Cousiñas da terra.

San Benito de O Rabiño 2011.

2011-03-22T12:53:00.004Z

Un ano máis, don Delmiro, párroco de O Rabiño, convocounos para celebrar esta festa de “san Benito do inverno”. Este ano, aínda que con dificultades pola súa saúde, non deixou de acudir ou buscar un sacerdote que celebrase día tras día as Misas da novena. E non deixou de ter unha freguesa que rezase a novena antes da Eucaristía. Por imposibilidade física e despois dunha recaída forte a semana pasada non puido celebrar el como antes pero iso non foi óbice para que estes días estivese na reitoral parroquial e nos acompañase na oración desde alí. Onte, mesmo concelebrou na Misa maior, aínda que sentado. Ao final da Misa solemne dirixiunos unhas palabras: “Non teñan, non teñamos medo a Cristo, ao Señor, ao Señor dos sacramentos. O martes pasado recibín a extremaunción e xa ven que aquí sigo. Non teñan medo a Cristo.” Un aplauso popular foi a resposta ás súas palabras.

Durante a novena adóitanse celebrar dúas Misas diarias: unha ás oito da mañá e outra ás sete, cambiando o horario se hai algún festivo ou un domingo. Ao termo das Misas de véspera e do día da festa danse a venerar as reliquias do santo abade. O día vinte e un inícianse as Misas ás oito da mañá e celébrase unha cada hora, a menos que se conte cun número alto de fregueses e sacerdotes, pois entón celébrase algunha máis. A Misa solemne adoita celebrarse ás doce e media, precedida por unha procesión ao redor da igrexa. Pola tarde celébrase unha Misa ás cinco, tradicionalmente presidida por don Benito, sacerdote da diocese de Tuy-Vigo.

Tras a Misa solemne vén a mesa do encontro convivial e a comida. Este ano, por causas de saúde evidentes, reduciuse o número de invitados pero contamos coa presenza do párroco a parte da comida e o seu gusto foi poder convocarnos a unha vintena de invitados xa tradicionais este día, entre os que se contaban a maior parte de sacerdotes que celebramos durante a mañá, os Garda Civís que axudan na loxística de aparcadoiro e os laicos que botan unha man para que todo estea no seu sitio e a tempo.

Deprecación que se reza ao final da novena, a un tempo entre o lector e o pobo.

Yo os saludo, oh Benito, fiel discípulo de Cristo; yo os saludo, doctor y predicador de la verdad; yo os saludo, abad de abades, padre y pastor de la grey escogida de los monjes, amparo de la Iglesia y de todo el pueblo cristiano. Tuyo quiero ser para que con tu ayuda sea de Jesús, mi creador y amante Redentor. No permitas que yo sea excluido de tu patrocinio. Ampara a la Sede Apostólica; defiende de sus enemigos visibles e invisibles a nuestra España, y a todos tus devotos que a tus pies está postrados. Pide a Dios por todos para que nos gocemos de tu protección en esta vida y de tu gloriosa compañía en la otra. Amén.

Sacerdotes para o s. XXI.

2010-01-22T15:04:00.003Z

Mons. Manuel Sánchez Monge, Bispo de Mondoñedo- Ferrol dirixiunos na tarde do 21 de xaneiro unha conferencia sobre o sacerdote nos nosos tempos.

Co seu particular estilo, onde o rigor e a claridade déronse cita xunto ao humor, foi debullando algunhas claves da nosa época e da identidade sacerdotal.

O sacerdote do s. XXI, na súa identidade, profunda é o mesmo que o do s. I. Hai unha serie de características que non cambian: ser home de Deus, home da Igrexa e pai dos pobres. Logo, en cada época, pode acentuarse máis unha dimensión que outra ou vivirse dun modo novo.

O mundo actual non é o conxunto de todos os males sen mestura de ben algún. Pero non podemos por iso deixarnos levar por un optimismo facilón. Dos males que podemos sinalar hai un que actúa e nótase fortemente: a secularización.

Respecto ao sacerdote. Que trazos acentuar?
- O sacerdote ha de ser místico: home de profunda e persoal experiencia de Deus. Lembremos o devandito ao comezo da Deus Caritas est: o fundamental do cristián é o acontecemento dun encontro persoal con Cristo.

A partir de aí, o sacerdote será mistagogo, catequista, quen conduza a Deus. Todo iso non será posible sen unha constante vida en oración. É unha ousadía falar de Deus sen falar con Deus.

- Amar á Igrexa: por que? Porque ela é quen me transmite a Cristo. Nela podo atopar espazo, pois é santa e pecadora, para min e xente como eu, que tamén o somos. Sen a súa mediación acabaría abrazado á nada ou a deuses falsos.
- Home da misericordia: entregando o amor até a quen non o merece. E o sacerdote pode facelo porque se sabe amado por Deus e perdoado por El. É Cristo quen nos elixe, a pesar das nosas faltas, El quen nos acompaña e anima, ensinándonos como amar.

Aquí entraría o sacramento da penitencia: o esquecemento do mesmo é unha das grandes pobrezas da Igrexa actual.

Exhortándonos a atoparnos coa misericordia divina por este medio, despediuse. Nós continuamos estas xornadas de formación e encontro coa conferencia de Mons. Alfonso Carrasco Rouco, que esta tarde nos falará da adoración eucarística.

Mércores- II Semana de Teoloxía en Ourense.

2010-01-21T11:59:00.003Z

As expectativas volveron a quedar máis que colmadas. A tarde de onte presenciou un cheo rebosante no salón do Liceo onde Monseñor Julián Barrio disertou sobre o Camiño de Santiago, a partir da súa Carta Pastoral “Peregrinos da fe e testemuñas de Cristo resucitado”.

Aínda que os puntos neurálxicos podemos atopalos na introdución da súa Carta, sen dúbida que o contido foi presentado na súa totalidade. Resaltemos algúns.

O camiño é signo e símbolo da vida humana. Axuda a descubrir que a vida é camiño á patria eterna e non lugar terreo definitivo. Comparando: a vida é unha ponte e sería unha pena que construamos a nosa casa nel, sabendo que a meta está ao final do mesmo.

O Camiño de Santiago non pode perder a súa identidade espiritual so pena de perder o máis propio: un camiñar cara ao encontro con Deus. Por el, tomamos conciencia do noso cotián vivir, lembrando de onde partimos e animándonos cara á meta definitiva. Neste marchar polos camiños de terra e vida seguimos necesitando de novos Moisés que nos dean a beber a auga viva que refresca a nosa alma.

A peregrinación supón perigo e ensina experiencia. O perigo pode chegar a ser de morte, pois estamos expostos ao que salga e se presenten ante nós. A mesma morte é vista como o camiño definitivo. A experiencia leva á humildade e á confianza en Deus, compañeiro invisible (pensemos nos dous que volvían a Emaús e atópanse co Mestre). Sen este matiz relixioso, o camiño queda inerte e non nos dá o máis característico del.

Peregrinar fainos tomar conciencia da nosa peregrinación existencial e sácanos dos nosos estreitos egoísmos.

Non todo se gasta nas sendas de ida senón que debemos prestar atención ao regreso, á volta. O encontro entre Deus e o peregrino leva ao cambio persoal e á toma de novas actitudes.

Nós seguiremos co noso avance por esta semana de Teoloxía. Esta tarde tócalle a quenda ao Sr. Bispo de Mondoñedo-Ferrol que nos falará sobre o sacerdocio no noso tempo.

Inicio da II Semana de teoloxía en Ourense.

2010-01-20T17:13:00.000Z

Onte, martes 19, iniciabamos no Liceo de Ourense, as conferencias desta II Semana de Teoloxía en Ourense. Convocáronse con motivo do Octavario de Oración pola Unidade dos Cristiáns e esta é a segunda ocasión que se organizan, tras a boa acollida o ano pasado. Aquelas estiveron marcadas polas voces pertencentes a diversas confesións cristiás e as actuais contan con case todos os Bispos de Galicia.

A primeira conferencia correu a cargo do sacerdote Delegado diocesano para o Ano Santo, D. Miguel Anxo González: “Con Santiago nos camiños e a historia de Ourense”. Nela descubrimos parte da riqueza do Camiño que pasa por Ourense cara Compostela, cuxo orixe está en Andalucía. Coñecemos os fitos iconográficos, relixiosos e culturais da provincia: A Gudiña, Allariz, Santa María de Augas Santas,... deténdonos un pouco na vila de Celanova e as súas preciosas reliquias atribuídas a San Trocado, discípulo do Apóstolo Santiago.

A continuación viaxamos polas fontes iconográficas, imaxes, razóns polas que se representa a Santiago e as maneiras en que se fixo. Todo iso, acompañado de multitude de fotografías do Santo Apóstolo en diversos lugares da nosa xeografía auriense.

Luns.

2009-12-10T12:33:00.001Z

Este día decidín que fose "o que saíse". Funa pensando durante os días precedentes...jejeje, e deixando que o Espíritu falase.

Sábado: Santo Rosario.

2009-12-10T12:32:00.000Z

Hai unha preciosa devoción que estes días estamos practicando antes da Misa, que é o rezo Rosario. Nel atopamos a presencia da Virxe e un resume da vida de Cristo, de tal modo que nos sirve como método de oración e como recordatorio do Evanxeo. Vexamos estes dous aspectos.

1. Método de oración: co santo Rosario rezamos unha serie de dez Avemarías, enmarcadas entre un Noso pai e o Gloria. Tal cantidade de Avemarías non buscan que nos aburramos rezando senón que vaiamos profundizando cada vez un pouco máis o que dicimos. É como se tivesemos dez oportunidades de descubrir o que estamos pronunciando cos labios e puideramos ilo compaxinando co que sentimos. Ademais, cando queremos a alguén non nos importa chamalo varias veces ou repetir o nome da persoa amada como unha especie de invocación.

2. Un recordatorio do Evanxeo: se nos paramos a analizar cantas veces sae a Virxe María nos misterios do Rosario e cantas veces sae o Noso Señor levamos a sorpresa: o Rosario, oración mariana por excelencia, fala máis do Noso Señor que de María. Esto non é nada estraño: mostra a importancia de María na salvación que Deus nos ofrece, mostra que o Rosario é un resume do Evanxeo, ensínanos que de María imos a Cristo e viceversa. Así, o rezo do Rosario permítenos recordar os momentos fundamentales da vida do Noso Señor e ábrenos a porta a coñecelo e tratalo persoalmente.

Hoxe, sábado, día dedicado a María; agora, que celebramos a súa novena e estamos no tempo de Advento; neste templo, recordemos a importancia do rezo do Santo Rosario pero tamén démonos conta que o Rosario non é para rezalo sen máis ou dun modo mecánico, parecendo unha ametralladora que dispara Avemarías. Non, o Rosario é para coñecer un pouco máis a Xesucristo, así que aproveitemos tamén para meditalo e darnos conto do que nos ensina en cada misterio.

Simboloxía da Inmaculada.

2009-12-10T12:30:00.000Z

Hoxe temos que deternos un ratiño na simboloxía da Inmaculada, na forma en que é representada a Virxe Inmaculada. Este tema é de cultura xeral pero pode axudarnos na nosa oración e vida se sabemos aproveitalo e o tomamos de maneira seria e profunda.

Porque podería parecernos que tódalas representacións da Virxe son iguais pero non é así. ¿Como se mostra a Inmaculada?

Xeralmente, de pé.En pé están os que están sanos e firmes, os que posúen unha dignidade e os que somos considerados como iguais por outros que están fronte a nós. Pero esta postura erguida do corpo soe vir complementada cunha posición orante das mans. Aquí móstrase a presencia de Deus e o espíritu relixioso da imaxe. A Virxe María está en pé ante Deus, como nós podemos estar así tamén durante parte da Misa.

Os ollos terán distinta dirección, dependendo do que o artista queira plasmar: hacia arriba, cara o Ceo, cara Deus; hacia abaixo, en reflexión e oración; hacia o frente, mirando cara o anxo.

As cores do manto poden ser as típicas de María: vermello, polo Espíritu Santo; branco, como símbolo da pureza, do seu ser inmaculada; azul, en referencia ó ceo.

Moitas veces encontramos á Virxe sobre unha Lúa. É un recordo da muller que aparece debuxada no Apocalipse, o último libro da Biblia. Xunto á Lúa ou sen ela, unha bola azul: representa o mundo. E non soe falta unha serpe ou unha representación parecida: aquí está representada a vitoria de María sobre o demo. É un cumplimento dunha profecía do Xénese, o primeiro libro da Biblia. ¿Aparecen tamén uns anxiños ou unhas cabezas de nenos? Son os anxos que alaban á Virxe como Nai de Deus.

Así, dun golpe de vista, podemos identificar a imaxe da Inmaculada.

Festexamos a san Francisco Xavier, misionero.

2009-12-04T11:14:00.001Z

Creo que non me equivoco se digo que a Deus e a Xesucristo moitas veces lle chamamos “Señor”. Non é nada raro, por se alguén pensa que está facendo mal, para nada: é recoñecer quen é o máis forte e quen está por encima de todo poder e autoridade. Chamar así a Deus é caer na conta de que non temos que arrodillarnos ante ninguén máis ca El.

Dacordo, pero ¿podemos chamar así a Deus e quedarnos tan panchos? Se así o chamamos, así haberá que tratalo, ¿non?

Recordemos: no rezo do Angelus, na segunda aclamación, decimos “Aquí está a escrava do Señor”. Pero máis: a primeira lectura de hoxe. Dicía san Paulo: “sendo libre fíxenme escravo de todos para gañar ós máis posibles”. E, por se aínda nos quedan dúbidas, o santo que hoxe celebramos, San Francisco Javier, patrono das misións, era de familia acaudalada e acabou collendo como Señor a Deus, sen buscar outro poderoso na súa vida nin máis seguridade que seguir a súa vontade.

Eso si, todos eles non trataron a Deus de tal modo que estivesen querendo aproveitarse del. Moitas veces quedamos ó lado dos poderosos deste mundo porque son para nós fonte de boa vida e solucións para os nosos problemas. Pero con Deus non vale esto. Estar ó seu lado non significa ter a vida solucionada pero si ir coñecendo unha vida máis plena. Escoitai o que rezou unha vez san Francisco Javier: “¡Oh, Señor!, no me deis muchas consolaciones en esta vida; o ya que me las dais por vuestra bondad infinita y misericordia, llevadme a vuestra santa gloria, pues es tanta pena vivir sin veros, después que tanto os comunicáis interiormente a las criaturas”.

E miramos unha vez máis para María e sacamos a mesma ensinanza: o cristián non ten por que levar a mellor vida nin a máis segura pero si que ten que ser a persoa con máis confianza, que está da man do noso Bo Deus. Non é nada estraño: cada vez que rezamos o Noso Pai estamos dicindo “fágase a túa vontade aquí na terra coma no Ceo”, dándolle máis importancia a Deus como Señor que ós nosos gustos.

De todos modos, que bo señor temos no Señor, que nos di na Sagrada Escritura: chámovos amigos.

Día terceiro de novena.

2009-12-03T12:00:00.000Z

“Bendito o froito do teu ventre” decimos na oración do Ave María, “bendito o froito do teu ventre”. A esta aclamación festiva podemos unir aquela outra da xente ante a entrada de Xesús en Xerusalén, antes da festa de Pascua: “bendito o que vén no nome do Señor”. Quizás tamén usaron unha expresión parecida aquelas persoas que vían a Xesucristo facer milagres, como tivemos hoxe ocasión de escoitar do Evanxeo.

Se un descubre a Deus na súa vida e se percata da súa acción salvadora rompe a cantar con esta frase, seguro. Porque Deus está cerca de nós, está no medio de nós. Cando nos demos conta desto, escoitaremos no noso corazón exclamar ó Espíritu Santo: bendito o que vén no nome do Señor.

¿E por onde vén este bendito enviado? Por María. Ela, a elexida de Deus, a súa humilde escraviña, é a nai de Xesús, verdadeiro Deus e verdadeiro home. Gracias a que ela lle dixo que si ós plans de Deus para a súa vida podemos nós hoxe exclamar con gozo: bendito o que vén no nome do Señor.

Este nacemento é o que recordamos cando rezamos o Angelus e dicimos: “o Verbo fíxose carne e habitou entre nós”. Xesucristo, enxendrado pola Virxe María e o Espíritu Santo, toma carne humana e vive coma un de nós, sen distinguirse dos demais homes máis que no pecado. Nacendo e vivindo neste mundo noso móstranos a cercanía de Deus. ¡Cantas veces nos referimos a Deus e parece que falamos de algo ou alguén lonxano! Pero volvemos os nosos ollos á Biblia, miramos para a Virxe Inmaculada e dámonos conta que non é así, que Deus está entre nós. Así, ¡bendito o que vén no nome do Señor, nacido de María Virxe! El, Cristo, o Salvador, acércase a nós, danos a súa Palabra, o seu Corpo e Sangue e móstranos o camiño cara o Pai.

Xa san Paulo chegara a dicir: é Cristo quen vive en min. Tamén en nós pode vivir o Señor. ¿Como imos aproveitar esta Misa na que Cristo se nos regala? ¿Como imos acercarnos a comulgar? Se non o facemos, ¿que é o que nos está privando desta mesa de vida?

Día 2 da novena no Carballiño.

2009-12-02T12:29:00.000Z

Unha persoa con certa sensibilidade terá moito coidado cando se acerque a un obxecto valioso e fráxil. Dándose conta do que ten diante, andará con ollo de non ensucialo nin rompelo, ¿verdade? Como cando temos unha boa cristalería, que a temos a bo recaudo, por se acaso…

Elevando o noso pensamento a Deus, xa non digamos: descubrímolo infinito, perfecto, bondadoso ata límites que non podemos demarcar, completamente puro… Claro, a impresión é tal que nos pasa o que lle pasou a san Pedro ante o noso Señor, que lle dixo: Señor, apártate de min que son un pobre pecador. Home claro, a comparación déixanos tristes: Deus tan limpo e nós con tanta imperfección… Ou mirando cara a Virxe inmaculada... Onte diciamos que o traballo destes días e fixar a nosa mirada nela e non apartala. Pero, ¿que pasa? Que a vemos tan pulcra, tan libre de pecado e tan atenta a Deus que nos pode asustar. Por usar unha comparación, é como ser un neno que chega a casa cheo de lama. Un entra pola porta e ve todo tan limpiño que se pensa cinco veces a cousa antes de pisar.

Pois claro que si: María non ten rastro de pecado orixinal nin pecado algún, brilla ca forza e ca luz divinas, é como un cristal tan transparente que nos deixa pasar toda a luz e calor do Sol que é Deus. ¿E esto ha de tirarnos para atrás? De ningunha maneira, porque por encima de todo María é nai. E unha nai nunca deixa sen un cariño a un fillo, inda que chega a casa feito unha pena. Á súa experiencia me remito para que vexan como actúan vostedes neste caso.

¿Daranos, pois, medo acercarnos a María Inmaculada? Non, e mil veces non. Pero que esto non signifique chegar onda ela de calquera maneira. María quérenos limpos, puros, coma ela, así que non deixemos de acudir á confesión, á limosna, á oración e ás boas obras, a todo ó que é do agrado de Deus. E non deixemos de evitar tódalas ocasións de pecado.

María é o noso modelo: así é como nos quere Deus. Non esperemos a estar ás portas da morte para purificarnos e levar unha vida como Deus manda. Empecemos agora, da man de María, a nosa nai inmaculada.

Non pensedes que esto é algo raro ou só para uns poucos; para nada. Esto, como oiamos no Evanxeo é para os humildes e sinxelos, para os pequenos. Pois fagámonos nós pequenos nos brazos amorosos de María.

Día 1 novena da Inmaculada en O Carballiño.

2009-12-01T11:00:00.001Z

Estes días estarei predicando no Carballiño, na Veracruz, ás 19h. Antes, rato de confesonario... Aquí vai a prédica de onte:

"A Igrexa volve ofrecernos a posibilidade de acercarnos a María e coñecela un pouco mellor. Volvemos a xuntarnos para celebrar a novena da Inmaculada e oxalá que estes días os aproveitemos para falar máis da Virxe María e máis con ela. María Inmaculada, cóllenos da man, que moitas veces tiramos para onde queremos ou nos levan as paixóns e os nosos gustos. Virxe María, nosa nai, lévanos da man cara a túa casa, cara a casa de Xesús, e fálanos para que te coñezamos e amemos. Amén.

Miremos a María. Aí temos a unha preciosa muller, á bendita entre tódalas mulleres, á elexida para ser nai de Deus e nosa nai. Miremos pa ela, non quitemos a nosa mirada desta muller. ¿Perderemos o tempo mirando pa ela? Para nada. ¿Acaso non rezamos moitas veces: “Bendita sexa a túa pureza e eternamente sexa bendita, pois Deus recréase en tan graciosa beleza”? Se Deus o fai, ¿non gañaremos nós moito facéndoo tamén?

Si, miremos a María e descubriremos o que significa que sexa a Inmaculada Concepción. Ela, elexida por Deus dende sempre, foi concebida sen pecado algún. Ela, pura dende o seu nacemento ata a súa glorificación. Bendita entre tódalas mulleres e homes porque foi purificada a primeira e mantense incontaminada por sempre. Inmaculada concepción, é dicir, concebida sen pecado, preservada dende a súa concepción do pecado orixinal co que todos vimos a este mundo.

Escoitemos o que declarara solemnemente o Papa Pío IX en 1854: …“a benaventurada Virxe María foi preservada inmune de toda mancha de pecado orixinal no primeiro instante da súa concepción por singular gracia e privilexio de Deus omnipotente, en atención ós méritos de Xesucristo Salvador do xénero humano”. Nós, como ela, disfrutamos dos méritos do Señor e esperamos alcanzar o Ceo, como ela o alcanzou. Pero hai unha diferencia: ela non pasa polo pecado orixinal e nós si. A meta é a mesma, o camiño é distinto. Poderiamos mostralo cunha comparación: nós fomos liberados do pozo do pecado por Cristo, que nos saca del, e ela non caeu nese pozo porque o seu Fillo lle preparou outro camiño.

Nesta muller bendita poñamos os ollos e o corazón este días, confiadamente, con cariño de fillos, con reverencia cristián."

Día 1 da novena no Seminario Maior.

2009-12-01T10:42:00.002Z

Fun invitado por un compañeiro do Seminario Maior a predicar no primeiro día da novena en honor da Virxe Inmaculada. Aquí vai a miña aportación.

Gloria a Deus...

"Deus quere que sexamos discípulos e misioneiros seus. Se non, non se entenderían pasaxes coma a de hoxe, onde Cristo pasa polo mundo chamando a uns cantos para que o acompañasen e predicasen canto aprenden con El.

Se collemos o paralelo de San Xoán veriamos esto dun modo moito mellor, pois é onde aparece san Andrés convivindo co Mestre e indo, a continuación, a contarllo ó seu irmán Pedro.

Discípulos e misioneiros, íntimos del, testigos do eterno, homes de Deus,… distintas maneiras de decirnos que El nos quere dun modo entrañable e que o seu amor non se reduce a unha teoría nin queda para os momentos bonitos da vida. Distintos modos de recordarnos que Deus non nos pide o noso tempo nin as nosas capacidades… pídenos a nós en corpo e alma.

Como un día pediu todo o seu ser á Virxe María. Dun modo precioso vémolo nese episodio da Anunciación. Alí contemplamos como Creador e criatura establecen un diálogo onde se conxuga a gracia divina e a liberdade humana. Un diálogo que nos podería recordar outros presentes no A.T., como os de Deus con Moisés na Tenda do Encontro. Un diálogo que se define “de amistade”: referido a Moisés, a Sagrada Escritura dinos que falaba con Deus como un home fala co seu amigo.

E con esa confianza Deus diríxese a María. Non podemos pensar que de tanto escoitar o episodio xa o temos totalmente coñecido. Se hai algo que un vai aprendendo da Teoloxía é que non pode contentarse con coñecer as cousas de oídas ou polo estudio sen máis. Ten que meterse nela, penetrar nos seus misterios polo estudio, a oración e o silencio. Por eso, propóñovos que entremos a este misterio pola oración e a devoción.

Sen facer moito esforzo, encontramos a Anunciación en tres oracións cotidianas: o inicio do Angelus, o primeiro misterio do Rosario e o Ave María. En todas elas presenciamos un acontecemento privado e íntimo. Pero coñecemos as súas consecuencias históricas e universais. A Virxe María, nosa Nai, é predestinada por Deus para nacer sen pecado e estar nunha especial sintonía con El. Esto, como sempre hai que recordar, por mérito de Cristo. Para ilustralo, a imaxe tan estendida: mentres todos caemos no pozo do pecado e Cristo nos salva, sacándonos del, María é salvada sen ter que caer dentro. Esta muller inmaculada, pois, estaría nunha especial situación de sintonía con Deus.

Pero esta predestinación salvadora non mostra toda a súa forza ata que María acepta o plan divino e se converte dun modo precioso na Nai do Noso Señor Xesucristo. Unha vez máis vemos como Deus non nos coarta na nosa liberdade senón que a esixe.

