada, na forma en que é representada a Virxe Inmaculada. Este tema é de cultura xeral pero pode axudarnos na nosa oración e vida se sabemos aproveitalo e o tomamos de maneira seria e profunda.

Porque podería parecernos que tódalas representacións da Virxe son iguais pero non é así. ¿Como se mostra a Inmaculada?

Xeralmente, de pé.En pé están os que están sanos e firmes, os que posúen unha dignidade e os que somos considerados como iguais por outros que están fronte a nós. Pero esta postura erguida do corpo soe vir complementada cunha posición orante das mans. Aquí móstrase a presencia de Deus e o espíritu relixioso da imaxe. A Virxe María está en pé ante Deus, como nós podemos estar así tamén durante parte da Misa.

Os ollos terán distinta dirección, dependendo do que o artista queira plasmar: hacia arriba, cara o Ceo, cara Deus; hacia abaixo, en reflexión e oración; hacia o frente, mirando cara o anxo.

As cores do manto poden ser as típicas de María: vermello, polo Espíritu Santo; branco, como símbolo da pureza, do seu ser inmaculada; azul, en referencia ó ceo.

Moitas veces encontramos á Virxe sobre unha Lúa. É un recordo da muller que aparece debuxada no Apocalipse, o último libro da Biblia. Xunto á Lúa ou sen ela, unha bola azul: representa o mundo. E non soe falta unha serpe ou unha representación parecida: aquí está representada a vitoria de María sobre o demo. É un cumplimento dunha profecía do Xénese, o primeiro libro da Biblia. ¿Aparecen tamén uns anxiños ou unhas cabezas de nenos? Son os anxos que alaban á Virxe como Nai de Deus.

Así, dun golpe de vista, podemos identificar a imaxe da Inmaculada.

Festexamos a san Francisco Xavier, misionero.

Creo que non me equivoco se digo que a Deus e a Xesucristo moitas veces lle chamamos “Señor”. Non é nada raro, por se alguén pensa que está facendo mal, para nada: é recoñecer quen é o máis forte e quen está por encima de todo poder e autoridade. Chamar así a Deus é caer na conta de que non temos que arrodillarnos ante ninguén máis ca El.

Dacordo, pero ¿podemos chamar así a Deus e quedarnos tan panchos? Se así o chamamos, así haberá que tratalo, ¿non?

Recordemos: no rezo do Angelus, na segunda aclamación, decimos “Aquí está a escrava do Señor”. Pero máis: a primeira lectura de hoxe. Dicía san Paulo: “sendo libre fíxenme escravo de todos para gañar ós máis posibles”. E, por se aínda nos quedan dúbidas, o santo que hoxe celebramos, San Francisco Javier, patrono das misións, era de familia acaudalada e acabou collendo como Señor a Deus, sen buscar outro poderoso na súa vida nin máis seguridade que seguir a súa vontade.

Eso si, todos eles non trataron a Deus de tal modo que estivesen querendo aproveitarse del. Moitas veces quedamos ó lado dos poderosos deste mundo porque son para nós fonte de boa vida e solucións para os nosos problemas. Pero con Deus non vale esto. Estar ó seu lado non significa ter a vida solucionada pero si ir coñecendo unha vida máis plena. Escoitai o que rezou unha vez san Francisco Javier: “¡Oh, Señor!, no me deis muchas consolaciones en esta vida; o ya que me las dais por vuestra bondad infinita y misericordia, llevadme a vuestra santa gloria, pues es tanta pena vivir sin veros, después que tanto os comunicáis interiormente a las criaturas”.

E miramos unha vez máis para María e sacamos a mesma ensinanza: o cristián non ten por que levar a mellor vida nin a máis segura pero si que ten que ser a persoa con máis confianza, que está da man do noso Bo Deus. Non é nada estraño: cada vez que rezamos o Noso Pai estamos dicindo “fágase a túa vontade aquí na terra coma no Ceo”, dándolle máis importancia a Deus como Señor que ós nosos gustos.

De todos modos, que bo señor temos no Señor, que nos di na Sagrada Escritura: chámovos amigos.