Unha vez que a nosa santísima Nai ratifica o plan de Deus prodúcese na historia como un desdobramento, como un pase de folla ou un cambio de capítulo. O inicio teriamos que rastrealo no Xénese e o pecado primordial e o cambio neste “fiat” da criatura ó seu creador. Este momento concreto e os que virán van a supoñer coma un espello do que pasou ó inicio de todo; pero non un espello que reflexa senón que mostra unha cara distinta da realidade: os personaxes son parecidos pero a historia cambia de todo. Por unha virxe, Eva, entra o pecado no mundo; por un home, Adán, a morte; por un madeiro, a árbore prohibida, o motivo de escándalo. Agora: por unha virxe, María, entra Cristo na historia; por un home, Xesús, a vida; por un madeiro, a cruz, un motivo de perdón e regreso á casa do Pai. E, inda que non apareza, hai o primeiro paso para a vitoria da muller e a súa descendencia sobre o demo. Porque inda que se fale pouco del ou moitos pensen que non existe, habelo hailo. E o que dubide, ó Catecismo.

Seguindo ca oración e a devoción, eu pregúntome se este acontecemento da Anunciación non poderá sernos un precioso marco para vivir o Advento. E a pouco que reflexionemos a resposta será “si”. Pode ser un magnífico espello no que mirarnos e ver se realmente lle temos dito que si ó que Deus nos pide na nosa vida, como fixo María. Pode recordarnos que no pequeno e cotidiano está Deus (tamén nolo recorda santa Teresa con aquel “Deus anda entre as potas”) e que as súas promesas son efectivas. Pode axudarnos a vivir con responsabilidade os nosos días e concienciarnos que o pequeno do mundo é o que escolle Deus (xa sabedes aquelo de “Deus non escolle ós mellores senón que ós que escolle vólveos os mellores”). Pode darlle vida a ese berro da Igrexa nestas semanas: ¡Marana tha, ven, Señor Xesús!, mirando para esta doncela nazarena que só ten na súa vida un horizonte difícil e a palabra de Deus para tirar adiante.

Si, definitivamente, contemplar o misterio da anunciación pode encher de luz esta espera ditosa do Advento. Pero, recordai, se nos metemos nel da man de María; se deixamos que algo máis que os nosos estudios e as nosa reflexións nos iluminen e guíen.

Mirai, ó final, todo esto pode resumirse nunha frase: imitemos a María, invoquemos a María, non perdamos de vista os seus ollos. Con esta invitación que vos fago é como quero rematar… no, en serio, non vou empezar outra homilía, vou acabar, ¿vale?

Pero, así como estamos, en familia, nun ambiente sereno e celebrativo, así é como vos quero recordar: imitade a María. Ela, como san Andrés e tantos outros, escoitou a Palabra de Deus e púxoa na súa vida e púxoa por vida. Imitemos a María: ela dixo si a Deus e os seus plans… fiándose del porque era Deus, sen outra condición. Invoquemos a María, que ela nos acompañará nas alegrías e saberá animarnos na tentación. Recemos á nosa Naiciña do Ceo: que ela nos leve da man e nos conduza onda Cristo. E, como non, que nós sexamos bos irmáns e levemos a outros da man cara ela.

María, Nai e Señora, roga por nós. Amén."

Fiesta, 13 de mayo.

2009-05-14T09:06:00.003+01:00

13 de mayo, la meta ansiada. Tanto en San Martiño como Olás celebramos Misa de fiesta, aunque en la segunda parroquia más significativa.

La predicación resaltó la alegría del día celebrado, de la cercanía de María como nuestra Madre y la de toda la Iglesia y de la llamada de atención a no dejar esta devoción olvidada hasta el año.

Partimos de la escena donde una mujer del gentío alaba a la Madre de Jesús pero Él responde que es dichoso quien escucha la Palabra de Dios y la cumple. Desde ahí contemplamos a María como oyente de la Palabra, de cómo los tesoros de la Sagrada Escritura están abiertos a todos y cómo nosotros tenemos hoy muchísimos medios para acceder a ellos.

El recuerdo de los pastorcitos nos lleva a no desanimarnos sino a darnos cuenta que el Señor vuelve una y otra vez a dirigirse a los pequeños y sencillos.

Tras la eucaristía, aunque con el miedo a la lluvia a flor de piel, salimos en procesión hasta la mitad del pueblo de Olás. Mientras, redoble de campanas, fuegos de artificio y la gente acompañando a la imagen de Fátima con su silencio, cantos y oración.

Al llegar al atrio parroquial nos detuvimos y una feligresa recitó "un verso" ante la imagen de la Virgen, seguido del lanzamiento de pétalos de rosa, tres vivas a la Madre Santísima y el canto animado del Ave, Realmente, fue un momento emotivo que arrancó más de una lágrima. Y no fue para menos.

Rematada la dimensión religiosa, religiosamente nos dirigimos a la carpa donde compartimos un tentempié entre los presentes.

Luego, alguno se fue para Ourense pero eso es ya otra historia.

Víspera de fiesta.

2009-05-13T09:19:00.006+01:00

La novena llega a su fin: nueve días consagrados a una preparación potente de la fiesta de mañana, día 13 de mayo.

Nos paramos a reflexionar sobre el Rosario. Comenzamos por los inicios históricos y la simbología de las 150 avemarías, versión popular de los 150 salmos que rezaban los clérigos y monjes.

A continuación nos fijamos en la centralidad de Cristo dentro de esta devoción mariana. Recordamos que el Rosario es una síntesis del Evangelio y de la vida de Nuestro Señor Jesucristo. Y no hace falta más que fijarse: los misterios contemplados y rezados hablan de Cristo, su ser y actividad y presentan a la Virgen María relacionada con ellos. Pero es que resulta que el nombre de Jesús es la palabra central del rezo de Avemaría.

Y terminamos viendo cómo el Rosario es un reflejo y ayuda para nuestra vida.

Lunes...

2009-05-13T09:12:00.003+01:00

Es lunes y, siguiendo los deseos de una feligresa devota, iniciamos un triduo en honor a la Virgen de Fátima en la parroquia de San Martiño de Pazó.

La predicación partió del Evangelio pero... es lunes, ¿quién tiene ganas de crónica?

Domingo y séptimo día.

2009-05-11T09:11:00.003+01:00

El domingo, como los otros días, se inició con el rezo del santo Rosario y la novena. A continuación, la Eucaristía.

Recordamos la imagen de días pasados: Jesús es el Buen Pastor y pasamos a meditar en la imagen de este domingo: la vid.

Estamos ante una comparación más orgánica e íntima, hace mayor referencia al Cuerpo Místico que es la Iglesia, aunque el motivo sea vegetal. La llamada a la comunión de vida nos libera de pensar que Jesucristo es un simple modelo ético o una "buena persona", no: seguirle conlleva mucho más y nos une de un modo único con Él y el Padre.

Pedimos a la buena Madre que nos conduzca a Cristo.

Sexto día de novena.

2009-05-11T09:03:00.002+01:00

Sábado por la tarde y la última celebración... nos paramos a seguir reflexionando sobre la conversión.

Tras ver las excelencias y bellezas de la confesión, tomamos conciencia que es necesario un cambio, ya sea conductual, comportamental o aptitudinal. De todas, debe surgir desde dentro, por aquello de la unidad de la persona y porque un cambio superficial no lleva a mucho.

De alguna forma, nos imaginamos la semilla de una nueva vida: es pequeña pero tiene fuerza para dar grandes frutos. Así nos quiere Dios: con frutos abundantes. La conversión, con su etapa negativa de abandonar la antigua vida de pecado y su dimensión positiva de acoger la nueva vida de gracia, nos conduce a Dios y a una nueva forma de ser.

Quinto día.

2009-05-09T12:51:00.003+01:00

Volvemos a la predicación del Administrador parroquial, que está visto que este primer intento de traer curas distintos no ha dado mucho resultado...

Ayer regresamos a la penitencia, centrándola en la confesión. Como estos días tenemos siempre la oportunidad de confesarnos podemos aprovechar para actualizarnos en este tema y no hacer de este precioso sacramento algo rutinario e insevible.

Comenzamos recordando las condiciones para una buena confesión y cómo debe prepararse, que no sea algo improvisado y rutinario.

Animé a los feligreses a que no se queden en la parte negativa sino que descubran todas las virtudes que quedan escondidas por el pecado y que es necesario sacar a la luz. Ya sabéis, a veces es mejor promover el bien todo lo posible que decaer en la lucha contra el mal o, por decirlo más en positivo: responder al mal con bien.

La confesión nos ayuda a descubrir nuestras limitaciones y posibilidades, de tal modo que podemos descansar en Dios todo nuestro mal y podemos asumir todo el bien que nos ofrece.

Una vez más recordamos que la salvación y la conversión contienen un mensaje en negativo (sacar de nosotros el mal que nos estorba) y en positivo (se nos concede la santidad)

Cuarto día de novena.

2009-05-08T09:52:00.008+01:00

Un día más con nuevo predicador, con José Ramón Janeiro, cuyas parroquias están cerca de A Manchica.

El tema que nos centró fue el del Reino de Dios, uno de los conceptos clave de la predicación de Nuestros Señor Jesucristo.

D. José Ramón inició la homilía recordándonos que estamos cerca de la Palabra de Dios, que es para todos. A continuación, nos llama la atención sobre la importancia que algunas palabras tienen para nosotros en la vida y en la Sagrada Escritura. Una de ellas es “Reino de Dios”.

No es un concepto estático sino todo un proyecto de vida que podemos iniciar en este mundo, aunque sea en forma de semillas. Lo importante es hacer el bien que Dios nos pide con las fuerzas que nos concede.

Y post Missam, mesam.

Tercer día de novena en Olás.

2009-05-07T12:59:00.004+01:00

Hoy sí, tenemos nueva voz en el templo parroquial. Nos preside y predica Don José Ramón Hernández Figueiredo, del cual diré que fue profesor mío de Historia en el Seminario Mayor y un buen compañero sacerdote.

Tras una familiar presentación, compartió algunos recuerdos con los feligreses, tanto de su devoción personal como de las celebraciones que compartimos y que fueron marcando un camino en su vida, antes de llegar a Olás. Especialmente significativo fue el recuerdo de cómo desde niño aprende y reza el Rosario en familia. A Dios gracias, tal recuerdo es hoy un ánimo para su devoción y cariño a María.

En su homilía usó una bella imagen: como los niños necesitan a alguien que les quiera, alimente y eduque, así nosotros necesitamos de la Buena Madre para llegar a Cristo y ser todos realmente familia de Dios. María es la mediadora perfecta.

Pero tal mediación necesita de nuestra colaboración. La gran casa de la Iglesia no la conforman sólo unos poco sino todos los cristianos y ahí es donde hemos de hacer piña en torno a la Madre.

Tras la predicación, un momento en silencio para pedir y agradecer a la Virgen de Fátima. Y, tras la Misa, la mesa en buena compañía: un rato de comida y conversa en el Mesón do Labrego de A Merca.

Segundo día de la novena de Fátima.

2009-05-07T12:51:00.004+01:00

Nuevos problemas impidieron que el predicador pensado para hoy viniese, así que retomé el ministerio de la siguiente manera:

+ Cristo es el Buen Pastor, tras el que caminar. Una imagen que nos acompaña en la predicación desde el domingo y que ayuda a tener en mente una idea central: Cristiano es el que sigue a Cristo, cada quien con su camino particular y los medios personalizados pero todos tras el mismo Pastor.

+ La segunda idea fuerte, más desarrollada y pensada para el día de hoy fue la de la penitencia. Presente en el mensaje de Fátima, nos recuerda algo: al cristiano le sobra el pecado y éste le impide un verdadero seguimiento de Cristo.

Un deseo expresado en voz alta: cogerse a la mano de la Madre para poder caminar tras el Hijo y llegar a la Casa del Padre.

Inicio de novena de Fátima en Olás (A Merca)

2009-05-05T12:26:00.003+01:00

En este primer día de la novena, a un servidor le ha tocado presidir y predicar. El ministerio del rezo recayó sobre una feligresa. Ésta dirigió el rezo del santo Rosario y la novena. A continuación, un breve ensayo de canto y la santa Misa.

La predicación se dividió en dos partes:

+ la primera, muy breve, conectó las lecturas de la Misa de hoy con las del domingo, de modo especial el Evangelio. La idea principal remarcó la del domingo: Jesucristo es el Buen Pastor;

+ la segunda se centró en el significado de lo que es una novena, de cómo la Virgen María nos conduce a su Hijo y cómo hemos de acercarnos a estos días de preparación para la fiesta del trece de mayo.

Una novena son nueve días, más que nueve celebraciones, de tal modo que durante el día podemos retomar lo dicho y celebrado en la iglesia. Es un tiempo de preparación que, ojalá, no se quede reducido al tiempo de la celebración.

A la novena hay que acudir con la mente abierta y con expectativas de aprender algo y acercarse más a la Virgen María. No es realizar un acto repetitivo o recrearnos en palabras que ya sabemos sino en dejar que Dios actúe en nuestra vida de un modo nuevo. Cada novena es una nueva oportunidad de afianzar lo sabido, conocer algo nuevo y poder amar más y mejor a Nuestra Señora.

La Virgen María nos lleva a su Hijo, el único intermediario ente Dios y los hombres. No separar a María de Jesús ni viceversa.

Al final de la Eucaristía, como es tradición durante la novena, se cantó el “Tomad, Virgen pura”.

Sobre a oración...

2009-03-06T18:49:00.000Z

Como sacerdote. A oración ten unha importancia grande na miña vida. Non só por min senón polos demais: o sacerdote non reza só polas súas necesidades e polas de quen llo pide, tamén reza con toda a Igrexa e por todo o mundo. Aquí descubro unha das grandezas da oración: non se queda entre Deus e o orante senón que se espalla.

A oración ábreme ós demais e ábreme a Deus: non é monólogo, é diálogo. E é unha conversa ás veces fácil, outras parece lonxana, unhas tranquila e outras veces á présa. Por eso non espero a rezar cando teño ganas senón que levo o meu estado de ánimo á oración.

Para rezar: sobre todo, recurro á palabra, miña ou doutros. Uso a palabra doutros no rezo dos Salmos, no Rosario ou oracións xa compostas.

Uso a miña palabra en momentos de oración espontánea.

Uso o corpo como expresión de oración cando fago algúns xestos: sinal da cruz, xenuflexión ante o sagrario,...

E sírvome do silencio, que por algo temos dous oídos e unha sola boca.

Orar non sempre é fácil nin deixa a un tranquilo pero si que vexo nela sempre un encontro con Deus que me deixa confianza e esperanza.

En canto á Palabra de Deus: non estou rezando tanto a partir dela como deixando que ela estea na miña vida, coma unha sementiña: estou lendo ós poucos e de maneira seguida o Evanxeo de san Máteo, polas noites intento ler o Evanxeo do día seguinte e pola mañá ler a primeira lectura da Misa do día, intento prestar unha atención especial á Palabra durante a Misa,...

Cuarto día da novena do Carme.

2008-07-10T12:09:00.000+01:00

Estes días compartimos algúns títulos da Nosa Virxe: Nosa Señora do monte Carmelo, Estrela do mar,... pero hoxe podiamos quedarnos con outro moi bonito e precioso co que chamamos a María: Nai.

Efectivamente, dende que Xesús nola entregara ó pé da cruz como nai nosa, non deixa de preocuparse por todos e cada un de nós. Ela recibe de toda a Igrexa oracións e súplicas, xunto con accións de gracias. Non sei se se fixaron pero o outro día, cando por fin se deu a liberación daquelas persoas por parte das FARC, unha delas, Ingrid Betancourt, levaba un rosario na man.

E nós tamén nos diriximos a ela con esa preciosa oración do Rosario tódolos días antes da novena, con confianza, como un fillo se dirixe a unha nai. Este sentimento temos que coidalo: non só hai que facer cousas senón facelas de corazón. ¿E non é belo poder acudir a María como nai nosa?

Quizais recemos algunha oración a María, persoalmente, antes de deitarnos. Pero estes días dirixímonos a ela comunitariamente durante a novena. Porque falar de María como nai implica que hai unha familia. Pois si, a familia é a Igrexa. Se nos diriximos a ela como nai é que nós somos fillos e, sendo fillos todos, descubrímonos como irmáns. Aquí hai unha imaxe que me gusta moito e que comparto con vostedes: a da mesa familiar. ¿Acaso non é verdade que unha nai quere ter á familia reunida nunha soa mesa? E nós, con esta novena e a Eucaristía facémola realidade: acudimos desde distintos puntos, por varios camiños, e chegamos á mesma mesa: ó altar da Eucaristía. Nesta mesa alimentámonos da Palabra de Deus e do seu Corpo, nela recibimos os regalos de Deus pero tamén se nos invita a traer a ela toda a nosa vida e ofrecela.

Nestes días que nos quedan, se realmente vemos o altar como a mesa xunto á que nos reunimos, na que compartimos vida, xunto á que rezamos, na que vemos como Deus se nos fai Pan de Vida,... veremos que é a mesa da familia da Virxe, da comida fraternal dos fillos de Deus, dos irmáns da Igrexa.

Así que non teñamos o altar de calquera maneira e non nos acerquemos a el de calquera forma: que veñamos a estar ca Virxe, con Deus e os irmáns de boa maneira e intentando facer vida entre todos.

Que a Virxe, Nosa Señora do Carme, nos axude a descubrir que todos estamos na casa común da Igrexa e que a nosa vida ten que ser a dunha familia.

Víspera de S. Benito.

2008-07-10T12:07:00.000+01:00

Dinos o inicio da Regla de S. Benito: 1 ESCUCHA, hijo, los preceptos del Maestro, e inclina el oído de tu corazón; recibe con gusto el consejo de un padre piadoso, y cúmplelo verdaderamente. 2 Así volverás por el trabajo de la obediencia, a Aquel de quien te habías alejado por la desidia de la desobediencia. E a primeira lectura de hoxe: pues yo soy Dios y no hombre, yo soy el Santo que vive en ti y no enemigo a la puerta.

Estes días levamos falando da Palabra de Deus, da Eucaristía como encontro con Deus, do domingo e as súas dimensións de día de Cristo, día da Igrexa, día do home e da creación,… Estamos continuamente acercándonos a un punto moi importante na nosa vida cristiá, o máis importante: ¿Quen é Deus? O Señor Xesús dinos que é Pai.

Certo monxe dos primeiros séculos retirouse ó deserto para meditar no Noso Pai, a oración de Xesús. Durante meses estivo lonxe das palabras humanas, dos líos e présas do mundo, concentrándose na Palabra de Deus e deixando que a oración dirixise o seu vivir. Cando regresou xunto ós seus e estes lle preguntaran o froito da súa oración e meditación, contestoulles: Nestes meses non meditei máis alá da palabra Pai.

¡Que fondura atopou este home! Verdadeiramente entrou no misterio de Deus, na alegría do seu encontro. Como lle pasou ó noso santo patrón: na soidade tiña esa experiencia fonda de Deus, do Deus Pai Todopoderoso ó que nós rezamos hoxe. Pero foi un tesouro que non gardou para si senón que o comunicou e viviu xunto a outros monxes.

Anímoos neste momento que deixemos un intre para acercarnos a esta experiencia. Xa estamos celebrando xuntos a mesma Eucaristía, estamos compartindo a palabra de Deus,... pois agora vamos deixar que un pouco da Palabra de Deus se nos converta nunha semente especial: vamos deixar uns momentos en silencio para volver escoitar e poder meditar personalmente o que nos dicía a lectura: son o Santo que vive en ti e non inimigo á porta. E vamos a facelo dende a recomendación de S. Benito: Escoita, fillo, os preceptos do Mestre e inclina o oído do teu corazón.

Sexto para S. Benito y tercero para la Virgen del Camen.

2008-07-09T11:16:00.002+01:00

Ás veces, cando pensamos en Deus, pensamos en algo indefinido, lonxano, poderoso, si pero que non se acaba de implicar na nosa vida.
Ás veces, cando pensamos no mundo pensamos noutros países e culturas, noutras circunstancias e historias, pero non acabamos por botar unha man para mellorar o noso ambiente aquí.
Ás veces, pensando na bondade, miramos para os outros e dicímoslle o que teñen que cambiar, en concreto; miramos para nós e dicimos que hai que ser boas persoas, en abstracto.

Por iso, ¡que bonito poder acudir ó evanxeo de hoxe!. Xesús non andivo polas ramas: escolleu a xente concreta, á que coñecía, e enviounos a lugares cercanos, ós veciños. Esta lectura anímanos a sentirnos únicos e valiosos, anímanos a tratar a cada quen coñecéndoo e non de calquera maneira, e anímanos a traballar día a día por unha Igrexa local con rostro coñecido.

Un día fomos bautizados na igrexa e púxosenos un nome. Aprendemos despois a Pai e irmán ó que tiñamos preto. ¿Por que despois perdemos esa confianza e humanidade?

As alarmas sonan, dacordo, pero que esto non nos leve á desesperación: cando no coche se ilumina o piloto do combustible quedamos avisados desa falta pero non temos que botar as mans á cabeza.

Como cristiáns, para recuperar esa confianza e fraternidade, temos o domingo. Neste día celebramos a Eucaristía como centro pero non se nos pode quedar todo no templo, terá que notarse no resto das horas do día que é.

Na igrexa celebraremos o regalo da Eucaristía, da presencia viva de Xesucristo entre nós e dentro de nós mesmos pero tamén nos uniremos como irmáns en torno á mesma mesa. ¡Que esto continúe fóra! Que o final da Misa non sexa unha estampida hacia as nosas cousas... inda que teñan a comida no lume.

Aproveitemos o domingo para recordar e reavivar dúas dimensións:
+ Celebrar como familia.
+ Vivir como familia.

Quinto día da novena na honra de S. Benito en Allariz.

2008-07-08T12:34:00.001+01:00

O campo é grande e os traballadores poucos.

Cando lemos este texto solemos quedarnos no tema das vocacións ó sacerdocio. Efectivamente, sempre temos necesidade de sacerdotes, son só en número senón tamén en calidade e santidade. Pero non nos quedemos na necesidade e preguntémonos: ¿de onde saen estes homes con vocación sacerdotal? E vemos que moitas veces aparecen nas familias e parroquias. Esto témolo claro pero ¿non é verdade que despois esto non o cuidamos? ¿Non é verdade que despois asustan ós seus netos dicíndolles que se non se portan ben mándanos ó Seminario? ¿Non pasa que despois o papel do sacerdote é ridiculizado, criticado e malinterpretado?

Si, temos necesidade do sacerdote pero ¿como vivimos a comprendemos a súa presencia en xeral e como tratamos ó cura en concreto?

O campo de traballo é grande pero poucos os traballadores... e o malo é que non sempre os traballadores se levan ben. Na Igrexa non só necesitamos sacerdotes senón fieis laicos, persoas que se sinten Igrexa xunto ó seu pastor.

En San Benito atoparemos este cuidado que nos é tan necesario hoxe: cuidar as vocacións.

El foi maestro de novicios e monxes, amante de Cristo nos sacerdotes. Persoa que soubo rezar polos ordenados, respetalos e criticalos cando foi necesario. E esto non o fixo porque lle daba a gana senón porque se sabía e sentía home da Igrexa.
Nós, que nos dicimos devotos de S. Benito, pensemos algo en concreto para despertar e animar ese cariño hacia a Igrexa e o sacerdote: ofrecer un rato de oración, acercarse máis ó párroco, presentarse para algún servicio parroquial, tratar e falar ben ó sacerdote...

San Benito glorioso, roga por nós.

Segundo día da novena na honra da Virxe do Carme.

2008-07-08T12:30:00.000+01:00

O evanxeo de hoxe sona moi actual, ¿verdade?: o traballo é moito pero poucos os que saian a traballar. Pasa no mundo laboral, con tanto desempleo como hai agora e pasa na Igrexa, ca falta de sacerdotes ou de mozos que se formen no Seminario.

Pero hai que mirar un pouquiño máis alá, porque Igrexa somos todos. E traballar tamén tiñamos que traballar todos. ¿Facendo o mesmo? Non: descubrindo cal é o noso papel dentro da Igrexa.

Ás veces preocupámonos e non actuamos porque pensamos que temos que facer cousas extraordinarias, pero non é así. Con pequenas cousas faise algo grande. E tampouco hai que pensar en algo difícil. Na Igrexa axudamos cando facemos algo pola parroquia, cando somos cercanos uns con outros, cando celebramos ben os sacramentos, cando non lle escapamos ó cura,...

Hai un modelo que temos moi cerquiña e de quen aprender nestes días: da Virxe María. Vamos mirar para ela.

Se repasamos as poucas liñas que nos falan dela no Evanxeo veremos que non se distingue doutras mulleres. A Sagrada Escritura fálanos dela como unha muller moi cercana a Deus pero tamén moi cercana ós seus próximos. Non foi necesario que fixese milagres, nin cousas extraordinarias, non. Pero si que a vemos andar nos detalles da vida dun día normal: cos seus proxectos e problemas, ca súa voda, con ese viaxe a Belén e a fuxida a Exipto, co regreso á terra e o inicio dunha nova vida,... Tamén a veremos xunto ó seu Fillo: nas vodas de Caná, no medio da predicación de Xesús, xunto á súa cruz,...

Unha muller que non destacaría de entre as demais se non a coñecesemos máis.

E porque somos devotos da Virxe do Carme, porque coñecemos a María, podemos decir que ela, realmente, é a muller bendita entre tódalas mulleres. Podemos, ademais, aprender dela, porque na súa vida sinxela vemos a unha persoa que se entrega a Deus facendo o que todos fan pero dun modo único. E podemos actuar e ser nós bos cristiáns facendo o que facemos tódolos días dun modo novo: querendo a Deus por encima de todo. ¡Que marabilla saber que o cristián non é unha persoa amargada e asoballada por un montón de normas! Non, o cristián é unha persoa libre e alegre, que fai o mesmo de tódolos días pero faino cun cariño especial, como o fixo a Virxe María.

Inicio da novena na honra da Nosa Señora do Carme. Pereira de Montes (Ourense).

2008-07-07T12:36:00.002+01:00

Ó inicio desta novena na honra da Nosa Señora do Carme, temos que sentirnos alegres e unidos ó resto da Igrexa. Alegres, porque festexamos á Nai de Deus e a nosa Nai. Unidos ó resto da Igrexa, porque hai outras parroquias que celebran esta mesma devoción e é un patrimonio común de todos.

Eu invítoos a que miremos para atrás, que recuperemos a memoria desta advocación e que renovemos o cariño á Virxe do Carme.

E teriamos que marchar lonxe, no tempo e no espacio: movémonos ó século XII en Terra Santa, no monte Carmelo. Alí, un grupiño de cristiáns empezaron a levar unha vida de oración e Soedade, nas covas daquel monte. Pero, este monte ¿era un monte calquera? Pois non, era o monte onde subira o profeta Elías, que ten tanta importancia no Antigo Testamento. A Sagrada Escritura dinos del que era un torbellino de lume e a súa palabra queimaba, que subira ó ceo nun carro de chamas cando camiñaba xunto ó seu discípulo Eliseo.

Neste monte ofreceran os dous culto a Deus. E agora, séculos despois, aparecían uns cabaleiros que querían honrar aquel monte ca presencia da Virxe María. Empezaron a levar unha vida de oración e pobreza compartidas, sendo o inicio dos Carmelitas.

No século seguinte, no s. XIII, cando xa tiñan un estilo de vida aprobado pola Igrexa, moitos tiveron que marchar pola presencia musulmana, que os perseguía. E esto levou a que esta nova advocación da Virxe María (Virxe María do monte Carmelo) fose coñecida e venerada.

Moitos séculos pasaron desde entonces e a historia é moi longa para contala toda pero sabemos que hoxe podemos festexar esta advocación e sentirnos alegres por pertencer á Igrexa, que nos fai este regalo. Xa ven, dende Terra Santa, no século XII a Pereira de Montes nos século XXI. Polo pronto, nós somos os últimos desta longa cadena. E nós recollemos os testigo deses cristiáns. Por eso, nesta novena, coñeceremos un pouco máis a María, a Virxe do monte Carmelo, a Deus, que nola dá como Nai, e a Igrexa, onde recordamos e festexamos todo esto.

Don José Ramón e eu seremos os medios pero vostedes terán que botarnos unha man. Eu procurarei axudalos nestes días de novena pero é necesario que vostedes lle recen a Deus e a María, para que eles sexan os protagonistas destes días.

Polo pronto, eu vou calando, para que fale a celebración e nos deixemos encontrar por Deus nesta Eucaristía. Podemos imaxinar que nestes días estaremos nun contacto especial con Deus mediante a súa nai. Se se animan, collámonos da man de María Virxe e vaiamos tras dos pasos do Señor.

Encontro de Grupos Bíblicos nos Milagres (Ourense).

2008-06-02T11:23:00.002+01:00

El pasado sábado, día 31, por primera vez en nuestra diócesis, nos reunimos para un encuentro de grupos de estudio bíblico. La idea era compartir un día en el marco inigualable del santuario de Los Milagros, conociéndonos y conociendo un poco más la Sagrada Escritura.

La gente acudió desde varias parroquias de la ciudad y villas. Es de resaltar la cantidad de personas que vinieron de estas últimas, demostrando que la Palabra llega a todas las partes si hay una buena siembra y acogida, floreciendo donde el Espíritu quiere. Para los párrocos y responsables es una buena llamada al compromiso: que la Biblia sea cercana para todos, especialmente para los más sencillos.

Espacio de encuentro.

Los autocares y coches particulares fueron llegando a los Milagros hacia las once y media de la mañana. Las instalaciones del Colegio de los PP. Paúles constituyeron el espacio de encuentro y convergencia.

Cada grupo o parroquia traía la comida, que fue colocada en uno de los comedores del Colegio. A continuación, en el gran salón de actos, la presentación, a cargo de D. Francisco Pernas, y la introducción al encuentro, con una breve disertación de D. José Antonio Gil sobre el próximo Sínodo de Obispos (donde se tratará la relación de la Palabra de Dios y la Iglesia)

La sección de conferencias dio lugar a un sencillo y bello acto: la entronización de la Palabra de Dios. Dirigida por el Sr. Obispo, consistió en un breve momento de oración en que se colocó la Biblia sobre un lugar destacado del local, iluminada por una luz, sobre una imagen de Jesucristo, Palabra de Dios.

D. Julio Grande continuó con una charla-meditación sobre un texto evangélico, antes del merecido descanso.

Tras él, el trabajo por grupos, reunidos en las aulas del edificio. Luego vendría la puesta en común (contábamos con 11 grupos distintos de trabajo) y la comida. Aquí, con el trajín de colocar y compartir los alimentos y postres, porque también de pan vive el hombre.

Las celebraciones.

Estudiar la Biblia es mucho más que estudiar literatura, por eso se cuidó mucho el tener espacios de celebración litúrgica junto a los momentos de estudio y reflexión: se prepararon, así, la entronización del libro de la Sagrada Escritura y la Liturgia de la Palabra.

La entronización, dirigida por el Sr. Obispo, fue por la mañana. El Diácono Óscar, acompañado de dos feligresas de Santiago de As Caldas (Ourense), colocó la Biblia en un lugar visible y resaltado.

Por la tarde, tras la sobremesa, todos fuimos al santuario. Allí se celebró la Liturgia de la Palabra, presidida por D. Luis Quinteiro, acompañado de D. Carlos Míguez y D. José Benito Sieiro. Para las moniciones y peticiones se contó con varios seglares. Los dos más jóvenes, oficiaron como monaguillos. Al final de la Liturgia, como recuerdo del Encuentro, se repartió una velita insertada en un portavelas blanco.

Una Palabra para todos.

Este primer Encuentro espera ser eso: el primero. Dios mediante se organizará otro para el año, uniendo este acontecimiento al inicio de curso que solemos hacer en el Seminario Mayor y al trabajo de todo el año de los diversos grupos de estudio bíblico. Queremos que la Palabra llegue a todos y por todos sea escuchada. En tiempos de inflación de palabras deseamos que la Palabra fundamental sea un eje de esperanza y no desánimo, sea centro de atención y no algo pasajero, sea encuentro y escuela de seguimiento a Cristo.

De la mano de María escuchemos la Palabra de Dios.

Más en:

* Obispado de Ourense.

* Album de fotos.

2008-05-19T09:21:00.001+01:00

Alejandro, desde su Facebook, nos ofrece unas instantáneas de una excursión entre esta parroquia de Olás y la de la Merca.

+
+
(Clic en asteriscos)
+
+
*****

Fotos dunha festa parroquial.

2008-05-14T12:13:00.002+01:00

Comparto convosco as fotos da procesión de Fátima na parroquia de Olás (A Merca). Crónica na web do Bispado de Ourense.

Neste mes da Virxe pidamos pola unidade da Igrexa e a paz no mundo.

Concerto do Revoltallo Ourense 2008.

2008-05-12T12:31:00.003+01:00

A primeira crónica para acercarnos a este acontecemento xa está disponible.

¿Dasnos a túa propia?.

Revoltallo Ourense 2008.

2008-05-05T12:23:00.001+01:00

Amiguiños: non vos quededes sen sabe-lo todo sobre o Revoltallo de Ourense.

¿Como?¿que non estiveches na roda de prensa?

Cursillo de Cristiandade nº 74 de Ourense.

2008-05-01T10:43:00.004+01:00

Os pasados días 25, 26 e 27, na Casa de Exercicios de Ourense, celebramos a tanda de Cursos de Cristiandade nº 74 da nosa Diocese.

Foi un Curso especial porque á xente que viña da nosa provincia uniuse un grupo de cinco pontevedreses. O motivo foi que non se formou un grupo suficiente na súa Diocese para o seu propio Curso, de tal maneira que decidiron, en palabras do seu Consiliario, “trasladar o Curso a Ourense”. Gracias a iso, estes días gañaron en riqueza e coñecemento, ó irmandarse ambas Diocese.

Tal unión non desentoa pois, ademais de pertencer todos a unha mesma Igrexa, xa se deron casos de unidade entre nós: o primeiro Curso en Ourense foi guiado por xente da provincia irmá.

Desenvolvemento.

O desenvolvemento dos Cursos é ben coñecido por cantos os viviron. E é que a experiencia e o testemuño persoais contan moito nestes días. O importante é compartir e redescubrir o fundamental cristián: coñecer, amar e seguir a Cristo na súa Igrexa. Cristo si e a Igrexa tamén.
Para este encontro contamos coa organización e dirección de 12 persoas (o Cadro), responsables da boa marcha do Curso. Foron os encargados de preparar o lugar, as charlas e a animación.
En compañía doutros cursillistas, o venres recibiron á xente que se animou a vir.

Os lugares de procedencia eran distintos e non todos puidemos estar á mesma hora. Deu igual: a chamada de Cristo había resonado nos seus corazóns. Despois de cear si puidemos iniciar con todas as da lei: todos reunidos, presentándose e compartindo as primeiras preguntas e inquietudes.

E así ata o domingo, día que non baixou en intensidade aínda que fose o último. Pola tarde, trala Mesa da Eucaristía e a mesa da merenda-cea, saímos a xuntarnos con cantos viñeron á Clausura. Sempre se oferta este momento que posibilita o testemuño público dos novos cursillistas, respondendo ás consabidas preguntas de: ¿Que fixo Xesús por ti? ¿Que farás ti por Cristo?. Tamén oramos xuntos ante Xesús Eucaristía, dando por clausurado o Curso na mesma capela.

A alegría da unidade.

Non só contamos coa presenza de cinco irmáns de Gondomar e Vigo senón que, na clausura do domingo, viñeron un grupo de Chaves e unha representación de Cursillistas pontevedreses. A distancia, como pode verse, non foi obstáculo para a común alegría. De feito, ata se falou dunha Ultreia en Vigo.

Agora, xa no Cuarto día, o Curso mantense vivo pola Escola de Cursos, que se reúne (en Ourense) no Salón do Bispado todos os luns ás 20.30 h. Mensualmente, celébrase unha Ultreia. Esta vai percorrendo diversos lugares da Diocese. Para entendernos, é un Curso sintetizado ou resumido nunha soa tarde e adoita ser motivo de reencontro para os cursillistas, ademais de poder publicitar este carisma a quen non nos coñeza.

DE CORES.

Ligazóns.

Mira e descarga as fotografías do Cursillo nº 74.
Coñece un pouco máis este carisma.

Novas fotos da ponte...

2008-03-13T15:10:00.002Z

... que unirá Cortegada de Baños con Filgueira.

As anteriores eran no seu lugar de preparación e posta na auga. As instantáneas de hoxe son xa no seu destino (realmente, situada a peza baixo o seu destino, jeje)

Cursillo de Cristiandad nº 73.

2008-03-07T10:08:00.003Z

Rematouse a semana pasada un novo Cursillo de Cristiandad en Ourense.

Soe consistir nun fin de semana na Casa de Exercicios da cidade, posibilitando un entorno que axude a entrar en contacto mellor co Señor, ca Igrexa e entre os mesmos cursillistas. O importante é a experiencia relixiosa e formativa. Non é raro que as últimas horas e a mesma clausura sexa un bulir intenso de emocións e recordos, de sentirse distinto e elevado.

Queda, como recordo, unha serie de imáxenes.

Deus os bendiga.

Windows Live Spaces

Curso de Liturxia sobre ministerios non ordenados. Sábado 23 de febreiro de 2008.

2008-02-25T09:18:00.015Z

Fachada do Seminario Maior.

¿Quen, onde e cando?.

O pasado sábado 23, no Seminario Maior de Ourense, celebrouse o curso sobre ministerios non ordenados. Este breve curso, que esta vez se baseou en dous relatorios principais con posibilidade de diálogo posterior, estaba programado e preparado pola delegación de Liturxia e a Vicaría de Pastoral. Animounos ver a gran participación da Escola de Liturxia.

Pouco despois das dez da mañá, reunidos no magno salón de actos do Seminario, iniciouse a oración de Sexta, unha das chamadas Horas menores ou Intermedia. Tras ela, a presentación do curso e o seu desenvolvemento, dando unha concisa introdución ó mesmo o Sr. Delegado de Liturxia, D. Ramiro.

Introducción.

A presentación do curso faise sobre unha frase en negativo: ministerios non ordenados, pero a realidade que quere reflexarse é positiva. O que se quixo significar foi que estes ministerios non só se reducen ós laicos (pois tamén son denominados laicales) senón que tamén son levados a cabo por relixiosos.

A dignidade base como cristiáns provennos do Bautismo, sacramento que nos configura como sacerdote, profeta e rei.

Así, en canto ós ministerios litúrxicos non ordenados, decimos que:

+ Dos sacramentos da Iniciación Cristiá brota o noso ser sacerdotes.

+ Tamén aparece a nosa dimensión de ser liturgos.

+ A todos se nos pide dar un culto en espíritu e verdade.

+ O ministerio é un servizo que pide auténtico sentido relixioso e de caridade. Recordemos que a liturxia é un pasar do eu ó nós (parafraseando a Guardini).

En canto ó ministerio da asamblea celebrante:

+ A asamblea é o primeiro ministerio e o máis visible.

+ Coidando a unidade de xestos e palabra maniféstase a unidade do pobo cristián.

Ponencias.

a) Lector.
En canto as ponencias, que centraron os temas a tratar, comezouse coa referida ó ministerio do lector, a cargo de D. Francisco Saa. Nela desenvolveuse o sentido e inicios do ministerio, as condicións das persoas que son elixidas para este servizo litúrxico e todo o referido a unha mellor escoita da Palabra (empezando polas dimensións espirituais, de escoita persoal e meditación bíblica, do cariño para Cristo… ata as condicións materiais que posibilitan unha boa escoita do lector e a Mensaxe).

Escoitar a Palabra é escoitar ó mesmo Cristo. A liturxia da Palabra é un lugar privilexiado para escoitar a Deus.

A preparación é necesaria sempre, pois podería darse o caso de necesitar un lector non instituído e non deberiamos coller a calquera, menos convertir a lectura da Palabra en algo propio dos nenos. E é que o lector, coma Cristo na sinagoga, dá voz á Sagrada Escritura, no medio dunha celebración litúrxica.

O lector:

+ Exerce un verdadeiro ministerio de profecía.

+ Ten que empaparse da Biblia, amala e mostrarlla ós demais mediante a súa comunicación vocal.

+ Necesita estudio e oración, coñecer a Palabra expresada e a celebración onde se expresa.

+ Sirve á comunidad, póndose ó servicio da Palabra.

Unha última referencia foi ás condicións materiais que permitan unha digna lectura e proclamación da Palabra e unha boa audición.

Dúas citas:

Da Ordenación Xeral do Misal Romano (contextualizado e explicado nun blog).

Da Sagrada Biblia.

b) Acólito.

Tralo momento do descanso e o seu consabido café, a segunda ponencia. Foi pronunciada por D. José Luis Ribera, tratando o ministerio do acólito.

É o servidor do altar, servicio que debería prestar con alegría e cariño fraterno.

¿Quen pode levar adiante o ministerio de Ministro Extraordinario da Comuñón (MEC)?: unha persoa designada polo Ordinario (xeralmente, o Sr. Bispo), ante a falta dun ministro ordinario ou número escaso deles. Suele ser temporal.

Os ministros ordinarios son os ordenados -Bispo, Presbítero e Diácono- e o MEC é un servicio que mostra o desexo da Igrexa de que a Sagrada Comuñón chegue a todos.

Modo de conceder este ministerio:

+ Ad actum: nun caso determinado.

+ Ad tempus: por un determinado período.

+ Stabili modo: de forma permanente.

Facultades:

+ Administrar o pan eucarístico, dentro ou fóra da Misa.

+ Administrar o Viático en perigo de morte.

+ Levar a comuñón a impedidos.

+ Dirixir unha celebración en espera de presbítero.

+ Face-la Exposición co Santísimo.

Condicións:

+ Bautizado e confirmado.

+ Fe adulta e comprometida.

+ Gusto e piedade litúrxica.

Designación:

+ Polo Bispo.

+ Polo Párroco.

+ Por un Sacerdote.

Formación:

+ Bíblica, litúrxica, teolóxica e pastoral.

+ Concreta e permanente.

O ministerio é un servizo, non un privilexio; é unha chamada; non é para aparentar senón para transparentar a Cristo.

Remate de cursiño.
A mañá rematou coa reunión de tódolos relatores e organizadores na mesa central do salón. Abriuse un espazo de preguntas e respostas, tras as que o Sr. Vicario de Pastoral pronunciou as palabras finais do curso.

A Delegación de Liturxia ofreceuse, tamén, para dar este mesmo curso nas zonas ou parroquias que llo pidan e lembrou que a formación de ADEPS pode materializarse sempre que se conte cun número mínimo de fieis que queiran levar a cabo este servizo. A nosa realidade diocesana precisará de xente que tome as súas responsabilidades como membros da Igrexa máis en serio e comprometidamente. Unha vía concreta de formación é a Escola de Liturxia, que se reúne nos salóns do Bispado, un martes cada 15 días. Por exemplo, mañá día 26, farao ás 8 da tarde.

Asistentes ás ponencias, enchendo case o salón de actos do Seminario Maior.

O número de asistentes foi maior que en outras ocasións, o cal nos alegra, pero aínda falta moito antes de que poidamos dicir que nos estamos "os mesmos nas mesmas cousas".

O seminario Maior, sede do cursiño sobre ministerios non ordenados.

Nova ponte (construcción)

2008-02-12T18:05:00.000Z

Este bichiño que vedes aquí é parte dunha ponte que se está a construír entre Cortegada de Baños e Filgueira.

A montaxe e posterior botada ó río estase a realizar en Arnoia, cerquiña do Balneario.

As instantáneas corresponden ó seu estado o domingo pola tarde.

Mezclada de Equipos no Seminario Maior de Ourense.

2008-02-12T17:58:00.000Z

O pasado sábado, pola tarde, os Equipos de Nuestra Señora de Ourense reuníanse no Seminario Maior para unha grande “mezclada”. É a primeira, destas características, que se celebra na cidade. A experiencia, segundo se desprende dos comentarios e conversas, foi moi positiva, tanto no convivir como polas dinámicas para as reunións.

Para estas reunións fixéronse dúas listas: na primeira, xente de diversos equipos reuníanse nun e realizábase unha “reunión” normal. Logo, momento de descanso, cafeciño e segunda reunión. Esta xa foi unha dinámica de grupo: os equipos redefiníronse, cambiouse de xente neles e, nese clima de familia e diversión, botouse unha partida ó xogo da oca. Pero era un xogo especial: o tableiro non cambiara do tradicional (quitando o logotipo de ENS) pero si cambiaba o desenrolo, pois cada casiña tiña un significado diverso. A cousa era poder compartir cos demais recordos, vivencias, aspiracións,...

A tarde acabou na capela e cas conversas de última hora.

Nosa Señora dos fogares, roga por nós.

Novena a San Antonio.

2008-01-11T10:53:00.000Z

Na parroquia de S. Xoán de Seoane (Allariz) estamos celebrando a novena de San Antón.

Xeralmente, ás cinco da tarde.

Pregade por nós.

Bo Nadal.

2007-12-20T09:38:00.000Z

¡Canta luciña encendida polas noites!

A ver se a nosa vida se encende tamén e somos faro para os nosos irmáns, inda que, como lle pasa á vela, teñamos que derramar bágoas para dar luz.

BO NADAL.

Exposición de Beléns no Bispado de Ourense.

2007-12-18T10:58:00.001Z

Felipe presenta a Exposición antes da bendición do Sr. Bispo (ó seu lado)

O bo de estar no lugar da noticia é que a podes dar de primeiro, jeje.

Aproveito para decir que acaba de ser inaugurada a exposición e bendecidos os Beléns que están no Bispado de Ourense. Poderán verse de 10 a 13 h pola mañá e de 18 a 20 h pola tarde, dende hoxe ó 9 de xaneiro.

Felipe Iglesias, Responsable informático do Bispado, iniciaba o acto compartindo connosco datos, desexos e obxectivos desta exposición. A continuación, bendición por parte do Sr. Bispo e declaracións a prensa, cuns minutos para preguntas. Cuadrou esta inauguración ca presencia duns nenos que visitaban ca súa mestra os diversos Beléns.

A estes, propiedade da Delegación de Misións e da Asociación de belenistas de Ourense, únese unha exposición de selos. Como non, todo acompañado dun sinxelo folleto informativo. ¿Quen dá máis?

Exemplo dun Belén de Zaire. (Fai click nela e mira máis)

Deo gratias.

2007-12-15T18:22:00.000Z

Trala celebración matinal de hoxe, a diocese de Ourense conta cun novo Lector, catro Acólitos e un Diácono. Onte foron admitidos á Sagrada Ordenación dous compañeiros.

Por todo elo, ¡deamos gracias a Deus!

Dun modo especial, a oración polo novo Diácono, Óscar. Moito ánimo no teu ministerio.

EXCLUSIVA.

2007-12-14T10:03:00.000Z

Temos con nós a Alexandro, Axudante da Biblioteca do Seminario Maior de Ourense. Respóndenos a unhas preguntas sobre unhas curiosas sinodais, atopadas na Biblioteca do Seminario.

Polo pronto, documento único en Galicia e descubrimento especial, pois pensábase que estaban desaparecidas.

"Chuza" na imaxe.

Tódalas entradas nun só documento.

2007-12-04T09:41:00.000Z

Se prefires unha lectura seguida e en PDF, descarga o documento dende aquí:

EUCARISTÍA, don e mandato.

VI: a Igrexa local. (Epílogo incluído)

2007-12-04T09:35:00.000Z

6. A celebración na Igrexa local.

Suele pasar que non sempre coñecemos nin valoramos o que máis cerca temos. Se non, podemos facer unha enquisa onde nos preguntamos: ¿cantas veces ó mes imos á Catedral de Ourense? ¿Cantas veces intentamos participar nunha celebración diocesana?

Este último punto fainos baixar a unha realidade litúrxica moi cercana: a da Igrexa local. Igrexa que é á que pertencemos por ser dunha diocese e dunha parroquia concretas. Igrexa que preside o Sr. Bispo e que se nos converte nunha referencia de pertenencia.

A Ordenación Xeral e a SaC remarcan dun modo unívoco que a celebración litúrxica presidida polo Bispo debe revestir unha dignidade especial, ben coidada e solemne. Esta celebración debe ser exemplar para o resto da diocese.

Sinálase a necesidade desa exquisitez e decoro no templo, na mesma celebración, no canto,... de tal modo que participemos activa e fructuosamente desa Eucaristía.

Vamos volver un instante a unha lección xa pasada (e a ver se aprendida): ¿quen celebra a Eucaristía?

Pois ben, a Santa Misa presidida polo Bispo, acompañado polo presbiterio diocesano, os diáconos e o pobo fiel é unha manifestación magnífica do que é a Igrexa. A comunidade, nesa celebración compartida, pode gozar da verdadeira riqueza da Igrexa, os distintos ministerios vense arroupados polo Bispo e os sacerdotes (sacerdocio real - sacerdocio ordenado), o sentimento común pode alimentarse (de tal maneira que pasamos do “eu” persoal ó “nós” litúrxico).

Ademais, recuperamos o sentido da Catedral como a Igrexa nai diocesana, casa común onde podemos celebrar como irmáns. Nun ano no que queremos fixarnos na celebración eucarística, ¡que mellor que procurar ir a aprender na escola da Igrexa Catedral! Pero tamén teremos que pedirlles que a liturxia que nos ofrezan sexa a mellor posible e ben adaptada. Por iso, dende agora, recemos por cantos acompañan ó Sr. Bispo nestas celebracións e por el mesmo: que a súa presidencia sexa conforme ó que nos pide a Igrexa e supoñan un momento de especial e fructuosa participación.

7. Un desexo como epílogo.

Dun modo parcial fomos acercándonos a beber das fontes da liturxia e da fe, da experiencia,... Queda por diante a tarefa e a gracia dunhas boas celebracións e dunha coherente vida cristiá. Espero que estas palabras os axuden e os impulsen a profundizar e vivir máis a celebración eucarística.

Como frase final, simplemente, recordarlles a tríada que o Papa nos presentou en SaC e que antes citamos: Eucaristía, Misterio que se debe crer, celebrar e vivir.

Gloria ó Pai e ó Fillo e ó Espírito Santo. Amén.

V: a fructuosa participación na liturxia.

2007-12-04T09:31:00.000Z

5. A celebración fructuosa.

Acabamos de pararnos no que permanece e no que cambia na celebración eucarística. Vimos que o básico (a fe, a oración, os ministerios,...) e a estructura permanecen mentres van cambiando diversas formas celebrativas. Pois ben, na nosa diocese, durante este curso, pídesenos que coidemos de modo especial a dimensión celebrativa da Misa, que prestemos atención á beleza e decoro das nosas celebracións.

Falar de beleza e decoro supón falar de algo perceptible, que vemos, tocamos, oímos,... Na liturxia dáse esto: estamos nun lugar concreto, cunha disposición particular, usamos unha serie de obxectos, realízanse uns signos, xestos, dinse unhas palabras,... e a Igrexa recórdanos que é mediante estes signos visibles como manifestamos a fe e a alimentamos.

Tampouco é que sexa algo estraño á nosa experiencia: ¿acaso non manifestamos afecto por unha persoa, p.e., dándolle un abrazo ou un bico? E nese mesmo acto, ¿non se alimenta o noso cariño por ela? Na liturxia pasa algo parecido, por iso se nos insiste nun coidado exquisito no momento de preparar a Eucaristía e celebrala.

Aquí atopámonos cun problema moi frecuente: resulta que sempre usamos os mesmos formularios litúrxicos. Pois hai que saber que o Misal ofrece unha serie de posibilidades que temos que aproveitar: hai distintas oracións e Plegarias, p.e. Este problema que ten ó sacerdote como principal causante pode reforzarse se os fieis, dándose conta que é “a Misa de sempre” deixan de prestar atención ás palabras e ó significado manifestado nelas. Entramos, pois, de cheo no centro deste apartado: a participación fructuosa.

A Igrexa pídenos unha participación especial en Misa. Participación que ten como principais adxectivos: consciente, activa, plena e fructuosa. Resumidos: participación en corpo e alma. A Ordenación Xeral do Misal Romano mira á parte perceptible da celebración, establecendo normas xerais e concretas pero faino ca intención de levar esa celebración a unha participación real dos fieis nela. Agora tócanos facer vida esas normas.

Participación que se fai máis visible e expresiva cando están presentes os diversos ministerios da Igrexa en acción, ou, para entendernos, cando o sacerdote preside a Santa Misa e os fieis actúan segundo saben e poden. Pero tamén está patente cando o sacerdote celebra el só a Misa. De todos modos, con “participación” non queremos dicir que todos teñen que estar facendo algo por facelo. Non, queremos profundizar máis: queremos que cada quen actúe segundo debe dentro da celebración e que esa mesma participación o leve a un encontro co Señor e cos irmáns. Porque dicir “participación” cos adxectivos que antes mencionamos (consciente, activa, plena e fructuosa) é ir máis alá do visible, do que hai que facer. O mesmo Papa chámanos a atención na SaC ó falarnos do Misterio Eucarístico que habemos de crer, celebrar e vivir. Xa ven, non só é cuestión de facer senón de ser.

Participación que ten dúas dimensións: persoal e eclesial.

Na persoal, como fieis da Igrexa, podemos prepararnos para a Misa intentando levar unha vida acorde co que celebramos, coñecendo o rito mesmo, facendo silencio antes da celebración eucarística para abrirnos a ela, intentando participar nela con toda atención, deixándonos empapar pola Palabra e as oracións que escoitamos, acercándonos a comulgar, non descoidando os outros sacramentos (dun modo especial o da Penitencia),... Son cousas concretas que podemos aumentar e facer compromiso de seguir.

Na eclesial podemos participar fructuosamente se actuamos segundo podemos actuar, se realizamos ben o rito exteriormente (non de forma hipócrita senón procurando que sexa expresión da nosa fe e alimento para ela; recorden os xestos que expresan cariño e o aumentan), se nos tratamos como irmáns (que a celebración eucarística tamén nos ten que afectar na vida cotiá) e nos queremos como Cristo nos quere,... Sobre todo, se nos deixamos asombrar por Deus que se fai presente entre nós na Fracción do Pan. Ollo, que a Igrexa pon unhas normas para a celebración pero non se queda nas normas. Podemos traer aquí as palabras do Papa Benedicto na súa Encíclica DCE (n.1): “Non se comeza a ser cristián por unha decisión ética ou por unha grande idea, senón polo encontro cun acontecemento, cunha Persoa, que dá un novo horizonte á vida e, así, unha orientación decisiva”. Atención, pois, porque tamén nós podemos facer como aqueles que escoitaban ós Apóstolos, ó preguntarlles: “¿Que temos que facer, irmáns?” (Feitos 2, 37) A Igrexa daranos resposta pero tamén nos pedirá unha entrega: que participemos e que o fagamos ben. ¿Cal é a participación máis sincera? A que, seguindo as normas da Igrexa, conxuga corpo e alma, vida e celebración. Non se desesperen se aínda ven que nos falta moito, que esta participación non depende só das nosas forzas senón da Forza de Deus.

Falar de celebración fructuosa é falar de froitos, dunha colleita despois dun traballo. Ánimo, que inda temos moito que sementar e moitas malas herbas que eliminar. Que o esforzo non nos quite o bo facer e seguir adiante. Ademais, estamos ante un mandato do Señor (facede isto en memoria miña) e El non deixa sen forzas ó que se esforza por El.

IV: Do que permanece e do que cambia.

2007-12-04T09:27:00.000Z

4. Tradición e innovación.

Claramente, énos imposible repetir completamente igual a cea de despedida de Xesús: nos estamos no seu tempo, non podemos facelo no mesmo lugar ca El, non comprenderiamos a súa lingua,... Pero é que a Eucaristía é moito máis que a Última Cea: a nosa celebración é memorial de Cristo morto e resucitado. Non é Cristo que se vai entregar de novo á morte quen alí se nos fai presente senón que é Cristo que xa pasou pola morte e está glorioso co Pai quen nos une. A Misa segue sendo sacrificio pero non da mesma forma.

Se volvemos os ollos ó momento da Ascensión vemos a Cristo que envía ós discípulos a todo o mundo. Se miramos a historia vemos que a Igrexa vaise expandindo e acolle a diversas culturas. Pero tamén se dá unha expansión no tempo e non sempre se fai fincapé nas mesmas dimensións da Eucaristía.

Incluso, conforme avanzan as investigacións, sabemos máis e mellor como se foi configurando o esquema da Santa Misa, que fontes se usaron, que desviacións houbo, que teoloxía está detrás de usos e oracións concretos,...

¿Supoñen estes cambios que a Misa cambia como tal? Non. A Igrexa segue custodiando e ofrecendo o mesmo sacrificio de Cristo. A fe é a mesma, distintas son as maneiras de expresala e transmitila. Tampouco lle estou quitando aquí importancia ás formas e esquemas, pois manifestan o que non se ve, pero impórtanos agora sinalar como o fundamental segue intacto.

Como non é cousa de meternos aquí a un estudio histórico que nos leve todo o tempo invítoos a ter en mente catro formas de celebrar a Eucaristía:

+ a primeira, recollendo o testimonio de S. Pablo na súa carta ós Corintios (1 Cor 11, 23-25). Estamos ante a manifestación máis antiga: “Porque eu recibín do Señor o que vos transmitín: que o Señor Xesús, a noite en que foi entregado, tomou pan, e despois de dar gracias, partiuno e dixo: «Este é o meu corpo que se dá por vós; facede isto en memoria de min.» Así mesmo tamén ca copa despois de cear dicindo: «Esta copa é a Nova Alianza do meu sangue. Cantas veces a bebades, facédeo en memoria de min.»

+ a que nos transmite San Justino e lemos no n. 1345 do catecismo:
O día que se chama día do sol ten lugar a reunión nun mesmo sitio de todos os que habitan na cidade ou no campo. Lense as memorias dos Apóstolos e os escritos dos profetas, tanto tempo como é posible. Cando o lector terminou, o que preside toma a palabra para incitar e exhortar á imitación de tan belas cousas.
Logo erguémonos todos xuntos e oramos por nós...e por todos os demais onde queira que estean a fin de que sexamos achados xustos na nosa vida e as nosas accións e sexamos fieis ós mandamentos para acadar así a salvación eterna.
Cando termina esta oración bicámonos uns a outros.
Logo lévase ó que preside ós irmáns pan e unha copa de auga e de viño mesturados. O presidente tómaos e eleva alabanza e gloria ó Pai do universo, polo nome do Fillo e do Espírito Santo e dá gracias (en grego: eucharistian) longamente porque sexamos xulgados dignos destes dons.
Cando terminan as oracións e as accións de gracias todo o pobo presente pronuncia unha aclamación dicindo: Amén.
Cando o que preside fixo a acción de gracias e o pobo lle respondeu, os que entre nós se chaman diáconos distribúen a todos os que están presentes pan, viño e auga "eucaristizados" e lévanos ós ausentes (S. Justino, apol. 1, 65; 67).

+ a forma na que se celebraba hai uns anos: o sacerdote de espaldas ó pobo e en latín.

+ a nosa forma actual.

Cando a Igrexa busca unha adaptación pastoral do rito litúrxico a novos tempos e situacións non está sendo infiel ó mandato do Señor senón que está seguindo o seu exemplo. Ademais, é un principio da encarnación: ata Deus se adaptou a un modo concreto de historia, pensamento e modo de vivir.

Distintos foron os tempos e cambios que se deron. A Igrexa sempre mantivo a mesma fe pero foise adaptando ás culturas que coñecía no seu camiño evanxelizador. Simplemente, un somero repaso ó que nos di a Ordenación do misal.

Nas reformas do Concilio de Trento e do Concilio Vaticano II encontramos un mesmo desexo: que varios ritos foran restablecidos conforme á primitiva norma dos Santos Pais. ¿Que significa esto? Pois non soamente que haxa que copiar o que estaba no anterior Misal (se se pide unha reforma é para cambiar algo, ¿verdade?). Pídese un bo coñecemento do que a Igrexa rezou, creu e celebrou. Pídese regresar á fonte da fe, volver xuntos ó mesmo Sacerdote, Cristo, e expresalo en formas que as culturas poidan coñecer e asimilar. Búscase a fe para encarnala.

Esta actualización conseguiuse dun modo espectacular no Vaticano II (1962-65): sen perder o que se dixera no Concilio de Trento (século XVI, para que vaian botando contas) falouse ó mundo dun modo novo. Así, temos cambios na postura do sacerdote (mirando ó pobo), no idioma (permitíndose as linguas propias), nos xestos e palabras pronunciados, un novo fixarse na dimensión didáctica ou catequética da Misa, nunha renovada busca da Comunión sacramental (a Igrexa permite incluso a comunión baixo as dúas especies)...

¿E agora, ca nova edición, a terceira, do Misal Romano? Tranquilos, que os cambios son mínimos. Sobre todo, son cambios a nivel de oracións e textos litúrxicos e algún xesto concreto (como incensar a cruz antes que o altar)

III: a Igrexa.

2007-12-04T09:21:00.000Z

3. Presencia real do Señor: a Igrexa.

Ímonos acercando cada vez máis á nosa práctica diaria da liturxia. Fomos recorrendo, a grandes pasos, a presencia real de Cristo, o Bo Pastor, na historia primeira da Igrexa ca institución do Sacramento, na presencia humana do sacerdote,... pero aínda teremos que coñecer máis personaxes desta Historia. Chegamos ó momento de mirar en derredor e recoñecer o “terreo” no que se desenvolve a vida litúrxica da Igrexa e recoñecer a tódolos integrantes desta cósmica celebración. Se os axuda, acudamos á imaxe bíblica presente no libro da Apocalipse: un libro que se pode ler en clave de grande liturxia celestial e no cal o importante é que Deus está vivo e segue sendo motivo de esperanza para os que sufren e son perseguidos. Si, Deus e a súa gloria aparecen dun modo central, xunto á victoria sobre os seus inimigos, pero son descubertos, vistos, aclamados, cantados, loubados,... por multitudes incontables, por seres celestiais, anxos,... A manifestación externa aparece mediante rezos, cantos, palabras de gloria, xenuflexións, libacións, incensacións,... Sen forzar demasiado, vemos que a liturxia non é cousa dun só, hai unha comunión manifesta.

¿Quen actúa na liturxia? Claramente, Deus, sendo Xesús o único Sacerdote. A forza e esperanza que se buscan son as de Deus, a comunicación que se quere conseguir é con Deus,... esto mirándoo “en humano”. No cristianismo esto vai moito máis alá e ten unha orixe distinta: non é que o home lograra chegar a Deus mediante uns ritos senón que Deus abáixase ó home e instaura unhas formas perceptibles que nos axudan. Así, San Pablo chega a exclamar: “Tende entre vós os mesmos sentimentos de Cristo, o cal, sendo de condición divina, no codiciou ser igual a Deus senón que se despoxou de si mesmo e tomou a condición de escravo. Asumindo semellanza humana e aparecendo no seu porte coma un home, rebaixouse a si mesmo...” (Fil 2, 5-7)

As formas perceptibles da liturxia, os xestos e palabras, poden rastrearse na historia, poden cambiar e adaptarse segundo unhas normas, pero acaban sendo a maneira visible e audible de comunicación con Deus, facendo memoria de Xesucristo. El mesmo o dixo na cea de despedida: Facede isto en conmemoración miña. Este mandato resulta ser tamén un regalo: facede esto desta forma porque así me fago presente entre e para vós.

Deus aparece, pois, como inicio (El celebra a primeira Eucaristía) e como fin (o acto litúrxico busca a comunión do home con El, que se nos ofrece). Pero é que nin naquel momento estaba só o Señor senón que o acompañaban os seus íntimos e amigos; había xa unha comunidade, unha asamblea celebrante.

Agora pregúntolles, que esto é moi importante para continuar: ¿quen celebra a Misa? Se na cabeciña escoitan unha voz que di: “o cura”, mellor que a calen. Celebra Misa a Igrexa toda, congregada na presencia do Señor, ca forza do Espíritu Santo, en alabanza ó Pai. Celebra, nunha expresión, o Cristo Total, o Cristo Todo ou todo Cristo. Celebramos en canto Corpo de Cristo que somos.

Xa recordamos que o sacrificio único é o do Señor Xesús. Nós actualizámolo, facémolo presente hoxe, repetímolo... doutra maneira. Pero non estamos no cenáculo e Cristo non volve morrer... poderíase obxectar. A nosa fe afirma que a presencia do Señor é real e actual, non é necesario que se repitan tal cual as circunstancias históricas concretas.

Celebra a Eucaristía o Cristo Total, que é Cristo en canto Cabeza e nós en canto Corpo. Vexámolo máis en concreto, percibindo a presencia viva de Xesucristo nunha Misa: a comunidade reúnese, facendo visible eses “dous ou máis” (Cf. Mt 18, 20) que se congregan no nome do Señor. O sacerdote ocupa un lugar determinado dentro da igrexa e realiza uns xestos e pronuncia unhas palabras propias, que o mostran como o representante de Cristo Cabeza no medio dos fieis. Escóitanse lecturas, ó final das cales dise: Palabra de Deus. E no momento central, tralas palabras do sacerdote, a presencia real do Señor aparece baixo as especies do pan e o viño.

Varios foron os momentos e accións, diversas foron as palabras escoitadas, o centro de atención recorreu todo o templo... un único foi o sacrificio. Houbo diversos ministerios que entraron en acción... pero unha única foi a celebración. Desto aprendemos que, en lugar de andar mirando quen é o máis importante e quen quere atraer máis atención co que fai, o misterio de Cristo e da Eucaristía é tan amplo que non podemos abarcalo, é tan rico que nunca o logramos esgotar, descóbrese nel tantas dimensións que repartimos as función en diversos ministerios... xorde a admiración ante algo que criamos “xa visto”. Si, por ver, vémolo cantas veces vaiamos a unha celebración pero non todo está no que os ollos ven. Por ver, tamén no seu momento a xente viu a Xesús pero ¿cantos o descubriron? Efectivamente, cantas veces o noso asombro ante a Eucaristía é tan pequeno coma Zaqueo e necesitamos que veña Xesucristo e nos baixe da nosa figueira.

Daquela, ¿quen celebra? Cristo resucitado ca súa Igrexa. ¿Quen é Igrexa? Cantos fomos bautizados e aínda non escapamos da Casa do Pai... inda que ás veces sexamos fillos revoltosos ou con pouca gana dela. Deus ten paciencia, se non...

A Igrexa ten un determinado modo de ser, por razón do cal cada quen ten unha labor distinta dentro dela. O mesmo pasa dentro da celebración: cada quen ten o seu lugar e acción. Claro, o problema é cando cremos que todo depende de gustos ou sensibilidades históricas. Esto daría para moito pero, indo ás raíces, ¿quen “dirixiu” a última cea? ¿Quen quedaron de responsables de que aquelo tan importante que sucedía se fose transmitindo e celebrando? Unha persoa tan independente como San Pablo (independente no sentido de que a maior parte da súa evanxelización foi por lugares aínda sen cristiáns e polo seu impulso persoal na predicación evanxélica) non se atreve a improvisar e inventar senón que transmite o que el recibiu (Cf. 1 Cor 11, 13)

A Igrexa, co Bo Mestre, á cabeza, é o suxeito celebrante. ¿E celebra en tódolos sitios igual? ¿Celebra o mesmo alí onde vaia?

II: O sacerdocio.

2007-12-04T09:17:00.000Z

2. Presencia real do Señor: o sacerdocio.

Un punto temos que deixar moi claro ó inicio desta parte: o ser sacerdote só é propio de Cristo, só El é Sacerdote. Non temos outro mediador entre nós e Deus (1 Tim 2, 15). Tamén teño que adiantarlles algo que logo sairá e é que só Deus é Santo (como proclamamos cada vez que recitamos ou cantamos o Sanctus). En resume, só Deus é Santo, só Cristo é Sacerdote.

Agora miramos cara a experiencia: ¿acaso non hai moitos sacerdotes no mundo? ¿Acaso a Igrexa non declara santos? ¿Como compaxinar o dito antes co que día a día percibimos?
Pois é algo aceptable se temos en conta o que significa cada unha das afirmacións.

Efectivamente, só Deus é Santo... pero hai persoas que acadan a santidade porque entran en contacto e comparten a vida divina. E só Cristo é Sacerdote porque El foi o único que se entregou como sacrificio polo seu Pobo. Os sacerdotes humanos que coñecemos sómolo por participación.
Sacerdote fai referencia a sagrado. Por iso temos que falar de santidade xunto co sacerdocio. No Antigo Testamento vemos como Deus vai guiando ó pobo israelita para atraelo hacia si. Deus busca o amor do seu pobo escollido dándolles amor. Foi unha das imaxes que causou máis sorpresa dentro da DCE. Lemos no seu número 9: “O Deus único no que cre Israel, sen embargo, ama persoalmente. O seu amor, ademais, é un amor de predilección: entre tódolos pobos, El escolle a Israel e ámao, aínda que co obxecto de salvar precisamente deste modo a toda a humanidade. El ama, e ese amor seu pode ser calificado sen dúbida como eros que, non obstante, é tamén totalmente agapé.” E, lendo o AT, imos seguindo unha historia de alianza, traición e fidelidade, pero sempre co Deus paciente detrás. Paciencia baseada no Amor que Deus é. Imaxes como as usadas polo profeta Oseas ou o Cantar dos cantares axúdannos a comprendelo: a historia de Deus e o seu pobo é simbolizada na historia dun matrimonio. Déixolles para vostedes o encargo de saber o que lles pasou e como acaba a historia.

No medio do pobo, seguindo a estela do AT a grandes rasgos, hai unha serie de persoas que son escollidas para ser sacerdotes. Estes sacrifican os animais ofrecidos a YHWH ou ofrécenlle, no nome do pobo, os froitos da terra. Asimesmo, interceden polo pobo ante Deus nos momentos de perigo ou calamidade e son a voz da súa oración. Esta figura non sempre é perfecta e acabada. Así, mentres por un lado aparece misteriosamente Melquisedec bendicindo a Abrán (Xen 14), sendo aquel figura do sacerdocio eterno e aceptable ante Deus, por outra parte haberá escándalos que provocarán a lamentación e denuncia dos profetas (p.e. Os 5, 1 ss).

De todos modos, a figura do sacerdote non encontrará o seu cumprimento total e definitivo ata Cristo, o Sacerdote da nova Alianza. El será quen leve á realidade o que, ata entón, era figura e promesa: El non inmolará animal algún, será El mesmo quen se ofreza como sacrificio (Esto é o meu Corpo,... este é o sangue da nova alianza,...); ata tal punto estará unido a Deus que dirá que quen o ve a El ve ó Pai (Xn 14, 9); o seu culto será intachable porque así foi a súa vida.
Sen embargo, unha vez resucitado, trala ascensión á dereita do Pai,... ¿que nos queda deste sacerdocio? Xesús non volve facerse visible e o Espíritu Santo foi derramado para que a Igrexa salise a predicar a Boa Nova... ¿que quedou?

A resposta atopámola se regresamos ó cenáculo: naquela tarde de paixón e gloria, na intimidade e festa do tempo pascual xudeo, Xesús institúe a Eucaristía e o Sacerdocio. Aquí temos ós novos actores (no bo sentido da palabra): os Apóstolos son designados sacerdotes para realizar aquelo mesmo que Xesucristo facía diante deles. A continuidade estaba asegurada ó deixar uns responsables de celebrar o sacrificio de Xesús.

Claramente, o sacrificio non podía repetirse: Xesús morre unha soa vez; pero si había unha continuidade e realización porque a celebración apostólica era en conmemoración de Cristo. Cristo mesmo facíase presente no medio da comunidade polas palabras do sacerdote validamente ordenado.

Por iso o sacerdote ocupa un lugar determinado na celebración e fai o que fai: el é o representante de Cristo no medio da asamblea, el ten a misión de ser Cristo no medio do seu pobo. O espacio principal da súa actuación e presencia é a celebración litúrxica pero non se esgota aí a súa función. Ó tempo que ten o encargo de santificar tamén debe ensinar e rexir o seu pobo. A plenitude deste triple ministerio (munus) atopámola no Bispo, como sacerdote pleno.

O sacerdote éo por participación do sacerdocio de Cristo. ¿Para que? Pois para servir, como dicía aquel slogan de hai uns anos: o sacerdote serve para servir. ¿Servir a...? Ós fieis, que resulta que tamén son sacerdotes.

¿Sacerdotes todos? Si, pero nunha escala distinta. Entre os dous tipos de sacerdocio que hai, real e ministerial, dáse unha diferencia de grado e de natureza. Así, polos sacramentos do Bautismo e da Confirmación, todos somos verdadeiros sacerdotes (podemos entrar nesa especial comunicación con Deus, antes só reservada a uns poucos dentro do pobo, que é a oración). Pero, polo sacramento do Orde, uns escollidos de entre todos (homes entre os homes) son quen ofrecen o sacrificio da Misa no nome do Señor, continuando o mandato de Xesucristo no cenáculo. Só o sacerdote é quen preside a Eucaristía porque só el foi consagrado para esta misión e a súa vida está destinada a esta especial configuración con Cristo Cabeza.

O sacerdocio real, que todos compartimos, lévanos a perfeccionar a vida de gracia que recibimos no Bautismo. O sacerdocio ministerial é unha axuda para que esto se cumpla, é dicir, é un sacerdocio ó servicio dos fieis (recordemos: o sacerdote serve para servir). Deste modo, comprendemos por que o Papa se designa, ás veces, como servo dos servos de Deus. Seguimos a mesma estela do Mestre, que non veu a ser servido senón a servir.

O sacerdocio real vennos, como dixen antes, polos sacramentos do Bautismo e Confirmación. O ministerial pola imposición de mans e palabras consecratorias do Bispo, polo sacramento do Orde. Do Bispo recibimos a ordenación como Cristo recibiu a misión do Pai. A plenitude do sacerdocio atopámola no Bispo, e nos sacerdotes que o acompañamos e asistimos atopamos unha prolongación dese sacerdocio. Por usar unha imaxe: tódolos curas dunha diocese son unha extensión e manifestación do sacerdote por excelencia, o Bispo. A súa centralidade e responsabilidade son tales que o Papa Benedicto XVI exhorta na SaC (n. 39) ós seus irmáns no Episcopado a unha coidada celebración litúrxica na Catedral, de tal modo que esta sexa modelo para o resto das igrexas.

Finalmente e regresando á dimensión da santidade, esbozada ó inicio deste punto, recordarnos que co Bautismo recibimos a santidade, a nova Vida. Este inicio non constitúe unha meta alcanzada e definitiva senón unha aspiración e utopía, unicamente procedente de Deus. Nos anos da nosa vida terrena teremos oportunidade de perseguila ou de abandonala. Sabemos que a única fonte desta Vida é Deus pero tamén temos que ser moi conscientes do noso papel responsable ante este don. A Deus rogando e co mazo dando, di o refrán.

A Ordenación Xeral do Misal Romano (n. 5) dinos que esa santidade medra pola nosa participación consciente, activa e fructuosa no Misterio eucarístico. E non é para menos: ¿como ser santos? Sendo coma Deus. ¿E eso? Comendo o seu Corpo e bebendo a súa Sangue na Eucaristía. ¿Cabe unión maior?

Escola de Liturxia. (I)

2007-12-04T09:02:00.000Z

Unha vez máis ábrese a Escola de Liturxia na nosa diocese.

Tocoume participar como ponente nas súas reunións segunda e terceira. En orde ó coñecemento, ó enriquecemento e á crítica, deixo nesta entrada e en varias seguintes a miña exposición.

Antes de nada, se che interesa, consulta as seguintes datas da Escola de Liturxia.

A Eucaristía, don e mandato.

Verdadeiramente este momento é de gracia e ten unhas connotacións especiais: estamos reunidos dous e máis, facémolo no nome do Señor e imos intentar profundizar no coñecemento da Eucaristía. E facémolo nunha hora moi parecida á que se instituíu a Santa Misa (dínolo S. Xoán: “era de noite”. Xn 13, 30). O “instrumentos” visibles que usaremos para acercarnos a este mellor coñecemento serán, principalmente pola miña banda, a Introducción Xeral ó Misal Romano na súa edición 3º (que é o documento que mellor nos conduce e que máis lles interesa a vostedes), a Plegaria Eucarística I (Canon Romano), a Santa Biblia, O Catecismo da Igrexa Católica e dous documentos papais actuais: a Encíclica Deus Caritas Est (DCE) e a Exhortación postsinodal Sacramentum Caritatis (SaC). Como busquei unha charla sinxela darei poucas citas. Máis me gustaría que vostedes, antes ou a partir desto, leran os textos. Deste modo, descubrirán de onde fun sacando o material e poderán gustar máis contido do que son capaz de transmitirlles.

Canto aquí compartamos non será algo desconectado do que está sucedendo na Igrexa, en toda a Igrexa. Simplemente, podemos recordar que o maxisterio dos últimos Papas detense con asiduidade no tema da Eucaristía (así, a última Enclícica de Xoán Paulo II, q.e.p.d., tratou sobre a Eucaristía: Ecclesia de Eucharistia; Benedicto XVI presenta en febreiro do presente a Exhortación postsinodal Sacramentum Caritatis). Tamén recordemos que dende outubro do 2004 ó mesmo mes do 2005 celebramos o Ano da Eucaristía, que os plans pastorais da Conferencia Episcopal Española e da nosa diocese coinciden na centralidade e preocupación pola Eucaristía e as súas diversas dimensións nestes anos,... Coñecer, crer, celebrar, vivir, profundizar continuamente e retomar o Misterio da Santa misa neste ambiente de fraternidade uniranos máis á nosa Nai, a Igrexa, máis entre nós e con Cristo.

1. Presencia real do Señor: institución da Eucaristía.
Cada punto dos que me toca estudiar e expor podería dar para unha charla e inda nos faltaría moito. Eu intentarei dar unha visión de conxunto cercana para nós e baseándoa na “vida litúrxica”, por así dicir, que é o centro e cumio da vida cristiá pero que non a agota.

Partamos dun texto litúrxico, dunha aclamación que o sacerdote pronuncia durante a Misa: Este é o Misterio da fe. Frase pronunciada despois da consagración, axúdanos a tomar conciencia do cambio do que fomos testemuñas: Cristo está agora realmente presente, dun modo especial, enriba do altar. A Eucaristía é Misterio.

O misterio non é só un problema que podemos desentrañar ca forza do noso razonar e investigar, é moito máis. Supón darnos conta que na nosa vida entra Deus e pídenos unha confianza total e plena nel, que un Acontecemento se fixo presente e temos que tomar parte nel porque non podemos quedar indiferentes... algo se “moveu” dentro de nós nese encontro: por poñer unha comparación coñecida, pásanos coma os discípulos que camiñaban cara Emaús: non sabían quen era aquel que os acompañaba pero sentían o seu corazón arder (cf. Lc 24, 32)

Invítoos a uns segundos en silencio, retomando esas palabras (Misterio de fe) e pensando: si, Cristo resucitado faise presente realmente na mesa do altar por medio das palabras do sacerdote...

Este silencio tamén nos sirve como introducción ó que segue. Usando a imaxinación podemos entrar na sala onde se institúe a Eucaristía. Coñecemos os textos e a situación: de noite, no medio da maior festa xudía, a Pascua, en compañía dos íntimos, nalgún lugar da cidade santa de Xerusalén. A atmosfera de festa que se vive fóra non se sinte aquí: Xesús fala dunha traición, de morte, tamén do alento para a loita, da vida eterna e resurrección,... parece que lles está deixando ós seus amigos un testamento. Inda máis, parece que El se dona de todo alí mesmo. El é o seu mesmo testamento.

Deixemos que un texto litúrxico nos guíe: Bendice y santifica, oh Padre, esta ofrenda, haciéndola perfecta, espiritual y digna de ti, de manera que sea para nosotros Cuerpo y Sangre de tu Hijo amado, Jesucristo, nuestro Señor.

El cual, la víspera de su Pasión, tomó pan en sus santas y venerables manos, y, elevando los ojos al cielo, hacia ti, Dios, Padre suyo todopoderoso, dando gracias te bendijo, lo partió, y lo dio a sus discípulos, diciendo:
"Tomad y comed todos de él, porque esto es mi Cuerpo, que será entregado por vosotros".

Del mismo modo, acabada la cena, tomó este cáliz glorioso en sus santas y venerables manos, dando gracias te bendijo, y lo dio a sus discípulos, diciendo:
"Tomad y bebed todos de él, porque éste es el cáliz de mi Sangre, Sangre de la alianza nueva y eterna que será derramada por vosotros y por todos los hombres para el perdón de los pecados. Haced esto en conmemoración mía".

Os verbos están en imperativo: tomade, comede, bebede, facede esto... Pero non é o imperativo do dictador senón do amigo. Son o imperativo do que ama invita, seguindo a estela que atopamos no Evanxeo segundo S. Xoán: Douvos un mandamento novo ou Vós sóde-los meus amigos se facedes o que vos mando. Xa non vos chamo escravos... senón amigos (Xn 13-17) Aparecen aquí mandatos que teremos que comprender como nolo explica Benedicto XVI na súa Encíclica, cando fala da vontade humana que se acomoda á divina “de modo que o noso querer e a vontade de Deus coinciden cada vez máis: a vontade de Deus xa non é para min algo estraño que os mandamentos me impoñen dende fóra senón que é a miña propia vontade, tendo experimentado que Deus está máis dentro de min que o meu máis íntimo” (DCE 17)
Así, a Eucaristía como algo que Xesús nos manda convértese nunha resposta gozosa pola nosa parte: non é que se nos impoña dende fóra senón que surxe da mesma dinámica da vida cristiá, iniciada por Cristo.

E sentímonos deudores e continuadores dese mandato que reciben os Apóstoles: a nós tamén se nos pide que preparemos o lugar do culto e celebremos o memorial da paixón, morte e resurrección do Señor. Como persoas que somos, unidade de corpo e alma, necesitamos da dimensión espiritual pero non é menor a necesidade da dimensión física que a exprese e manifeste. A Igrexa segue escoitando esta orde do seu Señor e quere atendela o mellor posible, por eso deixa normas concretas sobre o culto, os lugares, ministerios e formas, tempos, vestiduras e obxectos,... Non queiramos ser máis ca Deus: Xesús tamén enviou ós discípulos a preparar unha sala, nun lugar determinado.

Tampouco nos equivoquemos. A escena que recreamos non é unha simple transmisión dun ritual senón que vai máis alá: é unha donación persoal especialísima e única. Xesús estaba a punto de entregarse por todos na cruz, parecía que a súa desaparición era inminente e definitiva. Non foi así. Dinos a Encíclica DCE: “Xesús perpetuou este acto de entrega mediante a institución da Eucaristía durante a Última Cea. Xa naquela hora, El anticipa a súa morte e resurrección, dándose a si mesmo ós seus discípulos no pan e no viño, o seu corpo e a súa sangue como verdadeiro maná” (n. 13)

Unha vez máis podemos recordar, asombrados: ¡misterio de fe!. Si, o Señor cumple aquí unha fonda aspiración do ser humano: a comunión con Deus. Por usar unha imaxe que nos é cercana, fai realidade ese desexo que temos ante unha despedida de alguén querido: gustaríanos non nos separar desa persoa. Por iso, chegado o momento da marcha, damos algo que nos recorde ó que estará lonxe. Non podemos marchar xuntos, así que deixamos un obxecto que simbolice a nosa presencia. Xesús, no cenáculo, dálle completa realidade a este desexo: El quédase con eles. Farao baixo outra forma visible (pan e viño) pero dun modo especialmente real (en Corpo, Alma, Sangue e Divinidade). Por seguir ca comparación: resulta que a foto que lle demos ó que se iba non é simple recordo de quen son eu senón que chega a ser eu mesmo.

¡Misterio de fe!. Como di o precioso himno: quedan confundidos os sentidos. Non vemos algo distinto do que viron os discípulos: pan e viño. Pero a realidade vai máis alá. Nas palabras da consagración identifícanse pan e Corpo, viño e Sangue (úsase o verbo “ser”) Cos oídos captamos as palabras que o Señor pronunciou e cos xestos adoramos a súa presencia real no medio da asamblea. Hoxe, coma entonces, o sacrificio de Cristo é único, aínda que as formas cambien. Hoxe, coma naquel tempo, segue Cristo facéndose presente sobre o altar da Eucaristía.

¡Misterio de fe!: os ollos dinnos unha cousa e a fe lévanos a maior profundidade. Séguenos pasando coma os camiñantes a Emaús. Os ollos seguen velados pero o corazón ve máis alá e avisa.

¡Misterio de fe!: o sacrificio é o mesmo dende aquel instante. Efectivamente, Xesús morreu e resucitou unha soa vez, o seu paso polo mundo é único. O asombro surxe ante o feito de que Xesús non só se queda naquela cea senón que segue quedándose nas nosas Misas. A súa presencia non quedou reducida a un episodio senón que supera as barreiras do espacio-tempo, chegando ata nós e acompañando a Igrexa ata a fin.

Celebrar a Santa Misa non é facer un recordo de Cristo e xa. Non, é celebrar un memorial onde a súa presencia se fai actual e real. Vai más alá de repetir o que pasou no cenáculo, pois agora non volve morrer o Señor nin subir á cruz. Efectivamente, é traer ó noso tempo o mesmo sacrificio do inicio. A donación do Señor é un feito de universal transcendencia: en canto a tempo, porque permanece e non se reduciu a un momento lonxano xa, e en canto a espacio, porque alí onde estea a Igrexa está El. O sacrificio celebrado na Misa e o sacrificio da cruz son o mesmo, diversa é a maneira.

OR 29.

2007-12-03T10:08:00.000Z

Así, a pau seco, a cousa parece un código, o inicio dunha matrícula,... pero é un número especial: designa ó equipode matrimonios número 29 do Sector de Ourense, dos Equipos de Nuestra Señora.

Toca recollida tras dun fin de semana intenso de convivencia.

¿Que por que é especial? Porque é o equipo no que me integro como consiliario desde xa (mellor dito, desde xa hai uns días e dende o sábado máis en serio, coñecendo á xente e tendo os primeiros encontros).

Aínda non estamos todos pero esperamos que hoxe se cumpla ese desexo de reunión familiar. Manuel, creo que eres o que me queda por coñecer (espero que a viaxe fora xenial e sen atrancos).

Queden estas liñas e as dúas fotos como testemuña de alegría e benvida.

(Case todo) o equipo OR 29.

Un pouco de historia, ¿vale?.

Misa de acción de gracias nas parroquias.

2007-11-14T11:06:00.000Z

As celebracións que conmemoran os novos beatos van achegándose, cada vez máis, ós lugares de orixe dos mártires. Este foi o caso das parroquias de Olás (A Merca) e Seoane (Allariz), que celebraron onte a memoria litúrxica dos seus fillos mártires, beatificados o pasado domingo 28 de outubro, en Roma. As 5 e 6 da tarde foron as horas elixidas para este festexo particular.

Non puideron estar os feligreses na celebración coa nosa peregrinación pero si achegáronse moitos a Ourense, o pasado sábado pola tarde, para a Misa de Acción de Gracias na Catedral. Tras isto, a Misa de Acción de Gracias nas parroquias. E que mellor día que o da súa memoria (fixada anualmente para o 6 de novembro). Ó ser un día laboral non estivemos tantos coma se fose en fin de semana pero a celebración da Santa Misa non perdeu proximidade e familiaridade. Ademais, estes son os primeiros pasos, trala preparación e peregrinación a Roma, para dar a coñecer a súa festa, a súa memoria, promocionar a súa devoción e animar ós veciños actuais a poñerse baixo o amparo dos seus irmáns beatos. Especial emotividade cobran estes obxectivos cando se expoñen diante dos familiares vivos destes mártires. E é que aínda quedan bastantes persoas que están relacionados con eles polos lazos do sangue, con maior ou menor proximidade no parentesco.

Para entrar mellor na celebración litúrxica preparáronse uns folletos con datos biográficos dos Beatos, os cantos da Misa e a oración da CEE, que rezamos ó final. Os textos, lecturas e oracións, foron os usados na Misa de Acción de Gracias celebrada na Basílica de San Pedro do Vaticano o día 29 do pasado mes, presidindo entón o Cardeal Secretario de Estado, Tarsicio Bertone.

Agora, a partir das súas parroquias de orixe, o seu testemuño dáse a coñecer e proponse. Oxalá sexan sementes de paz e reconciliación a partir da memoria agradecida pola súa entrega e a celebración festiva do seu martirio.

Oxalá o seu sangue derramado, como o de Cristo, traia forzas renovadas ós cristiáns e a cantos teñan noticias deles. Nós, a partir da igrexa que os viu nacer á Vida, acollémonos baixo o seu patrocinio e imploramos o seu auxilio.

O pasado domingo, día 11, volvemos celebrar as Misas, aproveitando que era un día no que a parroquia se fai máis presente e como algo excepcional.

As festas en Olás (vídeo).

2007-09-01T11:55:00.000+01:00

Aproveitando a posibilidade de colgar vídeos nesta páxina, fago a miña primeira incursión no tema... unhas fotos cas dúas festas de Olás: Fátima e San Pedro.

2007-08-31T10:05:00.000+01:00

Imagen de la Virgen de los Remedios en el templo parroquial.

Se han iniciado en nuestra diócesis diversas novenas marianas. Con alegría nos unimos también nosotros y anunciamos “la nuestra”: Nuestra Señora de Os Remedios en Pazó. Durante estos días iremos reconociendo a María como Mujer eucarística y, con ella, pretendemos profundizar en el conocimiento y mejor manera de participación en la celebración litúrgica.

Celebramos la novena, en la Eucaristía, a las ocho de la tarde (excepto el domingo, que será celebrada durante la Misa dominical, a mediodía). Antes, rezo del Santo Rosario y posibilidad de confesión.

San Martiño de Pazó es una parroquia que pertenece al ayuntamiento de Allariz, a la que se llega tomando la carretera a Celanova.

Enlaces:
Unos datos sobre la iglesia, Monumento Nacional.
Localización geográfica: Allariz está en la parte superior derecha del mapa y San Martín en la inferior central.

San Pedro en Vilariño de Olás.

2007-08-27T11:18:00.000+01:00

Félix Álvarez/ Administrador parroquial de Olás.

En el pueblo de Vilariño de Olás acabamos de festejar a nuestro patrono, San Pedro.

El motivo de tal fecha hunde sus raíces en los años en que los hombres salían hacia Castilla para la siega. Como no podían estar en casa para la fiesta patronal se cambió la fecha para que pudieran participar en ella. Tal tradición se mantiene hasta hoy: ya nadie sale a la siega pero sí son los días en que más gente hay, debido a las vacaciones.

Preparación.
Como toda buena celebración hubo un tiempo de preparación: la novena en honor al santo. La celebramos durante las semanas anteriores al último domingo de agosto.
En ella fuimos repasando las distintas partes de la Misa y la mejor manera de participación, tanto personal como comunitariamente. Fue, también, una buena introducción al nuevo curso pastoral, en que queremos fijarnos y profundizar en el arte de la celebración litúrgica (eucarística, de un modo especial) como comunidad.

Celebraciones.
Junto a la celebración eucarística y de la novena, en los últimos días se ha motivado la participación de la gente en actividades varias:
+ El viernes nos reunimos en la capilla de San Pedro para la Eucaristía y novena a las cinco y media de la tarde. Poco después salíamos andando hacia Celanova para participar en la Misa de las ocho y tener la oportunidad de ganar el Jubileo rosendiano. Fuimos unas cincuenta personas andando.
Regresamos en coche (menos unos cuantos valientes que regresaron “en el de San Fernando”) al pueblo, donde participamos en una merienda-cena sabrosa y vimos una proyección cinematográfica.
+ El sábado vivimos una víspera de fiesta bien movida: tras la novena, a las seis y media de la tarde, tuvimos que aguantar la tormenta impresionante que cayó y que hasta nos dejó varias horas sin luz. Esto estropeó todas las actividades programadas (sobre todo, dirigidas a los niños) pero no impidió la cena, tras regresar la luz eléctrica y con muchísima menos gente de la esperada.
+ El domingo fue el día de la procesión y fiesta grande del pueblo. Comenzamos sobre las doce y media, pudiendo gozar de una mañana calurosa y sin lluvia. La tormenta no dejó de hacer acto de presencia, más o menos cercana.

Han sido días de participación y acercamiento, de regreso a nuestras raíces, acompañando al Primado, celebrando la Eucaristía que nos reúne en torno al mismo altar,… ojalá la gracia de esta celebración no caiga en un saco roto ni “llueva sobre mojado”.

San Pedro, discípulo y misionero de Cristo, ábrenos las puertas de nuestro corazón para que aprendamos en la buena escuela del Maestro y seamos pueblo unido hacia la Iglesia celestial.

Fotos en el fotolog...

Día 15: o misterio da Asunción.

2007-08-17T10:28:00.001+01:00

Toda preparación festiva está en orde a unha festa... e parece que ca festa acaba todo. ¡Menuda paradoxa!: todo remata tristemente cun momento de alegría. Porque si: celebramos cunha Misa solemne, festexamos, xuntámonos no pobo, enchemos a casa cos invitados,... ¿e despois? ¿Queda algo máis que o recordo despois? Cunha reunión calquera poderiámolo permitir pero non cunha festa cristiá. Este día debería perdurar dalgunha forma ata dentro dun ano, momento de renovación e recuperación da alegría primixenia. Por eso penso que é triste que rematemos estes días deixándoos pasar sen máis.

¿Podemos permitirnos o luxo dunha celebración anual? Pois mira ti por onde... si, podemos. Porque podemos dirixirnos durante todo o ano á nosa Nai a Virxe. ¿Como será esto?
Neste día celebramos o misterio da Virxe María Asunta ó Ceo en corpo e alma. Como misterio que é tentaremos achegarnos ata onde poidamos, pedindo a Deus a gracia da contemplación, que non só de razonamentos e ideas vive o home.

Contemplar a María resucitada e glorificada é motivo de grande alegría. Este dogma, proclamado por Pío XII no ano 1950, fora defendido polo pobo e moitos teólogos durante séculos. Pero non podemos deixar que se quede nun dogma, nunha verdade a crer. Vaiamos máis alá para que esta festa nos dure: que María estea en corpo e alma xunto ó Pai, o Fillo e o Espíritu significa motivo de festa e esperanza. De festa, porque unha persoa especialmente querida para Deus e que está pretiño del pide por nós e míranos con ollos humanos de nai. De festa, porque un corazón de carne late xunto ó corazón de Deus e ámanos como somos. De festa, porque Deus está tamén en festa ó ter cerquiña á súa Nai. E de esperanza, porque unha muller da nosa especie foi tomada en corpo e alma para mostrarnos o camiño e a meta que nos esperan xunto a Deus. De esperanza, porque María Virxe e Nai espera por nós. De esperanza, porque como fillos desexamos a súa presencia.

María, asunta ó Ceo, vivindo o que nós tamén esperamos vivir un día, é Nai que pode acompañarnos a todos en calquera circunstancia. María, Nai de Xesucristo, énos entregada como nai xunto á cruz do Fillo pero é que o Fillo volve entregárnola dende o Ceo, ó habela resucitado e coronado xunto a si.

Esta verdade, convertida en celebración festiva, non pode apagarse ata o ano que vén. ¿Que devotos seriamos daquela? ¿Acaso un mozo pode deixar de ver á súa amada ou un fillo ós pais durante ese tempo e non pasar nada? Se nos deixamos levar polo gusto e non pola verdade, deixaremos apagar o lume da fe e... que triste unha festa relixiosa sen fe.
Non, irmáns, non. María seguirá sendo Nai mañá e pasado; nós seguiremos sendo fillos e persoas que peregrinan polo mundo, ansiando a Patria do Ceo, onde xa vive nosa Nai. ¿Abandonaremos a súa memoria un ano? ¿Deixaremos de visitala e de acudir á Misa ata outra ocasión que nos apeteza? ¿Abandonaremos a Igrexa ata momento mellor? Se saímos daquí con esas perspectivas nefastas pasaranos igual que cando separamos unha brasa do lume: apágase e só queda un carbón negro que, ademais, mancha.

Se no voso corazón arde a fe, por pequena que sexa, buscade a María, mirade a súa estrela e seguídea; se desexades unha vida nova dirixide os ollos a María, que vos conducirá a quen é Camiño, Verdade e Vida; se vos decides cristiáns e devotos da Virxe, demostrádeo con orgullo e sinxeleza ata a seguinte novena.

Nosa Señora de Vilar de Flores, coma nenos pequenos que comezan a andar, collémoste da man.

14 de agosto: Véspera da festa da Nai.

2007-08-17T10:27:00.000+01:00

Estamos xa en vésperas de festa. Seguro que nas casas tamén se nota e no mesmo pobo. Irán aparecendo invitados, haberá máis chamadas para concretar as horas de chegada, de comida,... todo un rebumbio que permita que mañá saia todo ben e poidamos vivir un feliz día santo.
Atención, entón, ó que preparamos e como: se todo o que preparamos é o externo, é o que se ve, pero non lle tocamos para nada ó noso interior, á nosa vida... non se queixen de que non haxa cambios nin milagres, nin lle me boten a culpa a Deus ou a súa Nai, dicindo que non escoitan as súas oracións. Sexamos claros. Con Deus non se xoga e, se realmente nos sentimos cristiáns, demostrémolo co noso obrar.

Se é día de preparación de festa, alegres preparémonos nós. ¿Que festa faremos se o noso interior está a escuras, se a tristeza e o pecado fixeron a súa casa en nós? Hoxe é día dunha escoita especial ó Espíritu, de preguntarlle a María que desexa para nós, que quere de nós o Señor,... Anímoos a que lle dediquen algún minuto do día a unha oración tranquila e íntima con María.

É o que faremos agora: uns instantes de silencio para meditar, recordar ou orar canto vimos celebrando, canto escoitamos e pensamos durante estes días. O máis importante non é o que eu lles diga senón o que o Señor lles queira transmitir e vostedes acollan.

Por eso agora, como unha preparación especial, gardemos silencio e pidamos á nosa Nai que nos axude a gustar a vida xunto a Deus, gardando a súa Palabra no corazón e facéndoa vida no noso peregrinar polo mundo.

13 de agosto: María acompáñanos da Misa á mesa.

2007-08-17T10:26:00.002+01:00

Máis dunha vez se nos reprocha ós cristiáns que imos á Misa pero despois non nos tratamos coma irmáns. Ou temos escoitado dicir que tal persoa irá a Misa pero non deixou de ser malo.
Non hai escusa posible ante os feitos. O xa pasado non pode cambiarse pero si podemos actuar agora para construír un futuro distinto e sacar proveito das nosas limitacións.

Dinos o Papa: “A misión primeira e fundamental que recibimos dos santos Misterios que celebramos é a de dar testemuño ca nosa vida. O asombro polo don que Deus nos fixo en Cristo imprime na nosa vida un dinamismo novo, comprometéndonos a ser testemuñas do seu amor” (Sac. Car. 85) Vemos, pois, que os sacramentos, os “santos Misterios”, non admiten unha estancia pasiva nun lugar senón unha participación activa dunhas persoas. Participación que leva a un compromiso co celebrado. É dicir, xa non nos podemos quedar simplemente en “oír Misa” senón en “celebrar a Misa”; e non poderemos deixar de ser cristiáns despois de escoitar o saludo final de “podedes ir en paz” senón que haberá que concretar no cotiá aquelo no que participamos. ¿Que hai que facer un esforzo para esto? Pois iniciemos canto antes ese esforzo.

Se, como vimos facendo nesta novena e onte dun modo especial, volvemos a mirada a María teremos o exemplo magnífico para animarnos. Ela, tras do anuncio do anxo, non quedou xa libre de preocupación e vivindo no sétimo ceo. Tras marchar o anxo, despois do seu si a Deus, emprende camiño xunto á súa prima Isabel. ¿Que facemos nós despois da Misa? Hai uns días viamos que era necesario non saír disparados da igrexa, de calquera forma, senón que conviña un instante para a oración e saír pausadamente. ¿E despois? Un pode coller directa para a casa ou estar un ratiño de parola cos veciños. Facendo un paréntese, mellor que o fagan xustamente fóra da igrexa e non dentro, así o templo queda para un especial rato de oración nun clima de silencio.

Compartir vida cos demais, especialmente se son persoas que o necesitan, é ser coherentes ca Misa, inda máis se nos acercamos a comulgar: participar dun mesmo altar, dun mesmo Corpo, compartir vida. Tódolos bautizados formamos o Corpo de Cristo. ¿Que corpo estará san se cada parte tira para un lado? Así nos pasa a nós tamén. Se non tomamos conciencia de que somos irmáns, que a Virxe é a Nai de todos, e non actuamos en consecuencia, ¿que Igrexa nos sale? Despois non é raro que nos pase o que nos pasa. Sexamos consecuentes co que celebramos e cremos e a vida cambiará.

María acompáñanos da Misa á mesa da casa. Oxalá nós non nos soltemos da súa man, olvidándonos do amor de Deus que se nos dá e nos pide que o amemos nos irmáns.

11 de agosto: María, muller eucarística.

2007-08-17T10:26:00.001+01:00

Non hai moito tempo, o Papa Benedicto sacaba á luz un documento sobre a Eucaristía. Léolles unhas frases: ... “todo o que Deus nos deu encontra realización perfecta na Virxe María, Nai de Deus e Nai nosa: a súa Asunción ó Ceo en corpo e alma é para nós un signo de esperanza segura, xa que, como peregrinos no tempo, indícanos a meta escatolóxica que o sacramento da Eucaristía nos fai pregustar dende agora. (...) María de Nazaret, icono da Igrexa nacente, é o modelo de como cada un de nós está chamado a recibir o don que Xesús fai de si mesmo na Eucaristía” (Sac. Car. 33)

María é o modelo... pois ben, se esto é así e así o cremos, teremos que seguila neso que nos ensina. Un modelo é para admiralo e seguilo. Pasa moito cos modelos de moda: algunhas persoas, ó velos, síntense atraídos pola súa imaxe e queren ser coma eles ou levar esa mesma roupa. Fixemos nós agora a nosa mirada en María e, superando esas admiracións superficiais, vaiamos a unha admiración cristiá. Tal admiración hacia María supón que a coñecemos, moito ou pouco e que temos certo trato con ela (recorden: un trato sinxelo, afectuoso e persoal). Pasaranos, daquela, que, igual que cando coñecemos a unha persoa boa, sentirémonos atraídos pola presencia e a súa vida e quereremos que non marche.

Pero que non se nos queden as ganas e as forzas na admiración, que temos aínda moito por diante. Trala admiración, ou ó tempo, está o seguimento: darse conta da bondade da persoa, querer ser coma ela, intentar imitala. Eu propóñolles algo: ¿por que non lle pedimos á Virxe María que sexa a nosa Madriña? Porque selo significará a súa presencia especial máis cercana, o seu modelo más preto... e un compromiso maior. Si, téndoa cerquiña sentímonos máis protexidos pero tamén máis interpelados a ser bos fillos, a camiñar máis animados detrás de Xesús. En fin, se lles gusta a idea, pídanlle a María que sexa a súa madriña... e sexan bos afillados, que é boa Nai. A súa presencia é calada e escondida pero eficaz. Ó tempo, non se olviden do padriño, que é unha persoa de carne e oso: o seu párroco, D. Alberto. Miren, os curas somos homes e necesitamos tamén da súa oración e axuda.

María é a muller eucarística por excelencia. Ela acolle a Palabra de Deus, deuna a luz en Xesús, é quen máis dentro a gardou e repartiu. Aquí está o modelo que o Papa nos propón. Modelo para contemplar e seguir (non se olviden: admiración e seguimento): nós, coma ela, escoitamos a Palabra, podemos acollela e facela vida (escoitar e vivir).

¿Facémolo?

10 de agosto: Comuñón, nova vida.

2007-08-17T10:25:00.000+01:00

“Non podemos vivir sen Eucaristía”. Son palabras dos mártires cristiáns: “Non podemos vivir sen Eucaristía”.

Un quédase realmente sorprendido diante destes testigos de Cristo, desta xente que é capaz de dar a vida polo Señor e a fe. E non é pequeno o seu número nin son persoas de hai moitos séculos. Na nosa igrexa de hoxe segue habendo mártires e moitos. De feito, o século pasado contemplou o martirio de moitos cristiáns. E sen ir máis lonxe, en outubro serán beatificados 498 mártires da Guerra Civil. Deles, 9 son ourensanos, dos que 5 son destas terras dos arredores. Pois si, o martirio non pasou de moda.

E non o fixo porque o Amor no que se sosteñen non desapareceu. ¿Onde encontraron ese Amor? En Deus, que é Amor, en Xesucristo que se encarnou, que nos revela ó Pai e nos dá o Espíritu Santo. Un amor que segue facéndose presente entre nós de moitas formas, a principal das cales é a Eucaristía. Aquí, nesta celebración, atopamos a presencia real en Corpo, Sangue, Alma e Divinidade do Noso Señor Xesucristo. Aquí beberon os mártires para poder darse de todo e poder ser eles, tamén, semente de vida, de novos cristiáns que, animados co seu exemplo, convertíanse e encontraban a Vida eterna.

Aquí se alimentou S. Lorenzo para poder entregarse convencida e libremente. Aquel diácono, moi cércano ó Papa, ve como este e catro diáconos máis son executados por causa de fe e, uns días despois, os vai acompañar no martirio. Non se sabe apenas sobre a súa vida pero quedounos o máis importante: o seu martirio, exemplo e intercesión. Tres aspectos a coidar por nós hoxe: podemos les a súa vida e meditala, podemos acudir á oración e pedirlle, pero tamén teremos que miralo e procurar imitalo. O martirio de sangue é unha gracia de Deus pero nós podemos ir ofrecendo un martirio diario, dacordo cos compromisos do nosos bautismo e o que significa a comuñón.

Compromisos e significado que se sintetizan nunha acción (amar) e uns destinatarios (a Deus, a nós mesmos, ós demais, ó mundo como creación de Deus). Polo bautismo pídesenos a renuncia ó malo e ó demo e a acollida da nova Vida de Deus en nós. A comuñón lévanos a participar do Corpo e Sangue de Cristo, a unirnos a El e ó demais. Esto témolo un tanto olvidado, ¿non cren? Porque somos capaces de ir comulgar e estar a mal cun veciño ou coñecido que tamén vai comulgar. Estamos partindo e repartindo o Corpo do mesmo Xesús pero as nosas vidas non van parellas. Pensémolo, por favor, antes de comulgar: compartimos un mesmo pan; compartamos unha mesma vida.

María, nosa Nai, axúdanos a comprender e comulgar ben. Ela estivo sempre disponible para que Deus actuase e foi capaz de permanecer cerca do Fillo ata o fin, como tamén fan os mártires. Pidámoslle hoxe que nos abra os ollos e o corazón para comulgar debidamente e actuar despois, na vida cotiá consecuentemente.

Día 9 de agosto: Achegándonos ó misterio da cruz.

2007-08-17T10:24:00.000+01:00

Hailles cousas neste mundo que por moito que as vexamos e vivamos non acabamos de acostumbrarnos a elas. Unha delas é o mal.

Non hai que vivir moito para darse conta de canto mal temos arredor e de que nós mesmos non somos as boas persoas que nos gustaría ser. O mal vólvesenos un problema.

Efectivamente, gustaríame poder acabar cos problemas do mundo pero non teño poder pa tanto; quixera axudar a un veciño que o pasa mal pero non teño forza suficiente; desexo mellorar no meu carácter e non me parece adiantar; doume conta do bo que sería o meu pobo se todos compartísemos pero despois son egoísta e só penso en min;... pois ¡que mal! Pero non para aí a cousa, que hai xente que disfruta facendo o mal... e seguimos subindo nesta escala de males e vemos que ás veces os bos pásano peor que os malos. A inxustiza a un inocente, a súa dor, é do peor que un se encontra.

Ante estes feitos, esta dor, estas cruces, queixámonos, pedimos explicacións a Deus... e ¿recibimos algunha vez resposta? Sendo cristiáns, ¿temos algo que compartir co que o pasa mal e non podemos socorrer?

Benqueridos, si temos algo que compartir, mellor dito, temos a Alguén a quen compartir: a Xesucristo e, a este, crucificado. Deus mesmo faise un de nós e baixa ata os males que nos atenazan, humíllase ata ser o Inocente que sofre o mal, faise pequeno e morre. ¿Hai mal maior que a morte do Fillo de Deus?

Como cristiáns, aquí temos a resposta: a Deus crucificado. Un cristián non pode vivir de resignación, de quedarse aparvado ante o mal; non. Teremos que calar, quizais, pero non podemos deixar de mirar a Xesús na cruz, cargando cos males de todos; teremos que apretar os puños pero non poderemos deixar de rezarlle a Xesucristo morto na cruz por nós. Un cristián, un irmán coma nós, non pode deixar que sexa a morte a última palabra. Porque si, miramos á Cruz, pero estamos tamén vendo a resurrección; vemos ó Fillo de Deus morrer e vémolo como vence as tebras da morte, da nosa morte; miramos ó calvario e teremos que mirar tamén ó sepulcro baleiro. Non teremos as razóns definitivas que explican o mal no mundo ou que o palían pero si temos un Deus ó que acollernos, a un Deus que pasa o mesmo ca nós para ensinarnos o camiño hacia a súa vida.

Irmán devoto da Virxe de Vila de Flores: recoñece ti tamén o mal que che afecta, arrepíntete do mal que fas e pide polos malos que coñeces. Pero non te quedes, non nos quedemos, aí. Collamos a man de María, que estivo na cruz, que acompañou ó Fillo ata o final e hoxe vive con El por sempre, esperando por nós.

A mártir carmelita, santa Teresa Benedicta da Cruz, co seu exemplo, ponnos na pista do verdadeiro Ben, da verdadeira Vida. Ela, que deu a vida por Cristo e a humanidade nun campo de concentración nazi, nos guíe.

8 de agosto: Oración confiada.

2007-08-17T10:23:00.002+01:00

Onte animabámonos a redescubrir a María como nai, a sentila e tratala como tal. Oxalá esto non se nos quede na cabeza senón que se nos faga vida. Xa pasou un día dende aquela... que non se perda este bo desexo cas horas.

Descubrir a María como nai lévanos a unha actitude de vida distinta, máis confiada e cercana a ela. E, segundo nos aproximamos a ela, imos quedando máis cerca de Deus. Dalgunha forma imos adiviñando que o camiño que iniciamos hai uns días, co inicio desta novena, é un camiño hacia Deus da man de María. Ten que ser un camiño que nos implique a vida, non só a cabeciña.
Para camiñar necesitamos forzas, estar en forma, seguir unhas indicacións precisas para non perdernos e poder camiñar do mellor modo posible, aproveitando ben as nosas forzas. ¿Onde atoparemos todo esto? Na oración.

Pero ¡ollo!, nunha oración confiada. Porque rezar é poñer o corazón nas palabras que pronunciamos e acoller a vida de Deus na nosa. Rezar non se nos pode quedar nun pronunciar unhas frases que aprendemos hai moito... ten que ir máis alá. Por poñer unha comparación: se reducimos a oración a palabras e palabras sen sentido, que non asumimos, esa oración parecerase a un chicle, que lle damos voltas e voltas na boca pero non nos alimenta. Pero se nesas mesmas palabras imos deixando un ratiño de silencio, outro de meditación, se permitimos que nos afecten... esa oración cas mesmas palabras, colle forzas e convírtese en alimento. Deus sempre nos dá a súa gracia e non faltará a súa cercanía... outra cousa é que nós nos deixemos querer.

Por eso a oración debe ser confiada. Como quen fala cun amigo, cara a cara, sen medo, con cariño. ¿É así a nosa oración? Ante unha nai non é necesaria a palabrería porque nos coñece, porque sabe como somos. Así é tamén María. ¿Rezámoslle nós con esa sinxeleza?

Hoxe estamos festexando a Santo Domingo de Guzmán, fundador dos dominicos e grande devoto de María. Tal era a fama do cariño que lle profesaba á Virxe que chegaron a chamalos “frailes de María”, e conta a tradición que foi el quen deseñou e propagou a devoción do Rosario. Santo Domingo foi un home que pasou dunha vida tranquila e solucionada á pobreza e sinxeleza evanxélicas. Foi un namorado da Palabra de Deus, tamén. Pois ben, vamos pedirlle que nos ensine o camiño desa sinxeleza na nosa oración. Pidámoslle que nos introduza polos camiños da Palabra. Esa Palabra que escoitamos sempre que celebramos a Misa; Palabra que se encarna pola Virxe María e que é Xesucristo mesmo. Mal podemos chamarnos cristiáns e devotos da Virxe se non acollemos a Palabra de Deus en nós.

Acollela suporá prestarlle atención e intentar que non se nos quede na igrexa senón que saia connosco cando marchamos para casa. Temos a posibilidade de poder escoitar e comprender a Palabra de Deus, non perdamos este grande tesouro.

7 de agosto: María, Nai.

2007-08-17T10:23:00.001+01:00

Durante a novena temos oportunidade de redescubrir aspectos importantes da Virxe María, que nos axudan na nosa vida de fe. Quizás o máis importante é o que lles propoño redescubrir hoxe: María é nai.

Ser nai saberanos a pouco se o intentamos explicar e nos quedamos así cun concepto, nada máis. Non, vostedes saben ben que ser nai non pode reducirse a unha idea; que é moito máis, é unha experiencia, unha vida, un modo de ser. Oxalá non o olvidemos nunca con María: se é nai, tratémola como tal.

Podemos pensar que como ela é santa que está separada de nós... nada máis lonxe da realidade. Aclamámola como nai, así que está moi cerca de nós. ¿Acaso algunha nai se sinte lonxe dos seus fillos? ¿E logo non se preocupa e vive dun modo moi profundo esa relación con eles? Con María pasa igual pero dun modo máis profundo aínda. Como xa está na gloria pode acompañarnos a todos, sen problema de lugar, estemos onde estemos.

A Virxe, nosa nai, non está lonxe. Pero por experiencia sabemos que un fillo pode querer vivir lonxe dos seus, establecer distancias. A unha nai dóelle esto moito pero saberá respectar esa decisión do fillo, sen chegar a olvidalo no seu cariño. Aproveitemos este día para pensar: ¿como é a miña relación con María, miña nai? Ela está pretiño, si, ¿e eu? ¿Como a trato? ¿Que tempo lle dedico? ¿Que lle digo na miña oración? Estas preguntas non están de máis e oxalá nos descolocaran un pouco para valorar máis a presencia da nosa nai María.

Estamos participando na novena e Misa, e sendo dous actos distintos podemos hoxe reunilos dun modo moi belo: María anímanos a ser persoas “eucarísticas”, coma ela. Porque se en cada Misa Cristo o Fillo, se fai presente, ¿non estará tamén a nai? Déanse conta, daquela, como tiñamos que vir á igrexa e como tiñamos que cuidar o inicio de cada Eucaristía. Podiamos imaxinarnos que cada igrexa é a casa da nosa nai, que o altar é a mesa en torno á que nos xuntamos os irmáns, chamados por Xesús, o irmán maior.

E cando imos invitados á casa de alguén, ¿non nos preparamos? ¿Non intentamos ser mellores persoas e facerlle pasar un bo rato ós anfitrións e resto de invitados? Imaxino que María se porá contenta cada vez que celebramos ben a Misa, que estamos no templo con respecto, que dedicamos un tempo a falar co seu Fillo... e non só co veciño, que temos tempo despois. Por iso, dende xa, intentemos cuidar moito os minutos anteriores a cada Misa, e intentemos participar atentamente dende o principio.

Pero hai máis: ¿verdade que non marchamos de calquera maneira da casa de quen nos invitou? Pois moitas veces damos a impresión de que estamos desexando escapar da igrexa, pola forma en que o facemos. Por iso, non cuidar só o inicio senón tamén o final. Ó rematar a Misa non fuxamos, despidámonos antes de Deus e camiñemos logo na súa presencia.

Novena a la Virgen de Vilar de Flores. 1er día.

2007-08-17T10:21:00.000+01:00

6 de agosto: Transfiguración.

Celebrar unha novena pode parecer cousa normal, que sempre se fai antes da festa parroquial,... en definitiva, que é unha costume a manter e é algo no que se participa. Incluso vemos como xente que aparece pouco pola casa de Deus, pola igrexa, soe vir á novena ou á festa do pobo. Pois ben, se nos sentimos cristiáns e devotos de Nosa Señora de Vilar de Flores, eu dígolles que esto temos que cambialo e dar un paso máis: iniciar e participar na novena supón iniciar e participar nun cambio de vida para mellor.

Estes días son preparación para unha grande festa. Esta preparación non pode quedarse no que se ve, nas cousas externas, ten que ir máis alá. Igual que cando xuntamos a familiares que non vemos hai moito na nosa casa, teremos que preparar unha boa mesa arredor da que sentarnos pero tamén unha alegría grande para compartir. Sabemos que se nos poñen diante a nosa comida preferida pero a compañía non é grata, ese momento non é festa. Tamén pasa esto na nosa novena, na nosa preparación da festa da Nosa Nai: non podemos quedarnos no exterior, temos que iluminar e alegrarnos, facer festa, dende dentro, dende o corazón.

¿Cal é o camiño? Un só: Xesucristo. Só El nos pode dar esa felicidade, só El nos pode descubrir a fraternidade que nos xunte arredor da súa Mesa, da mesa que compartimos en cada Eucaristía. Xesucristo é o Camiño. Pero, agora ben, un camiño é para andalo.

Tamén nós somos chamados, como aqueles discípulos do evanxeo de hoxe, para acompañar a Xesús. ¿A onde iban? Ó alto dun monte. Pois si, resulta que necesitamos subir costa arriba, poñer esforzo, pórse a andar. Ser cristián non é quedarse cos brazos cruzados... pero esto é algo que xa saben, ¿verdade? Porque o catecismo que estudiaron dicía que cristián era o que seguía a Cristo. ¿E dende cando se sigue a alguén sen moverse? Si, irmáns, somos invitados a levantarnos, a andar detrás do Mestre para coñecelo, para ser os seus amigos.

Iniciamos xuntos esta novena, pómonos en camiño hacia a nosa santificación, preparámonos para a festa da Nosa Nai... temos que escoller ben o camiño a seguir, ver cal é a mellor senda para chegar á Meta. En Xesús atoparemos a resposta ás nosas necesidades. Invítoos agora, nun ratiño en silencio, que se deixen interpelar por El, a que garden uns segundos de silencio e o deixen falar.

Preguntémoslle: Señor Xesús, ¿que necesitamos para andar ben o camiño desta novena? ¿Que me sobra na vida e me impide chegar a Ti?... Escoitemos a súa resposta no noso interior.

Propuesta homilética para mañana. Domingo XVII T.O.

2007-08-04T15:46:00.000+01:00

“Ensínanos a calcular os nosos anos”, escoitabamos no Salmo.

É unha boa petición para estes tempos nos que se ten moi pouco en conta a vida e onde se prefire unha eterna xuventude aparente a unha vida chea, precisamente, de vida. Porque non se vive máis por vivir moitos anos senón por ter ben aproveitado o tempo que se vive.

Non sabemos a hora da nosa morte e nin falta que fai: deste modo podemos vivir de modo máis intenso e vixiante. Pero, sobre todo cando os anos se volven moitos, podemos perder tensión e abandonarnos, descuidarnos. Así é normal que lle teñamos medo á morte. Pero, ¿que medo lle cabe a un cristián, a unha persoa que confía en Deus vivo? Efectivamente, a morte é un momento duro e triste pero natural. É o misterioso fenómeno que nos iguala a todos e que nos fai valorar o tempo que peregrinamos por este mundo. Prepararse para a morte non é deixar todo listo para o enterro, non. Esto é unha visión moi pobre. Prepararse para a morte é vivir intensamente e ir deixando días de bo exemplo; é mirar á morte ca confianza na resurrección; é ser capaz de entregarse nese momento a Deus, sen medo.

¿Que nos pasa a nós? Fagan a proba e escoiten o que di a xente nos funerales: así é a vida, ninguén volveu para contarnos que hai despois, aquí se acaba todo,... se imos así pola vida mala morte teremos. Irmáns, esta visión non é cristiana e ten que purificarse: ¿acaso Cristo non morre e resucita, quedándose connosco para sempre? ¿Acaso súa Nai non foi asunta en corpo e alma ó Ceo? ¿Que celebramos en Pascua e cada vez que participamos na Eucaristía? Precisamente, a morte e resurrección do Noso Señor... aquí temos que buscar luz para a nosa vida e morte, e non en frases feitas que desfán a nosa esperanza.

“Ensínanos a calcular os nosos anos”. Ás veces pedímoslle a Deus que nos toque a lotería... e ¿pa que? Despois vemos algunha vidas destrozadas por tantos cartos e non saber que facer con eles, ou xente que vivía miserablemente e tiña millóns no banco. O diñeiro é necesario pero non lle podemos dar o corazón, non podemos rendirnos a el e convertilo no director do noso vivir.

Oxalá nos levase máis tempo botar contas da nosa vida que da nosa cartilla.

Día de fiesta.

2007-07-17T09:34:00.001+01:00

Según viene haciéndose desde hace años, el día del Carmen se termina la novena y celebra la fiesta de la Virgen en el convento de las Carmelitas Descalzas de Ourense.

Así, ayer, comenzábamos con una procesión y el rezo del Santo Rosario por parte de Vista Hermosa. Al regresar a la iglesia de las Carmelitas, comenzamos la Santa Misa, presidida por el predicador de la novena (quien esto escribe), concelebrada por el Capellán de las Carmelitas, D. José Estévez, su hermano y el párroco de Vista Hermosa, D. Manuel Rodríguez, asistidos por Juan Carlos, diácono.

Al terminar la celebración, la tradicional bendición e imposición del escapulario del Carmen. Luego, las Madres Carmelitas nos invitaron a unos dulces y refresco en el locutorio, con un momento entrañable de contacto y charla con ellas.

Queda menos de un año para volver a celebrar esta fiesta. Esperemos que la devoción y trato con la Virgen no decaiga sino que se profundice y que la próxima solemnidad sea una nueva fiesta de familia cristiana en torno a la Madre.

Imposición del escapulario, al final de la Misa.

La cima del Carmelo 2007.

2007-07-17T09:31:00.000+01:00

Hemos llegado al fin de esta novena en honor a la Virgen del Carmen. De algún modo, hemos llegado a la cima del monte Carmelo y celebramos ya un adelanto de lo que será el Cielo, de lo que será la vida eterna en presencia de la Virgen, nuestra Madre. Pues eso es también esta Misa: la celebración limitada de lo que creemos y que un día esperamos vivir de modo pleno. Misa de fiesta, fiesta en honor a la Madre Virgen, fiesta de familia.

Durante estos días les he animado a dejarse sorprender, a pedir la gracia de ojos y corazón renovados que sientan a María y a los hermanos de un modo nuevo y más cristiano. Lo concretamos en el redescubrimiento de María como Madre y de nosotros mismos como hijos y hermanos. Por eso, si hoy es fiesta de la Virgen, es fiesta de toda la familia. No sólo nuestra, sino de toda la Iglesia. Tenemos muchos hermanos a los que no conocemos pero por los que podemos pedir. Hagámoslo confiadamente.

Fiesta de familia. ¡Y qué familia!, pues volvemos la atención al evangelio proclamado y vemos que el Señor nos llama hermanos y, ¡sorprendámonos!, madre. Es capaz de compararnos a su madre, de hacernos como ella. Pero, podríamos pensar, Señor, ¿cómo será eso si Madre sólo hay una? Claramente, es un misterio pero nos acercaremos un poco a él. Y es que esa maternidad no es una maternidad física (nosotros no damos a luz al Hijo de Dios) sino espiritual, consecuencia de una vida cristiana coherente. ¿Cómo? Escuchando y poniendo por práctica la Palabra del Evangelio.

Así, sí, comprendemos un poco más: si somos cristianos, reflejamos parte de la vida de Jesucristo y es como si lo transmitiésemos a quien nos ve. Jesucristo, que es la Luz, nos atraviesa e ilumina el mundo a través nuestro, como si fuésemos una ventana. ¡Qué importante es, entonces, estar limpios y enteros! Ahora podemos ir viendo de forma más clara lo que el Señor nos decía al proclamar que somos luz del mundo. Luz que no nace de nuestro obrar, simplemente, sino que es recibida de una Fuente eterna e inagotable, de una Fuente que concede su propia luz a quien le pide con confianza, Fuente que puede nacer en nuestro interior si se lo permitimos. ¡Ah!, entonces sí que podemos ser madre de Jesús, además de hermanos y seguidores amigos. Podemos dar la Luz que es Cristo, al mundo.

¿Pierde algo, así, la Virgen, su Madre? Para nada, pues… ¿quién de nosotros es capaz de decir que tiene a Jesús más cerca que ella? ¿Quién podrá demostrar que es mejor oyente de la Palabra que ella? ¿Quién podrá sentirse orgulloso de haber acogido al Hijo de Dios con un amor mayor que el de María? Ella fue tan buena oyente de la Palabra que llegó a darla a luz, la tuvo tan dentro que se hizo carne por ella y en ella, fue tan amante de su Hijo que lo acompañó hasta la cruz y estuvo en medio de la Iglesia naciente, con su presencia y oración.

Devotos de la Virgen del Carmen, hoy es día de luz y fiesta. Ojalá nuestra vida, con sus alegrías y penas, sea iluminada con esta celebración. No olvidemos a María del Monte Carmelo hasta el año que viene, dejémonos acompañar por ella hasta su próxima fiesta, sin soltarnos de su mano. Mano de madre que nos reúne en torno al altar de su Hijo. Escuchémosla decirnos a cada uno: hijo mío, sigue a Jesús, mi Hijo, tu hermano y haz tuyo su Corazón.

La víspera.

2007-07-16T09:14:00.002+01:00

Domingo, Día del Señor, día de la Iglesia, Pascua semanal,… ¡cuántos títulos para un solo día!. La cantidad, y es que tiene más, nos indica que es un día especial, un día con muchas dimensiones y significados. El problema es conocerlos y darles espacio en nuestra vida cristiana.

Porque el sentido del domingo se está transformando y degradando: hoy es el día de la resaca del sábado noche, el día de las excursiones y de los campeonatos y competiciones (quienes tengan nietos lo sabrán…),… pero ya no se le siente como el día en que nos reunimos como cristianos para celebrar la Eucaristía y la vida. Nos hemos reducido, y esto puede resultar peligroso, al mandato de acudir a Misa. Mal asunto cuando lo vemos como un mandato únicamente. Venir a celebrar (y no sólo a oír) la Misa es mucho más que una reunión social o algo que “hay que hacer”… No, es el día en que acudimos a un mismo altar para reunirnos a su alrededor y tomar nuevas fuerzas como hogar, como familia. El día en que leemos las escrituras para escuchar la palabra de Dios, en que compartimos la Comunión y nos unimos en el Cuerpo de Cristo, la Iglesia. Es el día en que nos recordamos mutuamente que somos bautizados y, por eso, hermanos.

Tal fraternidad no desaparece durante la semana, así que habría que procurar compartir vida, además de la Misa. Si se fijan, en el evangelio de hoy, el sacerdote y el levita pasaron de largo cuando vieron a aquel hombre. Y tenían razones para hacerlo: si lo tocaban quedaban impuros y no podían celebrar el culto y la oración, hasta que se purificasen. Muchas veces, también nosotros preferimos no “contaminarnos” con los asuntos de los demás, con la vida de los vecinos,… porque eso compromete a la acción. Pero miren: el vecino puede necesitar hoy de mí y quizás mañana necesite yo de él (siendo un tanto egoístas). Es que es más: el vecino, el otro, el prójimo, también soy yo. Y, en cristiano, quizás el vecino sea bautizado como yo, así que somos hermanos, de la familia de la Iglesia. ¿Y no vale la pena involucrarse en el bien de los hermanos? ¿No vale la pena sufrir el compromiso (y gozarlo, cuando toque) por la felicidad de todos los de casa?

Sí, el sufrimiento del compromiso. Preocuparse por el que está a mi lado y no es igual que yo puede hacerme sufrir, pero ahí irán floreciendo los talentos que tenemos. Ahí se irá haciendo mariposa lo que es un gusano y no tiene belleza, pasando por la crisálida, que debe salir del capullo y comenzar a volar. Comprometerse, y hacerlo comenzando por los de casa. Tenemos la suerte de poder contar con esta comunidad de carmelitas descalzas en el barrio. Pues bien, no dejen pasar un año antes de volver a verlas. Vénganse una tarde y charlen con ellas, conózcanlas, que hemos compartido celebración juntos, dentro de su casa. Si ellas nos acogen en su casa, devolvámosle el favor con otra visita en que nosotros les traemos parte de lo que sucede y es nuestra casa, nuestra vida.

Sí, podemos disfrutar de un carmelo entre nosotros. De un lugar privilegiado para recordar a María, Virgen del Carmelo. No perdamos la oportunidad de volver a él y refrescar esta celebración del Carmen, esta unión con la Madre. Comencemos siempre por uno mismo y por los de casa.

Ideas base del séptimo día.

2007-07-16T09:14:00.001+01:00

¿Quién es el prójimo? Jesucristo nos responde a la pregunta y nos invita a la acción desde el evangelio de esta celebración, ya dominical.

Prójimo es el que está cerca, el que necesita de mí, como nos recuerda el Papa Benedicto.

Hoy damos un paso: rezando por las intenciones y las personas próximas, hacemos también algo por ellas. Es un modo de alegrar a la Madre Virgen: tratar bien y como hermanos a sus hijos. Felicidad que llega de modo “directo”: porque nos comportamos como hijos y hermanos, porque le tratamos y sentimos como Madre. Felicidad que llega de modo “indirecto”: porque tratamos al hermano como tal y eso alegra el corazón de María Madre.

Rezar por el hermano y hacer por el hermano. De todos modos, lo primero, reconocer al hermano como tal, como hijo de Dios y de la Iglesia, de la Virgen María.

Los trabajos, compartidos con otro, son la mitad de pesados; las alegrías compartidas, son el doble.

Sexto día.

2007-07-16T09:13:00.000+01:00

Paz y Bien a cuantos os habéis reunido en torno a este altar.

Hoy nos ponemos de un modo especial bajo la tutela de una santa carmelita, la primera santa peruana, Santa teresa de Jesús, conocida como Santa Teresa de los Andes. A ella acudimos como fiel seguidora de Cristo y buena devota de la Virgen María. Felicidades, de un modo particular, a mis madrinas espirituales.

Ayer pedíamos a la Virgen del Carmelo que nos acogiese bajo su manto protector y hoy nos vamos a parar en la imagen visible de ese manto: el escapulario. Es una pieza pequeña de tela, generalmente marrón, como el hábito carmelita, que simboliza la protección de la Virgen y la consagración de quien lo lleva a Nuestra Señora. En determinadas circunstancias, se puede cambiar por la medalla-escapulario. La impone un sacerdote generalmente y se hace una sola vez en la vida. Esta imposición no se repite, aunque sí se puede adquirir un nuevo escapulario si el anterior se pierde o se desgasta. El escapulario puede cambiarse pero la imposición sólo ha de hacerse una sola vez.

¿Qué hacemos al acoger este signo en nuestra vida, sobre nuestro cuerpo? Básicamente, queremos significar que la virgen nos protege y que nosotros nos consagramos a ella. No inventamos nada nuevo respecto de lo que debe ser nuestra vida de bautizados y que, de un modo popular, encontramos en el refranero: a Dios rogando y con el mazo dando. Es mostrar visiblemente que siempre estamos en esa tensión de sabernos agraciados por Dios pero que, al tiempo, hemos de poner nuestro granito de arena, hemos de esforzarnos por Quien creemos.

El escapulario simboliza protección. Es como el manto de María que nos cubre y aleja del mal, como la ropa que nos aísla del frío, como un escudo que impide que un arma enemiga nos hiera. Es un signo sencillo pero poderoso. Así y todo, atención, pues no es amuleto mágico que, ¡ale!, lo llevo puesto y ya está la vida solucionada. Pues no. Es una protección que hemos de usar activamente: igual que el soldado usa el escudo, también nosotros el escapulario. Pero el escudo ha de llevarse en el brazo, dirigirlo hacia donde nos llega el ataque y no puede permanecer estático.

Por eso el escapulario es signo de nuestra consagración y esfuerzo personal. Nos sabemos queridos por María, a ella nos encomendamos y a ella procuramos parecernos. Aquí está el esfuerzo personal, nuestra parte de vida. Querer llevar el escapulario y ser santos sin más no es ser verdadero fiel de la Virgen del Carmen. No, el escapulario es gracia y compromiso, salvación que se nos ofrece y que libremente podemos, o no, aceptar.

Llevar el escapulario es signo de pertenecer a la familia carmelita. No se olviden, todos aquellos que han sido bendecidos con su imposición, de pedir unos por otros, de pedir por estas hermanas carmelitas y de venir a visitarlas. Así irán renovando las gracias del escapulario y extendiéndolas.
Santa María del Carmen, ayúdanos a descubrir tu presencia maternal en nuestra vida y, así, comprometernos con mayor decisión y amor con la Iglesia y el mundo.

Quinto día de novena.

2007-07-12T17:55:00.001+01:00

Hermanos:

Durante estos días hemos sido invitados frecuentemente a la admiración, a dejarnos impresionar por la figura de la Virgen Madre, a entrar en contacto personal con ella. Pido la gracia para que vaya siendo esto una realidad, más que un buen deseo. Hoy no será menor esta invitación a la sorpresa y a la vivencia.

Si nos paramos a pensar un momento en la advocación del Carmen tendremos que irnos a finales del s. XI, a las lejanas tierras que nosotros llamamos santas, hasta el Monte Carmelo. Allí vivió el profeta Elías una temporada y allí comienza esta historia de piedad mariana, desde que una serie de caballeros y penitentes y peregrinos comienzan a reunirse allí y consagrarse a la Virgen Santísima y a Dios. Estas personas llegarán a conocerse como los Hermanos de la Bienaventurada Virgen del Monte Carmelo, teniendo a San Simón Stock como uno de los principales personajes que conforman esta nueva Orden.

Se llaman a sí mismos hermanos de la Virgen. Queridos hermanos, mirad qué familiaridad demuestran y que claridad desde los inicios. Hermanos por estar reunidos bajo un mismo manto maternal y consagrados a la misma Madre. Sin perder esta idea, vengamos a esta tarde: si nosotros nos decimos devotos de la Virgen María, bajo su advocación del Carmelo, también nosotros hemos de llamarnos hermanos y comportarnos como tal. Sé que esto no es cuestión de buenos sentimientos y de un día pero les invito a que lo demostremos de algún modo. Antes de nada, recordar que hemos meditado y descubierto ya que la Virgen es nuestra Madre, que nosotros somos sus hijos y, ahora, que somos hermanos. Pues bien, ¿por qué no pedimos hoy, en esta Eucaristía, por cuantos tenemos a nuestro lado en esta iglesia? O, si no hay problemas que lo impidan, ¿por qué no empezamos mañana a llenar los bancos desde el fondo? Parece una cosa inútil o tonta pero tiene su significado: estaremos más unidos, nos vemos mejor y podemos sentirnos más cercanos. Yo lo digo mucho en las parroquias: ¿verdad que una madre quiere a sus hijos reunidos en la misma mesa? ¿Por qué nosotros nos ponemos entonces lejos de la mesa del altar cuando llegamos a las iglesias?

La Virgen del Carmen es representada de muchas maneras, aunque manteniendo unidad en una serie de símbolos. El otro día recordamos las representaciones de la Madre del Carmen salvando a los náufragos y a las almas del Purgatorio. Hoy me quedo con la aclamación y representación de María como Estrella del Mar. Para un marinero es muy importante la ubicación en medio del mar, donde no hay muchos elementos fijos que le ayuden. Sí lo sirven muy bien las estrellas. De aquí la comparación: María es esa luz que, por muy pequeña que sea, nos indica dónde está el camino de Dios. Nos dice San Bernardo que en medio de nuestros días miremos a la Estrella, invoquemos a la Virgen María.

Hagámoslo, pero todos juntos, como hermanos: María, Estrella de nuestras vidas, muéstranos el Camino al Padre, Jesucristo, tu Hijo. María, Virgen del Monte Carmelo, bajo tu manto protector, concédenos la gracia de tratarnos como hermanos y ser verdadera Iglesia.

En la fiesta de S. Benito.

2007-07-12T17:54:00.001+01:00

A los pocos días del inicio de esta novena, nos vemos agraciados con la fiesta del santo abad Benito. Aunque tal fecha mueva a mucha gente hacia su santuario y aunque nos parezca que este día puede eclipsar nuestra celebración, para nada se preocupen. Y es que no nos dificulta sino que nos anima.

En la figura y obras de S. Benito veremos hacerse realidad, de un modo parecido, lo que decimos de María: Virgen y Madre. Porque a poco que nos acerquemos a su biografía lo comprobamos: el joven Benito marchará a una cueva, a Subiaco, para continuar su vida célibe, que en Roma veía peligrar. Aquel hombre escondido, que había dejado atrás familia, estudios y buena vida, no quedará olvidado en medio de la soledad sino que irá recibiendo discípulos, a quienes distribuye y gobierna desde su particular estilo de vida. ¡Y cada vez más gente acudirá junto a nuestro santo!

¡Admirable curiosidad!... aunque no mucho para un cristiano: ya el señor nos dijera que somos luz y sal. ¿Y dónde se nota mejor la luz si no es en la oscuridad o la sal en una comida sosa? Del mismo modo, en medio de la soledad también serán descubiertos S. Juan Bautista, San Antonio y San Benito (entre otros). Incluso la Virgen María es visitada por el ángel del Señor en un escondido pueblo.

Puede parecernos que una vida escondida no da frutos abundantes, que algo privado no afecta a la comunidad… Pero, ¡atención!, tal como decimos en el Credo, creemos en la comunión de los santos y ello conlleva que debamos preocuparnos de ser buenos para influir positivamente en el resto de la Iglesia. Por la comunión de los santos todos estamos unidos y nos influimos mutuamente, para bien o para mal. Así que lo privado sí afecta a los demás.

Volvamos nuestros ojos a María: ella es Madre siendo Virgen. ¿No parece contradictorio? Pues no: ella es Madre de Jesucristo y Madre de todos nosotros. Su mismo Hijo nos la entrega desde la cruz, cuando declara al discípulo amado hijo de María. Allí estábamos toda la Iglesia representados.

¿Y no estaba nuestro santo abad escondido en una cueva y termina siendo abad de monasterios? ¿No era S. Juan Bautista una voz en el desierto pero tenía seguidores? Efectivamente, para Dios nada hay imposible y, como canta María en el Magnificat, “a los hambrientos colma de bienes y a los ricos los despide vacíos”.

Hermano, devoto de la Virgen del Carmen, mirándote con sinceridad, ¿crees que el bien que haces se queda en ti, que tus oraciones no tienen poder, que tus pecados sólo te afectan a ti? Pues no: Dios te da, nos da, esa fecundidad cuando le hacemos caso, cuando le decimos, como su Madre Virgen, “hágase tu voluntad”. Recordémoslo: cada cosa que hagamos a uno de nuestros hermanos se la hacemos al mismo Dios. Que estos nos anime a cuidar cada gesto y obra.

Nuestra Señora del Carmen, ayúdanos a vivir esta fecundidad de las buenas obras, por pequeñas que sean.

El tercer día.

2007-07-12T17:52:00.000+01:00

Hermanos:

Ya desde antiguo, el hecho de que tengamos dos oídos y una sola boca hizo que la sabiduría popular acuñase aquello de “tenemos dos oídos para oír más y una boca para hablar menos”. Sabemos que no siempre sucede así y más de una vez nos arrepentimos de lo dicho… pero ya no hay marcha atrás.

La escucha es una capacidad natural pero puede perfeccionarse, transformando esa capacidad en un arte. Es un proceso que lleva tiempo pero resulta de gran utilidad y puede mejorarnos la vida. Y es que recibimos tantas impresiones de tantos lugares, tantos sonidos,… que es necesario seleccionar y prestar atención a los realmente necesarios. Por ejemplo, estar siempre alerta a los chismes puede agriarnos la existencia (porque casi siempre son negativos) pero buscar un espacio para una conversación sosegada con un vecino que está solo o con un amigo al que hace tiempo que no dedicamos atención, puede ser de gran ayuda.

¿Dónde se encuadra aquí la escucha? En nuestra actitud y comportamiento, pues no podemos dar lo que no tenemos y para tener hemos de recibir o conseguirlo. La escucha nos permite acoger a los demás y permitirles compartir con nosotros. Cuando no hay escucha no hay comunión. A veces, hay conversaciones que son dos monólogos, porque no se escuchan uno al otro sino que cada quien suelta lo que lleva, independientemente de lo que diga el otro.

La escucha es también compromiso y atención: no sólo percibo palabras sino que atiendo a la persona que las dice y la percibo a ella. Si queremos pasar por la vida sin comprometernos, una buena manera es no escuchando.

Estos días nos ponemos ante la presencia de una gran modelo de oyente: la Virgen María. Ella llega a pronunciar aquél “Hágase en mí según tu palabra” porque escuchó, porque acogió y no fue indiferente ante el mensajero de Dios. Guardó silencio y preguntó sin temor, porque la vida se le iba en aquello que se le estaba diciendo. Escuchar supone valorar lo oído. Y nuestra Madre, ¿no fue guardando todo aquello en su corazón y meditándolo? Aún más, ¿no llega a cambiar toda su vida tras decir “sí” a la voluntad de Dios? Con María, efectivamente, aprendemos a escuchar: guardar silencio, prestar atención, acoger, valorar, comprometerse, actuar.

La escucha, como ven, es vida. María, una vez más, nos lo enseña cuando soluciona el problema del vino en Caná. Podría haberse hecho la sorda pero no sería coherente con ese compromiso que surge de la escucha. ¿Y en el Calvario? Con cuánta atención iría guardando todas las palabras de su Hijo, condenado a muerte ignominiosa.

Y con cuánta atención irá escuchando nuestras peticiones durante estos días. Les invito a que retomen esas necesidades que le presentan a la Madre y las escuchen, las valoren, las mediten: ¿realmente necesito esto que pido? ¿Hace bien a los demás? Sí, medítenlas junto a la Virgen oyente. Y todavía más: guarden silencio y vean si son coherentes con la voluntad de Dios. María también tenía planes de vida, seguramente también pediría y rezaría, pero escuchó y prestó atención a lo que Dios quería de ella y supo decir sí. Virgen Madre, enséñanos a escuchar como tú.

Segundo día de la novena.

2007-07-10T11:09:00.000+01:00

A cuantos me escucháis os digo: oíd a María, hablad con ella. Porque lo importante de esta novena no es lo que yo pueda deciros sino el grado de intimidad y trato que alcancéis con la Virgen y la conversión en vuestra vida, siguiendo con mayor fidelidad y amor a su Hijo. Escuchadla, pues, con toda atención, que Madre como ésta sólo hay una.

Para oírla, acerquémonos. Sin miedo, con confianza, como hijos que somos. Jesucristo, como acabamos de proclamar, puede darnos también a nosotros nueva vida. Pidámosla.

De las muchas dificultades con que nos encontramos, la peor es la distancia. No sólo la distancia física sino la afectiva. Nos puede pasar: año tras año, vamos celebrando esta misma fiesta y nos resulta rutinaria. Día tras día rezamos con las mismas palabras y podemos llegar a repetirlas monótonamente. Una y otra vez acudimos a los santos y podemos acabar creyendo que son seres lejanos. Pues sí, la distancia afectiva enfría la vivencia de nuestra fe. Por eso, acercarse a María, acercarse a la Virgen, acercarse a nuestra Madre. ¿Cómo? Ya lo dijimos antes: como hijos.

Y es que con Dios, los santos y ángeles, con María,… no hay que andar buscando cosas raras, ritos complicados u oraciones rebuscadas. No. Recuerden lo que nos dice el Señor en el Evangelio respecto a ser sencillos, ser como niños, tener el corazón puro… Dios llega a pedirnos que seamos como Él. Y Él, que se nos hace visible en su Hijo, en Jesucristo, nos buscó medios grandiosos para acercarse a nosotros sino que se encarnó y fue como uno más. Dios se hace hombre para que el hombre pueda vivir con Él. Si Dios se acerca, ¿nos escaparemos de su presencia?

Pues bien, en esta tarde, la fe nos asegura que Dios sigue cerca de su pueblo y también nos recuerda que la comunión de los santos es real: de un modo invisible y misterioso todos estamos unidos y nos influimos mutuamente. María, ya gloriosa en el Cielo, nos acompaña como Madre. Hermanos cristianos, ésta es una noticia de alegría que no podemos olvidar.

Pero hay más. En las letanías no sólo aclamamos a María como “auxilio de los cristianos” sino también como “refugio de pecadores”. En muchos cuadros vemos cómo monjes o diversos personajes son acogidos bajo el manto de la Virgen. Les invito a que hoy nos dejemos también proteger por este manto, a que nos dejemos querer y nos descubramos hijos amados, por encima de nuestro amor, por encima de nuestros pecados.

Hay otra imagen que nos puede ayudar, con la que termino: la Virgen del Carmen, a quien honramos en esta novena, suele representarse en medio de un naufragio o de las llamas del Purgatorio, llevando a los que sufren a buen puerto y al Cielo a quienes se encomiendan a ella. Quizás sepan de alguna pintura o representación: pues bien, pónganse ustedes en el puesto de los rescatados, de los que cogen esa mano maternal, dejen quererse por la Madre… Seamos, en nuestra vida cotidiana, de los que se agarran a esa mano de María.

Novena en honor de la Virgen del Carmen.

2007-07-08T18:01:00.000+01:00

Comenzamos hoy, en el convento de las Carmelitas Descalzas de Ourense, la novena a la Virgen del Carmen. Ésta es la homilía de hoy (a las siete y media comienza el rezo del santo Rosario y, a continuación, la Eucaristía):

Al inicio de esta novena quisiera centrar nuestra atención y corazón en la persona a la que honraremos con nuestra oración: la Virgen María. Y me gustaría hacerlo desde las palabras del evangelio que acabamos de proclamar: Paz a esta casa… el Reino de Dios está cerca de vosotros. En todas las lecturas, si nos parásemos en ellas, veríamos un canto de alegría y fiesta… sintonizando con ellas, celebremos así esta Misa y novena.

Nuestra Señora del Carmen o del Carmelo, es una manera de dirigirse a ella, la advocación concreta que nos reúne aquí. Pero no perdamos de vista lo esencial: nos dirigimos y rezamos a María, la Virgen.

¡Oh, María! Efectivamente, el creyente no puede menos que admirarse ante esta mujer. ¡Oh, María!, exclamación que surge espontánea si nos dejamos sorprender por Nuestra Señora. Porque muchas veces nos acercamos a la Virgen con nuestros pensamientos o sentimientos y no nos dejamos interpelar por ella. Ya no nos admiramos ante su presencia porque creemos conocerla tanto…

He aquí el deseo de esta exclamación: acercarse a la Virgen de un modo nuevo, calmado, abierto y confiado. He aquí el deseo para estos días: descubrir a María y admirarla, reconocerla y renovar nuestra devoción.

Cuentan de un monje que todos los días pasaba ante una imagen de Nuestra Señora y le decía: “muéstrate como Madre”. Así una y otra vez, hasta que un día como otro cualquiera la Virgen, desde aquella imagen, le respondió: “muéstrate como hijo”.

Aquí tenemos la clave: descubrirnos y mostrarnos como hijos. A ello llegaremos por el encuentro con María. Me encuentro con la Virgen y la descubro… y me admiro: ¡Oh, María! Pero no me admiro de cualquier manera sino de un modo filial: descubro a la Virgen y le descubro como Madre… y si ella es Madre, yo me descubro como hijo. ¡Cómo cambian entonces las cosas!: porque me dirijo a la Virgen como el niño a su madre y no como quien se dirige a un superior del que esperamos una gracia. Me dirijo a María como Madre y… ¿a quién no le gusta chulear de madre y tenerla cerca?

¡Oh, María, Madre de Dios!, concédenos la gracia de descubrirte como Madre nuestra también y, como tal, tratarte.

S. Pedro en Olás.

2007-07-06T08:56:00.001+01:00

Imagen del santo patrono en su capilla.

O pasado venres 29 foi ben intenso en experiencias eclesiais.

Pola mañá, tras saír do traballo no Bispado, celebración en Podentes. Alí xuntámonos para festexar ós Santos Apóstolos Pedro e Pablo e para dar gracias polos 50 anos de ministerio sacerdotal de D. Antonio García, D. Emerio Montero e D. Heriberto Rodendo (párroco de Podentes e presidente da celebración). Dous deles, pois D. Antonio ordenárase en Setembro, celebraban os 50 anos xustos, sendo o mesmo día da súa ordenación sacerdotal. D. Heriberto remarcou a súa sorpresa polo acompañamento que recibían, xa que el pensara nunha celebración máis íntima cos compañeiros.

Na homilía parouse a reflexionar sobre a vocación, dentro da vida cristiá.

Ó remate da Misa deuse a bicar unha reliquia de S. Rosendo e quedamos en Podentes para comer.

Tras pasar pola Merca, dirixinme a Olás. Recollemos o necesario na igrexa e baixamos a celebrar Misa na capeliña de S. Pedro, no pobo do mesmo nome. A capeliña na que celebramos está enclavada nun pequeño alto e chégase a ela por unhas escaleiras. A maior parte da xente puido estar diante dela pero unhas poucas persoas seguiron a celebración dende o fondo das escaleiras, por falta de espacio e necesitar asento. Nin sequera o feito de ter unha carretera polo medio nos impediu esta unión (vale, a carretera tampouco era tan grande...)

Foi unha marabilla poder celebrar o mesmo día da solemnidade, pois aquí pasaron a festa do santo para o último fin de semana de agosto. Cousas da vida: como os que marchaban segar a Castela nunca lles cuadraba estar na festa do pobo, decidiuse un cambio, que ata hoxe se mantén. ¿A miña tarea pastoral tamén deberá traer esta festa ó seu día propio? De non conseguilo, quizás teña que significar máis este día 29 de xuño.

Misa solemne en Carballiño.

2007-07-02T09:34:00.000+01:00

Onte foi José víctor quen celebrou a súa Misa solemne.

Desta vez foi a reunión en O Carballiño.

Víctor desempeña o ministerio de Formador do Seminario Menor de Ourense.

Deus te bendiga.

San Xoán de Louredo.

2007-06-26T08:58:00.000+01:00

A homilía non a teño a man, así que vos ofrezo unha crónica da véspera do noso patrón, pois o día propio non puiden estar no pobo...

O noso párroco, D. Delmiro, foi quen dirixiu novena e Misa durante a semana, sacando un par de días, que veu o Sr. Párroco de Cortegada de Baños, D. Emilio.

Trala novena, no pobo de Louredo (concello e arciprestazgo de Cortegada de Baños) celebrouse a festa do noso santo patrono: S Xoán Bautista. Na data da súa solemnidade, este ano, domingo, celebráronse dúas Misas: ás nove da mañá a primeira, tamén chamada "a das cociñeiras", e a “grande” á unha. Seguramente, e como é tradición, non faltaron nas mesas o año e o arroz con leite. Alomenos, por casa, foi o que se preparou xa para a véspera. Máis problema que a cociña sería a Subida do Rally, sempre coincidente con esta festa. Suben dende Cortegada e está parte da estrada cortada... e botan toda a mañá con el, así que non sei como eso afectou á asistencia dominical.

Na véspera, un acontecemento belo: os, de momento, dous últimos sacerdotes nativos de Louredo, concelebramos no templo parroquial, a mediodía. O momento foi tamén especial, pois ambos estabamos de aniversario: D. Antonio García, polas Vodas de Ouro Sacerdotais; D. Félix Álvarez, por aniversario de ordenación e Primeira Misa Solemne. Acompañábanos a charanga de Cortegada de Baños que interpretou algunhas pezas durante a Eucaristía, incluso acollendo o canto do pobo, manifestando así o canto litúrxico comunitario. Logo, ó finalizar a cerimonia, amenizaron o momento do vermouth, momento en que os reunidos aproveitamos para saudarnos e desexarnos un bo proveito.

A igrexa, como o ano pasado, lucíu unha preciosa e sinxela alfombra floral que todos procuramos non estragar para que estivese no mellor estado para a Misa de festa. A imaxe do santo, como tamén adoita procurarse, lucía unha planta de millo e un acio de uvas, ambos en desenvolvemento.

Vista xeral do templo.

Primera Misa solemne.

2007-06-25T10:14:00.001+01:00

Nuestro compañero José Manuel, uno de los dos nuevos sacerdotes de nuestra diócesis, celebró ayer su Primera Misa Solemne, en Castrocaldelas (Ourense).

Queden aquí un par de instantáneas, como recuerdo y como recordatorio de oración por todos los sacerdotes...

San Xoán Bautista.

2007-06-24T08:14:00.000+01:00

Felicidades. Felicidades, que hoxe é día grande e de festa.

Felicidades dun modo especial ós que festexan ó seu patrono: San Xoán Bautista. Home do que o Noso Señor dixo que era o maior do nacidos de muller.

Felicidades, pois, se entre as súas devocións está a deste santo, que preparou o camiño ó Señor, que abriu os corazóns dos homes para que recoñecesen ó Salvador.

San Xoán Bautista é un santo singular, sen dúbida: o último profeta, o que une Antigo e Novo Testamento, o que precede ó seu Señor,... incluso a súa festa é case única: dos santos sóese celebrar o día da súa morte, e aquí estamos hoxe celebrando a do seu nacemento.

Mirando para el podemos admirarnos do modo que ten Deus de actuar: elixindo a un entre os demais, a un home entre o resto dos homes para que levara adiante a súa misión. Deus, de quen dicimos que é Todopoderoso, chama a persoas do pobo para que prediquen ós irmáns e non manda anxos que fagan ante nós grandes milagres. Deus vainos chamando a cada un polo noso nome para unha misión concreta: aquí descubrimos o noso valor. Podemos recoñecer a nosa limitación, como fixo o Bautista (detrás de min ven outro a quen non merezo desatarlle as sandalias), pero non podemos deixar de alegrarnos en que o Señor, o Noso Deus, nos faga merecentes da súa atención. Se non, fagan a proba: cando alguén importante se fixa en nós e nos confía unha misión sentímonos importantes, pois somos os seus representantes nese cometido ... ¡como non deberiamos sentirnos ante a chamada de Deus!

Claro,... nada sentiremos se non estamos atentos. ¿Como escoitar esa chamada no medio dos nosos días? San Xoán marcha cara o deserto. Ese deserto non é só un lugar físico, tamén é unha disposición, a entrada nunha nova dimensión: é gardar silencio e descubrirse tal como un é. Xa cho teño dito máis veces: na oración nunca está de máis un ratiño de silencio, de escoita. Na mesma Misa hai momentos de silencio; non é cuestión de enchelos con rezos, non, hai que aproveitalos, vivilos... gardando silencio e prestando atención. Cando nos pomos á escoita, cando pedimos e esperamos, podemos chegar a escoitar o que o Señor quere de nós. San Xoán Bautista nos conceda a gracia desa escoita e de levar a cabo a vontade de Deus na nosa vida.

Verdadeiramente, podemos sentirnos felices de celebrar este día da natividade de S. Xoán. El vainos sinalando por onde pasa Xesucristo, onde está o Cordeiro de Deus. Invítoos a que lle pidan fe para poder velo e sentilo presente e vivo entre nós, sobre todo no momento en que o alce tras da consagración e lles diga: Este é o Año de Deus... Non olvidemos tampouco de gardar un silencio atento, de escoita, no momento da consagración: aquí só ten que falar Xesús, de modo audible polo sacerdote, de modo escondido en cada un dos seus corazóns. Non olvidemos calar para escoitalo.

Felicidades para o noso ben, gracias a Deus por este santo Precursor.

Ordenados.

2007-06-19T11:41:00.000+01:00

O anuncio xa é unha realidade: José Manuel e José Víctor son xa sacerdotes.

DEMOS GRACIAS A DEUS.

Próxima ordenación sacerdotal.

2007-06-15T09:06:00.000+01:00

Elevad oraciones a Dios por los que mañana serán ordenados sacerdotes católicos en Ourense.

¿Quieres leer una entrevista con ellos?

Al inicio del programa El espejo de la diócesis de Ourense, puedes escucharles.

Ánimo, hermanos.

NON VOS OLVIDEDES...

2007-06-13T09:02:00.000+01:00

... de felicitar os Antóns que coñezades.

Bo día de San Antón de Padua (de Lisboa, realmente).

E.N.S.: Clausura de curso 2006-07.

2007-06-11T08:43:00.000+01:00

Seguindo a tradición de moitos deles á hora de reunirse, o pasado sábado noite (pouco despois das dez e vinte), celebramos nas Franciscanas a clausura do Curso 2006-07 dos Equipos de Nuestra Señora (E.N.S.). Son un Movemento Católico de matrimonios que dentro de Ourense ten bastante forza, sendo hoxe un dos Sectores máis potentes no panorama galego. Están extendidos por todo o mundo, sendo España unha das Superrexións.

Mons. Luís, o noso Bispo, presidiu a Eucaristía, que seguiu unha dinámica distinta da habitual: houbo varios momentos nos que se realizou o paso duns responsables a outros, nos que se recibiu ós novos equipos de matrimonios, nos que se rezou unha especial consagración (unha veliña acompañaba esa oración; veliña encendida primeiramente polo responsables da Rexión de Galicia),...

Monseñor Quinteiro durante a homilía.

O ambente era distendido e familiar (como non... se por haber, ata houbo o típico correteo de nenos pola igrexa adiante), o cal dispuxo para unha celebración festiva e festeira tamén pero sen perder as formas.

Sinalouse a grande alegría pola entrada dos novos equipos en activo, tras tres anos de preparación e discernimento. Para o curso, comezarán outros xóvenes matrimonios a preparación que, se eles así o descubren, remataría na entrada en Equipos. A varios sacerdotes novos chamóusenos para o acompañamento, como Consiliarios de equipo.

Os novos equipos en torno ó altar, durante a Misa.

A versión dende os mesmos E.N.S.

A homilía de mañá: Corpus.

2007-06-09T13:16:00.000+01:00

¡Cantos aspectos e dimensións da Eucaristía temos escoitado e aprendido!: xa pola predicación, pola catequese, polo que escoitamos, o que lemos,... Imos aprendendo e descubrindo a Presencia de Xesucristo e o significado profundo da Misa.

A descubrir a Presencia de Deus chégase pola fe: pola confianza nun Deus que se nos vai revelando no noso día a día, dun modo máis pleno na vida da Igrexa. A fe, esa confianza, non pode quedarse só na cabeciña, é preciso cuidala e fomentala. Isto inténtase cunha vida sinxela e verdadeira co Señor: cando nos deixamos transformar por El. Cando somos e nunca mellor dito, persoas como Deus manda. A fe, pois, ha de coñecerse, celebrarse e vivila.

Volvamos á Eucaristía: neste Sacramento está todo o que a Igrexa pode dar, porque atopamos a Cristo en Sangue, Corpo, Alma e Divinidade; aquí nos encontramos co Resucitado. Se na súa vida terrena foi pobre, agora aínda máis: quédase baixo as sinxelas formas do Pan e o Viño consagrados.

Atención, daquela, a ese momento central, o da consagración. Xesucristo ven a nós polas palabras do sacerdote e faise realmente presente. Vamos a cuidar, dun modo especial hoxe pero para que se nos quede para sempre, dous xestos: o primeiro, o silencio. A Igrexa dinos que conságrase polas palabras do sacerdote. O pobo ten que estar en silencio para escoitar esas palabras e responder ben a elas, no seu momento: “Anunciámo-la túa morte, proclamamos...”. Entonces, silencio e atención, sen repetir en voz alta ou baixa o que di o cura.

E o outro xesto é o de arrodillarse: se Deus se fai presente, ¿ímonos quedar tan panchos? Cando vexan que extendo as mans sobre as ofrendas poden arrodillarse ou aqueles que non poidan, por falta de espacio ou enfermidade, facer unha inclinación profunda cando eu fago a xenuflexión. Xa ven, ata o sacerdote fai un xesto de adoración.

Cando sabemos o que celebramos e temos fe podemos tamén vivilo. Se cremos que Xesús se fai aquí presente, se o tratamos con adoración e amor, algo terá que cambiar ó saír pola porta. Aínda que leve tempo, o Señor é paciente e desexa vernos cada vez máis cristiáns.

¡Que admirable cercanía a do Noso Señor! Recemos para que a recoñezamos e sintamos, para que nos transforme e convirta, tamén a nós como Igrexa reunida, en verdadeiro Corpo de Cristo.

Ourense duplica os seus santos.

2007-06-09T10:29:00.000+01:00

Polo pronto, só os enlaces, pois irán aparecendo novas e materiais.

Bispado de Ourense.

Conferencia episcopal Española.

Conferencia de Amando de Miguel en Ourense.

2007-06-08T09:05:00.000+01:00

En la tarde del pasado miércoles 6 de junio, dentro del ciclo de conferencias de Ágora, el sociólogo Amando de Miguel nos introdujo en las formas de ser español en el último siglo. Una conferencia que dio lugar a un largo y divertido, muchas veces, diálogo posterior. Tampoco fue algo del otro mundo y con una profundidad bestial (lo cual se agardece a esas horas anteriores a la cena, jeje). Nuestro invitado desgranó el significado de varios conceptos y cómo los veía reflejados en la realidad de la última generación de españoles. Hizo un somero repaso histórico como introducción y se metió de lleno con una serie de cambios actuales en nuestro país, acabando con unos rasgos del español actual. Varias cuestiones las expuso como teoría y opinión, pero siempre dentro de su propia observación. Y es que “todos somos sociólogos, sólo hay que observar”.

Un poco más por lo detallado:

Cada inicio de siglo se da un aumento de actividad en la vida española, como si fuese un detonante de nuevas situaciones (pone ejemplos históricos relevantes).

¿Qué es el carácter social?: es un concepto que se basa en la idea de que los habitantes de un mismo lugar son bastante parecidos en su modo de ser. Evidentemente, este carácter existe, aunque no podamos absolutizarlo.

Veremos la última generación de españoles: los últimos 30 años, que es la media de separación entre padres e hijos. De los españoles, más que de España, palabra que no está muy de moda y que no es sinónimo de Estado (que está de moda hacer esta identificación). Estado es igual a “pagar más impuestos”, es la organización política de España, pero no es España.

En sentido social, podríamos decir que es la primera vez que existe España, porque los españoles somos más parecidos que nunca. Así, nunca hubo tantos españoles como ahora que hablasen castellano.

Lengua propia es la que pertenece a la persona. Cuando hablemos de un lugar es mejor hablar de “lengua privativa”: propia de allí y no de otro lugar.
El idioma de comunicación internacional es el no familiar ni propio que se aprende para relaciones amplias.

Uno de los grandes cambios observados es la mayor presencia de la mujer en la vida cotidiana de la sociedad. Y que la mujer viva más que el hombre no es un dato fijo sino que comienza hace unos 100 años y sigue en aumento la diferencia de años de supervivencia.

Otro cambio es la cuestión de la emigración: España pasa de ser un país de emigrantes (desde unos 150 años) a recibir inmigrantes (la cosa cambia en torno a los años 70-80).

En el conjunto de España se ha pasado de ser país proletario a país propietario. De ser raro la presencia de coches, hoy es de lo más común.

Un caso curioso respecto a otros países es la situación de los hijos: permanecen en casa hasta edades tardías, mientras que en otros lugares se van de casa a los 18, seas rico o no. Tenemos la natalidad más baja de la historia mundial (datos de fin de siglo), recientemente aumentada por la presencia de inmigrantes. Un hijo conlleva un nivel de inversión impresionante y esa inversión es una muestra de altruismo: los padres invierten fuertes cantidades en el hijo pero a fondo perdido, pues nunca sabrán si en el futuro ese hijo les atenderá debidamente.

Al tiempo, tenemos un estado de bienestar de los más desarrollados (esto del “estado de bienestar” lo inventaron los ingleses en plena II Guerra Mundial; en España no cuaja hasta después de la Dictadura, aunque en ella hubo algún intento tímido).

¿Carácter social del español?
No lo hay fijo pero sí se pueden reseñar unos rasgos:
+ La desconfianza respecto al otro: como si viviésemos en una trinchera con una serie de personas a las que tenemos una confianza infinita y el resto del mundo no gozase de ese privilegio.
+ Mentalidad del “jugador de azar”: si yo gano, el otro pierde… y eso da un gustitooo. Tal mentalidad se compensa con la “fiesta”: la alegría colectiva. Hasta tenemos un “plural festivo” único, que se manifiesta en palabras como vacaciones (aunque sólo sea un día), buenos días (¿cuántas mañanas incluye?),…
+ Pesimismo: la procesión va por dentro. Y es que si uno es optimista es tomado por tonto. Pero el pesimista se ve rodeado de un halo de liderazgo y poder impresionantes: dice que todo está mal y parece que es el gurú y está muy informado de todo.
+ Resiliencia: aunque es un término físico no apropiado para las relaciones humanas, lo usamos aquí para reflejar nuestro último rasgo registrado. Y es que somos capaces de tener lo peor de lo peor y siempre volvemos a nuestra situación primitiva. “El que resiste, gana” que decía Camilo José Cela. Y esto se refleja en una serie de fiestas nacionales y sus respectivos héroes: tenemos varias festividades donde los que resisten acaban muriendo y son los perdedores del evento (vamos, piénsese en el típico ejemplo de Numancia)

Enlaces:

+ Ficha personal.

+ Na prensa (A Voz).

Peregrinación do Presbiterio ourensán a Celanova.

2007-06-07T09:14:00.000+01:00

En Ourense seguimos co Ano Xubilar de S. Rosendo. Numerosas peregrinacións chegan á vila de Celanova para acercarse á gracia da reconciliación e ó Sacramento do Pan de Vida. Os sacerdotes da diocese de Ourense peregrinamos a Celanova o pasado mércores, día seis de xuño. Aproveitando unha magnífica mañá de Sol, acercámonos de diversos puntos para confluír no querido convento de S. Rosendo.

Dende media mañá fomos chegando ata a vila e xuntándonos na sacristía, pois a maior parte dos sacerdotes concelebramos. Houbo algúns que quedaron entre os fieis, que tamén había seglares no templo. Pouco despois das once e media comezabamos a Santa Misa, presidida polo Sr. Bispo. Xunto a el, no presbiterio, os Srs. Vicarios e os sacerdotes de Celanova. Concelebrando, un número significativo de sacerdotes. O coro, tamén formado por sacerdotes da diocese, dirixido polo Director Espiritual do Seminario Maior. A Organista de Celanova, María José, axudou dende a consola do órgano, apoiando o canto. O Sr. Párroco de Celanova e o Sr. Vicario para o Clero dirixíronnos unhas verbas de recibimento ó inicio da celebración.

O Sr. Bispo, na súa bela e sinxela homilía, falounos da gracia xubilar e do agradecemento que debe surxir en nós por ela. Tamén nos recordou a necesidade da conversión continua, ó que nos leva esta gracia. Tema de especial relevancia que, como sinalou el mesmo, ás veces tomamos con toda a ansia e boa vontade do mundo pero que podemos ir deixando de lado co paso dos anos ou ca falta de ilusión. Tomando o exemplo de S. Rosendo, Bispo e Abade, anímanos a ser pais dos fieis, cada quen dende o seu posto e labor; tamén, a ser bos irmáns e preocuparse dos compañeiros sacerdotes (aproveitou para pedir por aqueles que o están a pasar mal ou non puidera acudir á celebración). Tamén nos pediu oración para que el mesmo sexa pai dos sacerdotes ourensáns, dende o seu ser Bispo desta diocese. Rematamos a Eucaristía cun responso polos sacerdotes finados.

Trala Misa, explicación artístico-histórico-relixiosa da igrexa onde celebraramos, por parte do Sr. Párroco. Xa nin saímos dela senón que nos sentamos e seguimos as explicacións dende o sitio. Púidose visitar, a continuación, a capela de S. Miguel e o convento (especialmente, a zona do órgano), antes de baixar a comer xuntos en Pontegrande.

Co gallo destas celebracións ímonos xuntando e coñecendo distintas xeracións de sacerdotes e compartindo espacios comúns. A fraternidade do presbiterio diocesano non sempre se nota demasiado e estas oportunidades axudan a non perder lazos ou comezar algún novo.

S. Rosendo nos guíe.

Imagen de la Inmaculada.

2007-06-05T08:57:00.000+01:00

Nuestro seminario Menor está dedicado a la Inmaculada Virgen María.

Hoy traemos a este espacio una preciosa imagen que está en la Biblioteca del Seminario Mayor de Ourense. El pasado año fue restaurada por un equipo de jóvenes restauradores que, por segundo año consecutivo, terminan un taller en las dependencias del Seminario.

Fotografía tomada por el Sr. Ayudante de Biblioteca y custodia de la dicha imagen, ¿verdad, Alejandro?

Puedes ver parte del trabajo realizado por los restauradores, aquí (la primera imagen muestra el estado en que estaba la imagen ahora renovada).

Lecciones de Arqueología Sagrada.

2007-06-04T10:08:00.000+01:00

Una nueva presentación bibliográfica de la Biblioteca del Seminario Mayor de Ourense: Las Lecciones de Arqueología Sagrada de D. Antonio López Ferreiro.

Nueva Clarisa.

2007-06-04T09:58:00.000+01:00

Fue calurosa la tarde de ayer, domingo en que celebramos la solemnidad de la Santísima Trinidad, y en la que Sor Silvia María hacía profesión solemne de votos en el convento de Vilar de Astrés (Vilar, Ourense).

La celebración, que nuestro Obispo calificó de “sobrenatural”, se enmarca también en la jornada de oración por los contemplativos (pro orantibus), dando un matiz especial a la misma. Si quieres saber algo más sobre esta Jornada, junto a los materiales y Mensaje, busca su sección en la página de la CEE.

Don Luis Quinteiro Fiuza presidió, junto a unos veinte sacerdotes concelebrantes, la Eucaristía en la que una nueva hermana Clarisa hacía voto de pobreza, obediencia y castidad. A su lado, el Sr. Vicario General y el Sr. Párroco de Vilar. Comenzamos poco después de las cinco de la tarde, acompañados de numerosos fieles, amigos y ahijados. Fueron los padrinos D. José Luis Baltar y señora, conduciendo el acto su Capellán, D. Francisco Prieto. Contamos con la presencia y canto de un coro y la asistencia en el altar de un diácono y un seminarista.

La profesa es una joven de veinticinco años, oriunda de Carchi Tulcán (Ecuador), que está en el convento de Vilar desde el año 2005.

Sintéticamente, la profesión religiosa podemos dividirla así (tras las lecturas y la proclamación evangélica):

+ La Petición a la Profesión. A continuación, la homilía del Sr. Obispo.
+ Interrogatorio del Sr. Obispo a la Profesa.
+ Oración litánica, pidiendo el amparo y bendición divina y de los santos.
+ La Profesión propiamente dicha, donde la nueva religiosa hace públicamente voto de obediencia, pobreza y castidad.
+ Se bendice a la profesa.
+ Bendición y entrega del anillo que la profesa porta como símbolo de su nueva vida y entrega esponsal.
+ Bendición y entrega de la corona de espinas, representando la Pasión del Señor y como espera de compartir su Gloria.
+ Abrazo de paz.

A continuación, la Misa continúa desde el Ofertorio.

Tras la celebración, un pequeño concierto en el recibidor del convento, los sones de los gaiteros y sesión de pinchos.

En esta misma comunidad hay dos hermanas de Olás, una de las parroquias que administro.

Busca aquí, para contactar con ellas.

Próxima descarga interesante.

2007-06-01T16:05:00.000+01:00

En breve estará en la página principal del Obispado el MP3 del programa El espejo de la diócesis de Ourense.

Esta tarde estuvo bien interesante y completo: entrevista a nuestros próximos presbíteros, al Rector del Seminario Menor, al ayudante de Biblioteca,a una Sierva de S. José; anuncio de la nueva obra de teatro de D. Serafín Marqués en el Tatro Principal, sobre S. Rosendo; sección de opinión con Xosé Manuel Domínguez Prieto,... ya os digo: atentos en los siguientes días al MP3 descargable desde www.obispadodeourense.com

P.D.: desde aquí saludamos con todo cariño a Cristina, "nuestra" periodista, que inició y lleva adelante este programa desde COPE Ourense.

Primeras noticias.

2007-06-01T09:14:00.000+01:00

Sería poco no comenzar este blog sin tres eventos actuales de nuestra tierra: un hallazgo interesantísimo en nuestra biblioteca del Seminario Mayor de Ourense y la fiesta de Nuestra Señora de Fátima en Olás (A Merca), junto a la Vigilia diocesana de Pentecostés en Celanova. Dos espacios muy cercanos a un servidor y un tercero no tan lejano, que abrirán la crónica de estas cousiñas, traídos en forma de enlace.

El último Catón (no confundir con la novela homónina): http://sanctuus.blogspot.com/2007/05/entrevista-acerca-del-catn.html

Fátima y Olás: http://sanctuus.blogspot.com/2007/05/13-de-mayo-en-ols.html

Vigilia diocesana: http://sanctuus.blogspot.com/2007/05/vigilia-de-pentecosts-en-celanova.html

Declaración de principios.

2007-06-01T08:52:00.000+01:00

Desde la experiencia de otro blog, abro éste con la intención de crear un espacio para las noticias y crónicas, junto a las fotos o los enlaces, que hablen de nuestra tierra gallega.

Procuraré que sea de la zona de terruño más cercana a mi vivir cotidiano: la ciudad, mi pueblo natal, las parroquias que administro, alguna escapadita dominical,... y con las ganas de transmitir una porción de la intrahistoria gallega, compartiendo vida y sucesos, con sus personas y paisajes.

Dejo el otro blog para la parte más existencial de la vida, para el testimonio como sacerdote y para el ámbito más personal. Trabajo con realidades distinguibles, no separables, pero como un intento de organización, desgajo el material en dos espacios, con sus respectivos enlaces.

El título de este blog me vino ayer, recordando el libro de Castelao Cousas (Cosas), y dándole un nuevo aire. Yo también uso para él nuestro idioma materno, el gallego, y no lo descarto para alguna que otra entrada. Cousiñas da terra puede traducirse como "pequeñas cosas de la tierra", en referencia a esas historias diarias que pueden ir apareciendo aquí y que van conformando y mostrando nuestro ser. Además, la expresión, para los gallegoparlantes, tiene una connotación afectiva fuerte.

Desde este ciberespacio quiero agrandar nuestro espacio físico gallego, no con ansias nacionalistas o de expansión colonial sino como posibilidad de encuentro y comunicación con otros mundos que están en éste, y con las magníficas posibilidades de las nuevas tecnologías. Porque, a ver, preparar una entrada puede llevarte tu tiempo pero es que luego está disponible para todo el mundo y de un solo golpe puedes dar señales de vida a los amigos de otras partes del mundo o a la familia que vive en dos países distintos sin tener que escribir dos veces algo parecido (ojo, que esto no quita las cartas personales, que es muy bonito el correo postal de toda la vida). En resumen, la posibilidad de ser consultado desde muchos puntos y poder ser punto de encuentro con mayor celeridad y multimedia (fotos, vídeos, texto, enlaces,...).

Siéntete, pues, en terreno amigo.

Dios te bendiga.